De goudvis en buitenlandse blubber

145565986245853800_resizedHet liet even op zich wachten. Na de 5 marathons in 10 weken in het najaar van 2015 stond de teller op 98 gelopen (ultra)marathons. Na deze slag bedacht ik dat die 99e wel een keer zou komen. Die loop ik wel ergens. De maand december hield ik (een beetje) hardlooprust, waarna ik in januari weer met frisse zin aan het nieuwe jaar begon.

Dan wordt het zoeken naar een marathon. In de maanden januari tot en met maart moet je die met een loep zoeken ;-). In ieder geval zijn ze minder makkelijk te vinden dan in het voor- en najaar. Aangezien het gestel ook nog niet helemaal je-van-het was, viel de maand januari al snel af. Daarna kwam er thuis een verbouwing en stonden op 7 februari de 25 km bij de Midwinter Marathon (tijd: 2:04 / helaas is daar geen marathon meer; anders was145565932388569300_resized het makkelijk geweest) en op 20 februari de Texeltrail over 25 km (tijd: 2:21) op het programma. Het werd krap qua tijd. Dan kon ik altijd nog terugvallen op de Binnenmaas Non-stop marathon op 12 maart, maar liever had ik hem alvast gelopen. Dan zal je net zien op 12 maart. Dan ben ik ziek, ik verzwik mijn poot op 38 km, en haal de finish niet of de goudvis gaat de dag tevoren dood. Nee, allemaal ellende en dan loop ik straks in Rotterdam mijn 99e. En dat was nou net niet de bedoeling.

145566080290393200_resizedDus ik zoeken. En ja hoor. Op zaterdag 13 februari was er eentje in Eeklo in België en op zondag 14 februari bij de DFW Runners in Groningen. En aan Groningen heb ik goede herinneringen: In 2010 won ik daar de marathon (met 4 deelnemers). Maar ja, Groningen was iets van 250 km enkele reis rijden en Eeklo 150 km. Eeklo was op zaterdag en dan was ik er zondag al lekker klaar mee. Maar Eeklo was een trail. Ach, die heb ik wel eens meer gelopen. Het was op zaterdag wel beter weer, dan op zondag. Wat een keuzes moet een atleet maken zeg ;-). Daar kwam nog bij dat beide inschrijvingen al dicht waren. Ik stuurde een mail naar Eeklo met mijn “probleem” en al snel kreeg ik antwoord dat ik kon meedoen. Het werd dus Eeklo, en wel de Trail Provinciaal Domein Het Leen van de Cavalopers.

145565992131133900_resizedDe start was om 10 uur, zodat ik rond half 8 naar het buitenland reed. De navigatie deed goed zijn werk en in het weekend ’s ochtends vroeg naar een wedstrijd rijden is altijd vrij relaxed. Ik werd keurig op de parking ontvangen door een jonge man met een geel hesje. Het Domein Het Leen is een mooi natuurgebied. Door de organisatie was een ronde uitgezet van 10,6 km, aldus de website. Later las ik dat het 10,8 km was en op mijn garmin kwam ik ruim aan 10,9 km. ;-(

Nog 1

Nog 1

Naast de marathon over 4 rondes, konden er ook minder rondes gelopen worden. De langste afstand vertrok als eerste. Het begin ging nog vrij lekker. Off road, maar wel hard en dus goed te belopen. Dat veranderde al snel. Er kwamen modderstroken voor in het 145565961351639400_resizedparcours. Dan ging het weer beter, maar dan kwam er weer één. En het werden er steeds meer. Ik zocht aan de zijkant naar een doorkomen. Soms was dat door bosschages niet te doen en moest je dwars door de blubber heen. Ik had het kunnen weten door de informatie op de website: “Het parcours ligt er, door de aanhoudende regen van de laatste dagen, momenteel vrij drassig bij, wat het vrij lastig zal maken.” In een ronde kwam ik ook nog 5 bomen tegen die zich hadden verplaatst van een verticale positie in een horizontale. Dat kon er ook nog wel bij. Het ergste was een strook in de laatste 200 meter. Welke trailschoenen je ook aanhad, je gleed alle kanten op. En daar was de doorkomst bij de start weer. De verzorging was perfect. Twee posten in een ronde met van alles en nog wat: water, sportdrank, cola, koek, banaan, chocolade, tucjes, winegums, etc.

Hieronder een kleine samenvatting van mijn ontberingen.


En zo moest ik in totaal 4 rondes door zien te komen. De tweede ronde ging ook nog wel, 145565964785730100_resized 145566084229666900_resizedmaar de derde werd al minder. De krachten vloeide door het zware parcours uit mijn lichaam. Hele plakkaten modder hingen aan mijn schoenen, waardoor hun gewicht was toegenomen van 300 gram naar 1300 gram ;-). Het werd ook steeds stiller. De slimmeriken die minder rondes liepen waren allang klaar. Gelukkig verdwaalde ik niet. Ik herkende iedere modderstrook. Afsnijden? Dat zou hier nu wel kunnen: geen publiek, geen chipmatten, geen camera’s, geen medelopers. Kan je nagaan hoe ik er aan toe was, dat ik dit bedacht. 12734130_760910354040630_3889606826122987248_nUiteraard ging ik dat niet doen. Never. Kijk maar naar mijn garminroute. Het hardlopen werd steeds meer strompelen en steeds meer stukken wandelen. De kachel was leeg en op. Dan weer een stukje dribbelen, dan weer een stukje wandelen. De tijd was toch niet belangrijk. Dacht ik er eerst nog over om 4:30 of zo te lopen. Nou, dat kon ik vergeten. Het 12743865_760910367373962_4144192210973094645_nwerd uiteindelijk 4:53. Ik reken het goed, ondanks dat ik deze tijd al had. 🙂 Wat een verlossing was deze finish. Als herinnering een lekkere fles cava.

De finish

De finish

Het is een schitterende loop in een mooie omgeving. Prima georganiseerd en zeker aan te raden. Nu rustig naar 10 april werken, waar de 100e gelopen moet worden. En maar hopen dat de goudvis niet op 9 april overlijdt. 😉

Advertenties