Welkom op mijn weblog. In verband met migratie van weblog.nl naar een nieuwe omgeving is mijn site al enige tijd niet bereikbaar. Hoe lang dit gaat duren is nog niet bekend. Vandaar dat ik tijdelijk een site via WordPress heb aangemaakt. Mijn site is altijd bereikbaar via http://www.runninghans.nl.
De url van wordpress is http://runninghans.wordpress.com/. Voor lezers die een abonnement op mijn berichten hebben moeten de RSS-feed wijzigen in http://runninghans.wordpress.com/feed/  Zodra weblog weer actief is zal mijn weblog vermoedelijk daar weer naar toe verhuizen en moet je de RSS-feed weer aanpassen. In ieder geval zal ik altijd bereikbaar zijn via mijn eigen domeinnaam: RunningHans.

Een jaar later

Het jaar 2012 is al weer een eind op streek. Januari ligt bijna achter ons. Het is inmiddels een jaar geleden dat het goed fout ging met mijn knie. De tijd gaat snel. Mijn jaaroverzicht 2011 was niet meer dan knie, knie en knie.

Ondertussen werk ik nog steeds aan mijn herstel. Twee keer per week bezoek ik de fysiotherapeut. De oefeningen worden zwaarder. De knie en de spieren in het bovenbeen worden sterker, volgens de cijfertjes op het paneel van de Biodex. Met een speciaal revalidatiegroepje van de fysio heb ik nu zo’n 6 weken loopoefeningen in de zaal gedaan. Rare oefeningen die voornamelijk je bovenbenen sterker moeten maken. Er werd regelmatig gelachen als wij de loopjes van het Ministery of Silly Walks probeerden na te doen. Het wordt loopgroepje 1 genoemd. Er schijnen nog meer loopgroepjes te zijn, die beter zijn. Ik denk dat het loopgroepje 2 heet. Wanneer ik daar mag instromen, weet ik niet.

Zoals bekend gaat het fietsen al langere tijd goed. De tochtjes op de mtb staan nu op een laag pitje, omdat het weer toch wat minder is. De sportschool probeer ik ook zo nu en dan nog te bezoeken. Ik doe dan voornamelijk krachttraining.

Zwemmen is nu ook in het programma opgenomen. Ik heb toch tijd zat. De knieschijf kan de schoolslag goed aan. Afgelopen zomer op Kreta sloeg de handel al op slot als ik het water aanraakte. Nu gaat het goed. Banen zwemmen noemen ze het in ons plaatselijk zwemband, als ik op de website kijk wanneer ik terecht kan. Het vervelende aan banen zwemmen is dat er mensen van allerlei pluimage heen en weer zwemmen. En daar zitten ook “atleten” bij die tergend langzaam de 25 meter heen en terug afleggen. Zo langzaam, dat als ik er achter ga zwemmen, spontaan naar de bodem zink. Het liefst leggen deze “badpakken” de afstand kletsend af met wat lotgenoten, die liever ook niet zwemmen. Ze zwemmen geen banen, ze verplaatsen zich van de ene naar de andere kant. Hangen dan weer 30 seconden aan de badrand (waardoor ik niet kan aantikken, grrrrrr.) en verplaatsen zich dan weer naar de andere kant. In ieder geval doe ik mijn best om zigzaggend door de meute baantjes te zwemmen.

Dan het hardlopen. Ik krijg regelmatig de vraag, kan of mag je al hardlopen of komt het nog wel goed. Afgelopen vrijdag kreeg ik te horen dat ik

Midwinter Marathon 2008

mocht moest beginnen met hardlopen en volgens de fysio gaat het helemaal goed komen. Dat eerste bericht over het hardlopen kwam voor mij ook als een verrassing. Ik had het idee dat dat nog niet ging. De knieschijf spoort nog niet helemaal lekker. Oh ja, dat doe ik tegenwoordig ook nog: wandelen. Ik heb toch tijd zat. Opbouwend via 40 minuten naar ondertussen al twee keer 180 minuten. In een tempo van 5,5 tot bijna 6 km per uur. Dit benadert qua belasting het hardlopen toch wel het meest.

En zo mocht ik afgelopen zaterdag voor het eerst, sinds juni 2011 of zo, mijn eerste hardlooppasjes zetten. Wel 5 keer 1 minuut met 1 minuut pauze. Ik combineerde deze “hardlooptraining” met een wandeling van 180 minuten. Halverwege, ergens in het Zuiderpark, was het zover om aan te zetten voor de eerste minuut. Poeh wat ging dat moeilijk. De knieschijf voelde ik bij iedere stap. Het tempo is tergend langzaam. Maar ik volbreng het wel. Na de laatste minuut gooi ik als een soort John Guidetti mijn handen in de lucht: Yes. Ondanks dat het rot aanvoelt, is

Webloggers bij de Midwinter Marathon 2010

het wel gelukt. En vandaag had ik al weer mijn 2e sessie van 5 x 1′. En ik was sneller .

Komende zondag gaan Gudy en ik naar Apeldoorn voor de Midwinter Marathon. Gudy loopt de mini-marathon. Afgelopen jaren heb ik 3 keer de marathon gelopen in Apeldoorn. Mooi herinneringen aan deze schitterende marathon.

Jaaroverzicht 2011

Het duurt wel lang

Een sporter die geblesseerd is, gunt zichzelf meestal (te) weinig tijd om te herstellen. Ik herken dat. In het verleden (het is namelijk heeel lang geleden dat ik echt gesport heb) had ik dat ook. Meestal was een week of twee weken stilzitten heel lang. Nu zit ik al sinds februari 2011 stil. Althans, een paar keer zijn de hardloopschoenen – zonder al teveel succes - aangetrokken. Ik kom onderhand in een fase dat ik het hardlopen niet meer mis. Ik raak er aan gewend. Daarbij komt dat ik mezelf wel kan druk maken en irriteren, maar daar heb ik mijzelf alleen maar mij. Geduld is een schone zaak.
Fietsen gaat mij beter af. Voor de kruisbandoperatie reed ik al afstanden rond de 100 km. Nu kom ik ook weer richting die afstand. Het voordeel van de “mooie” nazomer is dat ik al zeven weekenden achter elkaar heb kunnen fietsen. Regent het of is het echt koud, dan duik ik wel de sportschool in. Vorig weekend, met de mist, was het door de vochtigheid wel fris en nat. Het contact van mijn kilometerteller stopte er zelfs tijdelijk mee door het vocht wat er onder was gekomen. Ondanks de mist kwam ik nog altijd tot 82 km. Afgelopen zaterdag was het beter weer. Wel veel vind. Net voor het echt donker werd, was ik weer thuis: 98 km. Ondertussen heb ik neopreen overschoenen voor het fietsen gekocht. Ik hoop hiermee mijn tenen uit de vorststand te houden. Ondanks 3 paar !! sokken en 2 boterhammenzakjes (ik heb 2 voeten) lagen “ze” er tijdens de mistige rit toch nog bijna af. Mocht je trouwens nog behoefte hebben aan een paar overschoenen, ik heb nog een set in de aanbieding (te klein gekocht).

Dan bezoek ik natuurlijk nog steeds trouw twee keer per week de fysiotherapeut. Onlangs kwam ik hier voor de 50e keer dit jaar. Een feestje . Hij is nog steeds tevreden en er zit nog steeds vooruitgang in. Ik merk wel dat het langzaam aan beter gaat. De knie wordt wat soepeler, fietsen en wandelen gaat beter en de oefeningen worden zwaarder. Maar, het duurt wel lang. Hardlopen kan en mag nog niet. Ik moet eerst bij de fysio doorstromen naar het zogenaamde “loopgroepje”. Dit is een groepje dat niet loopt, maar zich met specifieke oefeningen voorbereidt op het lopen, denk ik.  Oefeningen als squats (met gewichten), uitvalspassen en dan in één lijn doorlopen en met één been op een lage trampoline springen en dan de balans houden zijn inmiddels in het programma opgenomen.

In mijn vorige bericht, schreef ik over de Super Marathon Masters. De ere-lijst is ondertussen aardig uitgebreid. Clubgenoten Pedro en Jan zijn ook toegevoegd. Inmiddels al 5 Energiers in het klassement.
Eind oktober was ik supporter in Etten-Leur bij de Marathon Brabant. Heel veel bekende gezichten zag ik daar langskomen. Bloggers, twitteraars en energiers. Ik heb een paar foto’s gemaakt.
Zoals ik al zei gaat het fietsen goed. Begin november waren we een weekendje op Texel. Zowel op zaterdag als zondag kon ik het eiland rondfietsen. Aangezien ik met Pasen al op Texel was geweest kende ik al vele weggetjes en routes. Altijd leuk om dan even langs Stayokay te fietsen en te denken aan 1 april 2013.

Op 18 december is de Spijkenisse Marathon. Gudy zal daar de marathon lopen. Net als vele anderen. Ik zal op de fiets rond de 4 uur lopers rijden met een krat achterop de fiets. Daar kan je altijd een flesje drinken instoppen. Denk ik terug aan de Spijkenisse Marathon, dan komen er mooie herinneringen boven.

Met Arjaan, PetervD en Karel: Spijkenisse Marathon 2007

Centipede Marathon met 11 clubgenoten: Spijkenisse Marathon 2008

Met Jan, Martine en Ingrid op de fiets: Spijkenisse Marathon 2009

Met Leo, Jacqueline en Maurice op de fiets: Spijkenisse Marathon 2010

Super Marathon Masters

Met 3 Energiers in de eregalerij

Ik weet dat er lopers zijn die veel meer marathons hebben gelopen dan ik. En dat ik deze atleten ook nooit meer zal inhalen qua aantal. Ik blijf positief dat ik ooit nog marathons kan lopen. Zo heb ik ooit al eens jaren geleden contact gezocht met de organisatie van de Marathon Rotterdam om na te gaan wie hoeveel keer de Marathon Rotterdam had gelopen. Hier heb ik nooit meer iets over gehoord.

Met veel genoegen las ik eerder dit jaar in een column van Mario Kadiks dat de organisatie jubilarissen in het “zonnetje” wil gaan zetten. Dat leek me wel wat. De organisatie zou dit idee gaan uitwerken. Vorige week las ik via clubgenoot Peter van Dartelen dat de regeling online stond op de website van de Marathon Rotterdam.

Ik las het volgende: “De Super Marathon Masters (m/v) is een loyaliteitsprogramma voor lopers die minimaal 9 x hebben deelgenomen aan de ABN AMRO Marathon Rotterdam.

Je treedt toe tot de Super Marathon Masters bij de 10e, 15e, 20e of 25e deelname aan de ABN AMRO Marathon Rotterdam. Je wordt na de finish gehuldigd en je krijgt een erespeldje, een oorkonde en een speciaal Super Marathon T-shirt. Als je meent voor de Super Marathon Masters in aanmerking te komen dien je direct na je inschrijving de uitslagen of kopieën van oorkondes van alle voorgaande edities per e-mail of per post aan te leveren. Alle Super Marathon Masters krijgen een ere-vermelding op de website van de ABN AMRO Marathon Rotterdam. Voor die vermelding kom je ook in aanmerking als je in het verleden deze marathon hebt gelopen maar nog niet toe bent aan een volgende jubileumrace of als je gestopt bent als marathonloper. Erespeldjes worden niet uitgereikt voor jubileummarathons die voor 2012 zijn gelopen. Je krijgt vanaf het eerste lustrum (10e keer) en volgende deelname een apart startnummer. Vanaf de 20e en volgende deelname aan de ABN AMRO Marathon Rotterdam krijg je een gratis startnummer voor de ABN AMRO Marathon Rotterdam. Alle Super Marathon Masters krijgen na hun 25e deelname ieder jaar 2 gratis tribunekaarten. Zie ook ons wedstrijdreglement voor de Super Marathon Masters.”

Zoals je kunt zien ben ik inmiddels met 22 aankomsten op de Coolsingel opgenomen in de eregalerij. Dat betekent dat ik levenslang een startbewijs voor de Marathon Rotterdam kan krijgen, aldus Mario Kadiks. Is het toch niet voor niks geweest dat ik al die jaren mijn rondjes door Rotterdam heb gedraaid. In het overzicht staan ook clubgenoten Peter van Dartelen en Jos Lakwijk. Ik denk dat er wel meer clubgenoten zijn die minimaal tien keer deze marathon hebben gelopen. Ik zou zeggen, meld je aan. Willem Kloos, Willem Richter, Cor Vingerhoed en Mattie Trommelen zijn de toppers van de Super Marathon Masters. Mogelijk melden zich binnenkort nog veellopers.

Mijn 1e Marathon Rotterdam in 1987 (2260)

Het is feest

Het is feest. Als je niet kan hardlopen, zie je overal een feestje in. Ieder (vrolijk) moment wordt aangegrepen om naar de fles te grijpen het glas te heffen. Het is vandaag precies 3 maanden geleden dat ik onder het mes lag voor mijn tweedehands kruisband. Ondertussen heb ik al een lange weg afgelegd. Ten minste zo voelt het. De eerste dagen/weken op de bank zitten, op krukken door het huis strompelen, vast zitten in het toilet met die dingen, op je kont de trap op naar boven, een rondje om het huis lopen en dan iedere keer de kwispelende honden van mij afslaan met mijn stokken, de koffie door de keuken vloog, etc.
Langzaam aan ging het beter. Je wordt behending met die stokken. Toen kwam het moment om 1 kruk in de kast te laten staan en later waren ze helemaal weg.

Later kon ik zonder begeleiding, zelf de auto bestuderend, de fysio bereiken. Meestal ging dat wel goed . Zo goed, dat ik binnenkort de kleinedeukjesdagen ga bezoeken. Wel handig is dat mijn auto de weg naar de fysio nu zelf kan vinden. Ik zit nu rond de 40-ste behandeling van dit jaar. Een record. Ik bezocht wel eens meer een fysiotherapeut, maar dit is anders. Ik had wel eens meer een blessure, kon dan ook vaak nog doorgaan met hardlopen in een lagere versnelling, maar dit is anders. Hardlopen is nu onmogelijk. Dat is wel even wennen. Ik zit nu bijna 9 maanden op mijn krent. Ik vraag me wel eens af, als ik weer kan en mag beginnen, hoe ik ooit weer de loopconditie moet terugkrijgen. Dat is voor latere zorg. Kunnen hardlopen is straks het belangrijkste. Prestaties kijk ik dan zeker niet naar.

Niet getreurd. Ik houd de moed er in. Ik bezoek, zwaar gesubsidieerd door de zorgverzekeraar, trouw 2 keer per week de fysiotherapeut. Oefeningen gaan steeds beter. Het niet goed sporen van de knie is zo goed als verdwenen. De knie voelt nog wel strak aan met buigen en zo. Dat zijn de naweeën van het niet goed sporen, het gebruik van de patellapees als kruisband en de verminderde spierkracht in het bovenbeen. Vorige week ben ik wel begonnen met fietsen naar mijn werk. En dat gaat buitengewoon goed. Zelfs de Van Brienenoordbrug kan ik fietsend bedwingen. Omdat het fietsen goed ging heb ik afgelopen weekend met het mooie weer de mountainbike gepakt. Zaterdag fietste ik 30 km (niet gelijk te gek doen natuurlijk) met een gemiddelde met 22,2 km p/u en zondag bleef het mooi weer, dus werden het 35 kilometers in 23,9 km p/u. Maandagavond weer sportschool met krachttrainingen en 30 minuten crosstrainer in een slakkentempo.

Ibrahim Afellay is ook via de patellapeestechniek geopereerd

Dinsdag weer inspannen bij de fysio. Je leest het. Ik doe mijn beest. De knie wordt na deze inspanningen niet meer dik. Ik voel wel dat ik hem belast. Maar dat mag. Alles binnen de perken. Het strakke gevoel in de knie zorgt ervoor dat ik soms nog scheef loop. Volgens de fysio kan het strakke gevoel wel 16 tot 20 weken duren. Ik zit nu op 13 weken. Als dat allemaal soepel is, kom ik in een soort loopgroepje terecht. Ja, de begeleiding is top bij deze fysio. Dit groepje begint in de zaal met allerlei (loop)oefeningen. Haal je hiervoor je “diploma”, dan kan het echte werk beginnen.

Dit weblog moet natuurlijk voornamelijk over hardlopen gaan. Helaas lukt dat niet helemaal goed. Hopelijk komt daar over een paar maanden verandering in. Uiteraard volg ik van alles over hardlopen op de voet. Ik kan vertellen dat ons roparunrteam uitverkoren is om bij de start van de roparun 2012 te starten in Hamburg. Of ik zelf de start ga halen, is nu nog een groot vraagteken. Ik hou me daar nu niet meebezig.

En ik was op 1 oktober supporter bij de Kustmarathon in Zeeland, waar een groot aantal webloggers en energiers aan de start stonden. Het was een bijzondere kustmarathon. Dit keer minder wind en geen regen, maar hitte. En bij een marathon met hitte kunnen er rare dingen gebeuren. Dingen die van tevoren niet helemaal zijn te voorspellen. Bij een warme marathon kan iedereen winnen meldde ik weblogger Rik (Snellerijk) in de week voor de marathon op twitter. En wat gebeurde en niet was verwacht. Rik won. Zijn vriendin Ilonka, de winnares van vorig jaar, won dit jaar wederom glansrijk. Ik heb genoten die dag. Niet alleen van de winnaars, maar van iedereen die zijn of haar strijd leverde tegen de omstandigheden. Ooit hoop ik ook weer aan de start te kunnen staan.

De winnaars Rik en Ilonka - foto: Bjorn Paree

knie, nieuw lid en vakantie

Schroefjes, nietjes en drain zijn zichtbaar

Zoals ik al zei, het wandelen gaat nog niet top, maar wel al beter. Het (beter) sporen van de knie, zoals ik de vorige keer schreef, gaat de goede kant op. Er zit dus wel degelijk vooruitgang in. Ook het vocht in de knie is de afgelopen twee weken aanzienlijk geslonken. Op advies van de fysio en op recept van de orthopeed heb ik hiervoor wel Naproxen (het schijnt ook te werken voor vochtafvoer na een operatie ) geslikt. Op 22 augustus 2011 bezocht ik de orthopeed voor nacontrole. Behalve het vocht was alles (voor dat moment) prima in orde. Hij trok eens aan het been en constateerde dat de tweedehands kruisband goed vastzat. Op het scherm konden we de foto’s zien, die een dag na de operatie zijn gemaakt. Ik zag de schroefjes, de nietjes van de hechtingen en de drain zitten. Bijzonder om dat van jezelf te zien.  In het ziekenhuis kwam ik “lotgenoot” Rob tegen. Leuk om kennis te maken. Rob is ondertussen flink aan het oefenen bij de fysio en hoopt binnen enkele weken het lopen weer op te pakken.
Morgen ga ik de fysio weer bezoeken, na 2 weken vakantie. Eens zien wat hij er van vindt.

Daniëlle tijdens haar 1e baantraining

Waar ik ook trots op ben is dat we weer een nieuw clublid in de familie hebben. Dochter Daniëlle is lid geworden van Energie. En voor zover ik kan inschatten gaat ze het deze keer goed volhouden en vindt zij het hardlopen leuk. Ik hoor al termen als “Bruggenloop” door het huis vliegen. In april liep zij haar eerste 5 km. Daarna is het langzaam meer geworden. Nu traint ze op een avond bij Energie al afstanden van 10 / 11 km. Ik zie ons samen nog wel eens een marathon lopen . Uiteraard mag ik mijn andere dochter met schoonzoon niet te kort doen. Ook zij hebben de “stoute” schoenen aangetrokken en zijn al een flinke tijd in training. Naar ik heb begrepen zal de eerstvolgende familiewedstrijd bij de Drechtstedenloop worden uitgevochten. Liep dochter Marlyn in juni Daniëlle er nog uit op de 5 km tijdens de Paardenmarktloop, nu kijkt zij met angst en beven naar twitter als er weer een flinke kilometertraining door haar zus is opgezet, met daarachter de uitdagende hashtag #hardlopen.

Zoals bij velen bekend zijn Gudy en ik jaarlijkse Frankrijkbezoekers. Genieten op de camping van met mooie weer en de buitenlucht. De buurt verkennen, stadjes bezoeken, wandelen, zwemmen, zonnen, hardlopen, etc. Dit jaar hebben we bewust het kamperen laten schieten. Het had misschien wel creperen geworden. Met mijn knie kruipend over de grond om op mijn luchtbedje te komen. ‘s Nachts over mijn eigen haringen struikelen. Nee, dat zagen we niet zitten. Dit jaar dus een “luxe” vakantie. Vliegen vanaf Rotterdam TheHague Airport naar de zon op Kreta. Om preciezer te zijn, naar het plaatsje Rethymnon. Een prachtig aparthotel met alle aanwezige luxe. Halfpension vonden we voldoende om te voorkomen dat ik helemaal dicht zou groeien. Zeker nu ik niet intensief sport is het oppassen geblazen. Wat hebben wij een mooi weer gehad. Twee weken lang zon, zon en nog eens zon. Terwijl het hier toch aardig te keer ging. De natuur van Kreta is mooi heb ik moeten constateren. De Grieken zijn aardige mensen, het eten is er goed. Chaos is er wel. Op het vliegveld bijvoorbeeld. Wat een zooitje. Dat een vliegtuig nog uberhaupt vertrekt, is al daar al knap. Veel achterstand in onderhoud. Huizen versleten of niet afgebouwd (schijnt een belastingstechnisch trucje van de Grieken te zijn). En die wegen. Wat een gaten in de weg. Ik schoot soms met mijn gele Atos een paar meter de lucht in . Trouwens betalen bij het autoverhuurbedrijf of bij het tankstation. Alles contant. Er komt een stapeltje bankbiljetten uit de borstzak en er wordt gewisseld. Bonnetjes hebben ze nog nooit van gehoord. Vind je het gek dat de Griekse regering geld te kort komt. Nog zo één. Twee strandstoelen en een parasol huren: 9 euro!! Hallo bent u daar nog. Twintig Hollandse guldens voor een stukje stof. Weer geen bonnetje. Zo de kontzak in. Maar, we klagen niet. We hebben een geweldige vakantie gehad.

Over tot de orde van de dag. Morgen nog een dagje thuis en dan ga ik na mijn herstelperiode van de operatie en de vakantie dinsdag weer eens op kantoor kijken.

Kluizenaar op krukken

Ondertussen ben ik op 4 weken na mijn operatie beland. En hoe gaat het nu, Hans? Tja. Het gaat volgens planning, aldus de fysio. We klagen dus niet. Ik weet dat het zeker 6 tot 9 maanden gaat duren eer ik weer een beetje “toonbaar” ben. Maar toch. Soms duurt het lang. Zeker dat niks doen. Vorige keer kon je lezen dat de kopjes koffie e.d. door de keuken vlogen als ik aan het stuntelen was met mijn krukken. Vorige week was ik bij de fysio en die zei “geef die krukken maar hier”. “Loop maar eens een stukje”. Ik dacht (zei het natuurlijk niet): “die is niet goed wijs”. Lopen zonder krukken. Ik was gewend op die dingen te leunen en mijn benen lekker te laten bengelen. Overigens was mijn rechterbeen al een aardig stuk dunner dan het linkerbeen, door de kruisbandschade van 25 jaar geleden, maar nu gaat het steeds meer op een potloodje lijken. Dat heb je als je de spieren niet aan het werk zet. Dus zo gezegd, zo gedaan. En daar ging ik voetje voor voetje en zonder krukken door het sportzaaltje. Als een soort kalfje dat, na het eerste levenslicht te hebben gezien, probeert op zijn benen te staan.

Naast de uitstapjes naar de fysio zit ik voornamelijk binnen de bekende 4 muren. Ik voel me soms een echte kluizenaar. Zoiets als Rene v.d. Gijp. Die leeft ook een teruggetrokken bestaan, volgens de media. En zeg nou eerlijk, daar ga je er niet beter vanuit zien. Dagelijks mag ik 3 keer een klein rondje wandelen. Nu wel met 1 kruk. Binnenshuis leid ik een krukloos bestaan. Voordeel van de dagelijkse rondjes is dat ik mijn wijk leer kennen en natuurlijk alle hondenbezitters. De hond waar ik altijd mee loop is “een kruk.” Het lijkt wel of die honden mij ondertussen gaan herkennen, want iedere keer kwispelen ze met hun staart en springen ze tegen me op. En ik zoek dan mijn balans en probeer mijn eigen hond kruk in de strijd te gooien tegen die andere harige monsters. Overigens zonder succes.

Bij de fysio mag ik al op de legpress en de legcurl. Daarnaast moet ik de nodige thuisoefeningen doen. Op de keukentafel zitten en de benen laten bungelen en naar achteren buigen. Ook al op het geblesseerde been staan om de bovenbeenspieren aan het werk te zetten. En nog meer van die onzinnige moeilijk uitvoerbare kunstzinnige oefeningen.
De hechtingen (lees: nietjes) zijn er ondertussen vakkundig uitgehaald door de orthopedisch consulent. Het wandelen gaat wel, maar nog niet 100%. Er zit nog vocht in de knie en mijn knieschijf spoort niet helemaal. Dit laatste komt doordat een stuk van de patellapees weg is en de bovenbeenspieren nog niet volledig hun werk doen. Met wandelen heb ik daar last van. Maar dit hoort er allemaal bij. We liggen gewoon op schema.

Van de week las ik ineens dit artikel op de site van de Marathon Rotterdam: Levenslang een startbewijs voor de ABN AMRO Marathon Rotterdam. Reden genoeg om er alles aan te doen om weer fit te worden. Rotterdam gaat hun jublilarissen in het zonnetje zetten. Dit betekent dat lopers die de wedstrijd voor de tiende, vijftiende, twintigste, vijfentwintigste of meer keer uitlopen, een unieke marathon-erespeld krijgen. Wat mij nog meer aansprak is het volgende deel van het artikel: “Willem Kloos, Willem Richter, Cor Vingerhoed en Mattie Trommelen vormen de top van de jubilarissen: zij hebben ‘hun’ Marathon al 25 keer of vaker volbracht. Zij zijn de buitencategorie. Die Super Marathon Masters zullen worden beloond met een startbewijs voor het leven en twee toegangskaarten voor onze genodigdentribune bij start en finish. Die speciale behandeling krijgen ook de lopers die deze prestatie in de toekomst evenaren.“
Dat betekent dat ik nog drie keer de streep op de Coolsingel moet halen waarna ik ook tot de topjubilarissen gerekend kan worden.

Tweedehands kruisband

Voordat de operatieve ingreep aan de knie plaatsvond, heb ik geprobeerd nog zoveel mogelijk te sporten. Zo fietste ik 2 dagen voor de operatie nog 100 km en een week daarvoor deed ik een Rondje Voorne van 115 km.

Hier zie je de details van mijn fietsrondje over het eiland Voorne-Putten in Garmin Connect. De laatste weken kon ik de fietskilometers makkelijk uitbreiden. Dat gaat toch een stuk eenvoudiger dan bij hardlopen. Alleen van die wind tegen, word je helemaal gek bij het fietsen.
Daarnaast bezocht ik de sportschool met enige regelmaat. Hardlopen ging de laatste weken voor de operatie steeds minder. Ik ging door mijn knie heen. Op een gegeven ogenblik heb ik de handdoek in de ring gegooid voor wat betreft het hardlopen. Dit had geen zin meer. Ik zou zo maar de knie nog verder kapot gelopen hebben.

Na het lange wachten (als je op iets “leuks” moet wachten, duurt het altijd lang), was het dinsdag 19 juli 2011 eindelijk zover: de “nieuwe” kruisband werd geplaatst. In de plaatselijke mankementen thuiszorgwinkel had ik een paar dagen, voordat het mes mijn lijf in zou gaan, een paar krukken ter leen gekregen. Krukken waarvan je niet weet wie er allemaal op heeft geleund, gekwijld of gezweten. Het was niet best geweest, geloof ik. De dingen plakte. Eerst de stokken een grondige poetsbeurt gegeven, waarvan de poetsdiva’s Marja en Liny van “Hoe schoon is jouw huis” nog wat hadden kunnen leren.

‘s Ochtends vroeg vertrokken we richting het ziekenhuis, waar Gudy werkt. Als fanatiek aanhanger van Roparunteam 131 was de vipbehandeling al gauw daar. Zo kwam het dat ik mijn eenpersoonskamer kon betreden. Ik zal je de verdere vipdetails besparen, maar de zusters haalden alles uit de kast .

Volgens het “spoorboekje” was ik om 10 uur aan de beurt. Dat betekent om 6 uur ‘s ochtends het laatste beschuitje en om 8 uur melden. Rond 9 uur was het sein daar dat ik richting operatiekamer kon komen. In mijn blauwe ok-hesje (met open achterkantje) werd ik op wielen naar beneden gereden. In de holding kwam weer het ritueel van de blokverdoving van de vorige keer, vermoedde ik zo. Als je de details van toen wilt weten, dan zou ik zeggen lees het (nog eens). Dit keer ging het beter. Ik lag te wachten tot het moment dat ik “niet goed” zou worden. Gelukkig werd me dit bespaard. Geen flauwvalreactie, geen zweet, geen lage bloeddruk, geen atropine, niks nada. De blokverdoving werkte goed in en het been begon vrolijk door de kamer te “zweven”.

Even na 10 uur mocht ik opdraven in de operatiekamer. Toch wel weer spannend. Heel veel personeel. Wiewat doet? Jij mag het zeggen. De orthopeed had ik in de holding al even gezien. Handje gegeven en de pijl werd met viltstift op het juiste been gezet. Je weet maar nooit (verkeerde been afgezet). Voordat ik goed en wel lag en alle apparatuur was aangesloten, waren we wel 10 minuten verder. Warme dekens over me heen, hartslag, bloeddruk, etc. aansluiten. Been in de juiste positie brengen. En nog veel meer. Dan nog controleren of wel de juiste persoon op tafel ligt. “Kunt u uw naam en geboortedatum noemen?” “En klopt het dat u voor de voorste kruisband van het rechterbeen komt?” Ik zou het wel denken . Stel je voor dat je na de operatie wakker wordt met een kunstheup.

Ritssluiting

Het was 10.14 uur (de klok van vorige keer hing er nog) toen werd begonnen. Dit keer geen scherm waarop ik kon meekijken. Er werd geen camera ingebracht. De techniek met de patellapees heb ik vorige keer zichtbaargemaakt. Mijn eigen pees zal nu dienst gaan doen als kruisband. Een tweedehandsje zou je kunnen zeggen. Bij de operatie is aan de voorkant een ritssluiting in de knie gemaakt en vandaar uit zijn alle benodigde werkzaamheden uitgevoerd. Ik vermoed dat de boel met klemmen is opengezet. Maar dat voel en zie je niet. Een iets andere techniek dan op het filmpje is getoond.

Ondertussen was de orthopeed met zijn volgelingen kennelijk begonnen aan de operatie. Ik lag achter een zee van blauwe steriele doeken, zodat ik op gevoel moest achterhalen waar men op dat moment mee bezig was. “Een tweetje”, hoor ik de orthopeed zeggen. Zo vliegen er allerlei termen door de operatiekamer, die veelal te maken hebben met het aan te leveren gereedschap, denk ik zo. Ja, gereedschap. Want als de tijd is aangebroken dat men gaat timmeren en boren, kon ik dat wel onderscheiden van andere geluiden. Boortje 10, schat ik zo in. Vraag me alleen af wat voor boor ze daarvoor gebruiken: beton, hout of ijzer? Hadden ze in mijn hersenen geboord, dan had ik het wel geweten. Halverwege de boorweg voelde ik toch wel iets. Ik krijg het wat warmer en zweetdruppels verschijnen op mijn voorhoofd. Een knikje naar de anesthesist, die achter mij zit, doet hem besluiten de benodigde hoeveelheid verdovende stoffen naar binnen te spuiten. Al snel gaat het weer beter. Ik praat wat met de anesthesist over hoe het zover heeft kunnen komen dat deze operatie nodig is.

De tijd gaat snel voorbij. Voordat ik het weet is het voorbij. Ik kijk weer op de klok. Precies 29 minuten vanaf het moment dat het mes erin ging tot het creëren van de ritssluiting. In de uitslaapkamer (ik hoef helemaal niet uit te slapen; ben zo wakker als maar zijn kan), word ik toch nog even vastgehouden. “Een kruisband”, hoor ik zeggen. “Die moet nog even blijven”. Een minuut of 20 lig ik daar te liggen en kijk wat om me heen. “Sport u vaak”, vraagt de zuster. “ik loop wel eens een marathon of fiets een stukkie”, zeg ik. “Dat dacht ik al te zien aan uw hartslag” …… huh. Dat was wel weer lang genoeg. Terug naar mijn eenpersoonskamertje.

Door de snelle operatie ben ik op tijd terug voor de lunch. Heel belangrijk. Het been zweeft nog lekker in de zevende hemel. Ik voel (nog) niks. Ondertussen komt Gudy bij mij op de kamer lunchen en komen bekenden op bezoek van het roparunteam en ook start to runners van Start to 5 van begin van het jaar.
Als de rust is wedergekeerd, lees ik mijn krantje en kijk televisie. Toch wel mooi dat de Tour de France nu uitgezonden wordt. In de loop van de middag komt er weer wat gevoel in mijn tenen. Dit betekent dat ik ook steeds meer gevoel in mijn knie ga krijgen. $%#@&. Shit. Dit voel je toch wel serieus. Logisch als ze 5 uur geleden door je onderbeen hebben geboord. Ik overweeg om extra pijnstilling te vragen, maar doe dat nog niet. Aan het begin van de avond neemt de pijn af en is het goed uit te houden met de reguliere pijnstilling van paracetamol en diclofenac. Op een gegeven ogenblik voel ik onder mijn lakens een nat boeltje. Mijn been glijdt soepel door en onder de lakens door. Ik glij eigenlijk bijna mijn bed uit. Als ik het laken wegsla zie ik een grote rode massa op het laken. De zooi lekt. De drain die erin zit blijkt niet goed door te lopen. Door de vipbehandeling wordt het bed en het verband snel en vakkundig verschoond. Later op de avond is het nog een keer nodig om schoon verband aan te brengen.

Hoe je in een ziekenhuis de nacht doorbrengt is bij de meesten wel bekend. 1 uur, 2 uur, 3 uur, 5 uur… en zo wordt het weer ochtend. In de loop van de morgen komt de orthopeed met zijn gevolg langs, wordt er nog een foto van de knie gemaakt en oefen ik met de fysiotherapeut het lopen met krukken. Aan het begin van de middag mag ik met ontslag.

Ondertussen ben ik al twee keer bij de sportfysio geweest, waar ik ook al onder behandeling was na mijn meniscusingreep. Dat de knie dik is is logisch. Ik loop stuntel nu op krukken. In 4 tot 6 weken moet de strek- en buigfunctie van de knie weer optimaal zijn. Ook moeten de krukken in die periode afgebouwd worden tot nul. Thuis doe ik oefeningen en mag ik wel 3 x per dag 5 minuten een stukje wandelen met krukken. Voor de rest moet het been omhoog. De verzorging van Gudy is natuurlijk top. Ik kijk vooral iedere avond naar haar uit als ze lachend aankomt met de fraxiparinespuit tegen trombose. Dat vlijmscherpe ding glijdt dan langzaam mijn buik binnen. Daarnaast rijdt ze me twee keer per week naar de fysio. Pas na 4 tot 6 weken mag ik weer autorijden. Fietsen moet je denken aan ca. 3 maanden en hardlopen zal misschien eind van het jaar weer beginnen. Ik stel geen doelen wanneer ik wat weer moet kunnen. De ene patient gaat sneller dan de andere.

Als Gudy moet werken, dan zorg ik voor mezelf. Moet je eens proberen met twee krukken. De koffiemelk, brood en andere zaken vliegen regelmatig door de keuken. Als ik koffie drink kan ik mijn kopje net vanaf het keukenblad tot op de eettafel overbrengen. Zou dat niet lukken, dan sta ik als een soort bezoeker van Starbucks staande aan het aanrechtblad mijn bakkie pleur te drinken. De trap op en af. Ook zo iets. Ik zal je de details besparen. Ik ben er in ieder geval nog niet afgelazerd.

Al met al ben ik natuurlijk happy met deze ingreep. Hardlopen had er anders niet meer ingezeten. Nu zou alles goed moeten komen. Ik ben blij met mijn tweedehands kruisband. Overigens kunnen die krukken straks nog wel eens van pas komen voor andere doeleinden.

De toeschouwer

De toeschouwer heb je bij sportevenementen in alle vormen en maten. De (over) enthousiaste, de luidruchtige, de zenuwachtige (nagels bijten), de meelevende, de herrieschopper, de berustende (Feyenoord), de stille, etc. De toeschouwer gaat naar een sportevenement omdat hij (we gaan er gemakshalve vanuit dat het een man is. Bovendien vindt de Nederlandese Taalunie ook dat het een man moet zijn is) bijvoorbeeld aanhanger is van een club of van de betreffende sport. Er zijn toeschouwers, ook wel supporters genoemd, die zich uitdossen in allerlei kleuren en rare shirts. Soms hebben ze met “de club” te maken, anderen keren gaat het erom om juist zo lollig mogelijk voor de dag te komen en mee te doen met de polonaisesfeer. Toeschouwers zijn ook nodig voor het binnenbrengen van de nodige financiën. Een duur entreekaartje en een frietje met een koel biertje levert de nodige pingels op. De toeschouwer verricht heel goed werk. Zonder toeschouwer zou er in sommige gevallen geen sportevenement zijn. Een voetbalstadion met lege stoeltjes motiveert niet echt om flink je best te doen. Bovendien is het de vraag waar al die over het paardgetilde voetballertjes van betaald zouden moeten worden. Of een Coolsingel zonder een luidjuichende menigte die daar staan vanaf de eerste Keniaan tot aan de bierbuik (we gaan er vanuit de het een man is), die in het café een weddenschap heeft verloren en nu de marathon ‘moet’ lopen. Er zijn ook sportevenementen waar geen toeschouwers zijn, bijvoorbeeld een marathon in de provincie Groningen. De sporter weet dat van tevoren en vindt het heerlijk om geen herrie om zich heen te hebben.
Ondertussen behoor ik tot het peloton van volleerde toeschouwers en eet ik regelmatig een frietje met een biertje ernaast. De benodigde evenementen ben ik de afgelopen weken afgelopen. Gewoon, omdat het toch leuk blijft om naar de hardloopsport te kijken of om Gudy of andere bekenden aan te moedigen.

Inge de Bruijn met Gina en Gudy bij de Kikarun

Gisteren was ik ook weer eens toeschouwer, en wel bij de Kikarun in Rotterdam, waar Ton een flinke hand in de organisatie heeft gehad. Een feestelijk evenement moet ik zeggen. Zo kwam het op mij over. Druk bezocht en uiteraard voor een heel goed doel. En tja als je niet sport, kom je ook niet op de foto. Komende donderdag is de traditionele Paardenmarktloop in Oud-IJsselmonde. De organisatie heeft hele leuke foto’s op hun website staan. Met de organisatie van de Paardenmarktweek heb ik in het verleden bij het maken van hun website goed contact gehad. Ook daar zal ik weer langs de kant staan om de hardloopsport te aanschouwen en de nodigde bekenden aan te moedigen.

Uiteraard sport ik nog wel. Maar dan zonder toeschouwers. Zo kom ik op de sportschool of race ik op mijn tweedehandsmarktplaatsje door de polder. Gisterenmorgen toevallig nog 80 km onder de wielen voorbij laten gaan. Voor 9 uur zat ik al op de fiets. Het was prima fietsweer. De zon zat nog achter de wolken.

Het hardlopen is niet meer wat het is geweest, als het ooit al iets is geweest. Kon ik de afgelopen weken nog wel een kilometer of vijf vooruitkomen, de laatste trainingen gaan steeds slechter. De knie is te instabiel en ik ga er doorheen……… en dat bij een tempo van misschien 8/9 km per uur. Tijd voor een operatie. En deze is ondertussen gepland op 19 juli. De operatie zal uitgevoerd worden door de clubarts van FC Dordrecht, ook bekend als de de arts met het nationaal record kruisbanden verwisselen. Het schijnt dat het in een half uurt gepiept is. De revalidatie duurt wat langer. Ooit zal ik geen toeschouwer meer zijn.

Nieuwe Kruisband

Hier ben ik weer. Na de blog over Texel had ik niet veel fut om de pen te hanteren. Op loopgebied gebeurt er namelijk niet veel. Minuutjes, 2 minuutjes, 5 minuutjes en zelfs al 20 minuutjes achter elkaar hardlopen. Of 3 km hardlopen naar de sportschool en weer terug. Allemaal heel rustig en voorzichtig. Soms gaat het iets beter, dan weer minder.

Wekelijks bezoek ik nog steeds de sportfysio, die een uitstekende begeleiding geeft. Maar de knie werkt niet helemaal mee, zoals dat zou moeten. Het herstel gaat te langzaam. Het kniekapsel reageert nog teveel op inspanningen en daar komt nog bij dat ik zo nu en dan instabiliteit van de knie voel (voor degene die het nog niet weten: mijn voorste kruisband is er nie meer nie). Een paar weken geleden is de speling in de knie opgemeten: 12 millimeter kwam eruit. Dat is nogal fors, aldus de geleerden.

Via marktplaats heb ik ondertussen een leuk fietsje op de kop weten te tikken. Een sporthybride. Gazelle Playa, shimano afgemonteerd. Zo kan ik mijn conditie nog een beetje op pijl houden. Ik moet zeggen het is best leuk om een stukje te fietsen met mooi weer en zonder een lekke band te krijgen. Hier zie je bijvoorbeeld mijn fietsrondje van afgelopen vrijdag. Allemaal geen wereldafstanden, maar dat hoeft ook niet. Gewoon lekker bezig zijn. Verder bezoek ik nog steeds de sportschool en zo nu en dan een hardloopwedstrijdjes of ga met Gudy mee. Zo was ik toeschouwer in Leiden, waar ik Gudy en mijn pupil allebei een p.r. zag lopen. Afgelopen week was ik mee naar Standdaarbuiten, waar ik vorig jaar ook liep. Dit keer weer een aantal Energiers aan de start.

Afgelopen dinsdag had ik met de orthopeed en de sportfysio een gesprek. De sportfysio deed zijn verhaal over de herstelperiode. “Wat wil je”, zei de orthopeed? “Rennen”, zei ik. De orthopeed onderzocht de knie nog een keer en trok aan het onderbeen. “Tja”, zei hij. We kwamen al snel met z’n drieën tot de conclusie dat als ik ook nog een beetje “leuk” wil rennen dat er een nieuwe kruisband in moet. Dat was dus snel besloten. Het is m’n enige optie als ik wil blijven hardlopen. Het gehele verhaal is natuurlijk aardig complex. Wat was de reden dat de meniscus in augustus 2009 knakte? Vermoedelijk door de verminderde stabiliteit? Vraag was nu ook of de kruisband al langere tijd volledig was afgescheurd of dat het laatste deeltje onlangs (eind januari 2011) ter ziele is gegaan. In ieder geval is ie er niet meer.

De herstelperiode na een kruisbandreconstructie ligt op 6 tot 9 maanden. Dus daar ben ik nog wel even zoet mee. We zullen zien wat het gaat worden. De operatiedatum moeten we nog vaststellen, maar zal in verband met werk, vakanties e.d. niet binnen een maandje plaatsvinden.
Ik heb het al eerder geroepen: Jullie zijn nog niet van me af. Ik geef nog niet op. En als dit een succes gaat worden, zal ik extra gemotiveerd zijn in mijn tweede hardloopleven .

Hier zie je hoe een nieuwe kruisband wordt aangebracht. De kruisband kan gemaakt worden van de patellapees of de hamstringpees. De versie met de patellapees is steviger omdat aan het uiteinde bot aanwezig is dat vastgezet kan worden. Gezien mijn postuur is voor deze versie gekozen. De andere was alleen voor kleine vrouwtjes, werd gezegd. Hieronder zie je in een animatiefilmpje hoe ze zo’n ding binnenkrijgen. Voor de liefhebbers van livebeelden met het nodig bloed heb ik daaronder de 18+versie staan. Bij die reconstructie (bij handbalster Danick Snelder) wordt gebruik gemaakt van de hamstringpees.