28e keer Marathon Rotterdam

Mijn laatste blog dateert al weer van oktober vorig jaar. Het bloggen is uit. Alhoewel ik laatst hardloopmuts zag schrijven: Bloggen it is again! Dus wie weet. Vroeger werden er wat teksten aan het papier toevertrouwd alsof het een lieve lust was. Met de komst van twitter en facebook (en later instagram) werd dat minder en minder. Daarentegen werd het aantal social-media-gangers meer en meer. Vroeger kende je die bloggers nog (bij naam). Het waren er immers niet veel. Bloggers van het eerste (en latere) uur (ik vergeet er vast; het is ook niet de bedoeling iedereen te noemen; een naam kan op meerdere personen slaan 😉 ): Ronald, Petra, Aad, Martine, Maurice, Bjorn, Fred, Hans, John, Tiny, Richard, Rinus (dan zeg je ook Mo), Ton, Gert-Jan, Leonie, Monique, Jacqueline, Dorothé, Ruud, Marco, Kitty, Kees, Gert, Geert, Koen, Jan, Raymond, Claudia, Esther, Rik, Ilonka, etc ;-). Nu zijn het er honderden als het er geen duizenden zijn. Ik doe er geen moeite voor om die ook allemaal te volgen en leuk (like) te vinden. De bloggers die elkaar zagen bij wedstrijden of afspraken bij evenementen is niet meer (zoals het was) dan wel zeer sporadisch. Ik ben daar zelf natuurlijk ook debet aan.
Reden om het bloggen weer voorzichtig op te pakken? Soms een kort verslag of verhaal van een training. Wie zit daar op te wachten? Of een lekkere cynische noot over sportrusten, te hard en/of teveel trainen. Uhhmmmmmmm, wel lekker natuurlijk.

We gaan terug naar 9 april van dit jaar. De Marathon Rotterdam. Voor de 28e keer aan de start en ik kan alvast verklappen ook voor de 28e keer uitgelopen. Uitstappen in mijn hometown is (bijna) onmogelijk. Dan moet er wel heeeeeeeellll iets erg aan de hand zijn: de Erasmusbrug stort in terwijl ik er op loop of mijn knieën breken in tweeën. Anders stap ik natuurlijk niet uit. Zeker met de komst van het Super Marathon Masters klassement.

Ook dit jaar is er in de B-groep van CAV Energie onder leiding van trainer Riad fanatiek getraind. Soms wel eens te fanatiek. En dan ligt dat zeker niet (altijd) aan de trainer, maar ook zeker aan de atleet. Geef de atleet een opdracht mee, en hij is hem na 25 meter al weer vergeten. Ik heb de atleten zien komen en gaan in die 31 jaar dat ik nu (hard)loop. Versleten, overtraind of wat dan ook. Ik prijs me gelukkig dat mijn lichaam het nog steeds volhoudt. Daar moet je ook een beetje geluk mee hebben, maar je hebt het voor een groot deel zelf in de hand. Misschien heb ik het geluk dat ik nooit zo snel was?

De marathon is een aparte discipline. Je loopt niet na een jaar trainen de sterren van de hemel. Wil je de marathon onder de knie krijgen, dan moet je er wel een paar gelopen hebben en hierin ervaring opdoen. Wedstrijdhardheid opdoen door het lopen van wedstrijden vind ik ook een belangrijk item. En natuurlijk je langzame duurlopen niet te snel lopen. Er zit niet voor niks het woord ‘langzame’ in. Lopers van de (te) snelle trainingen zie je zo maar slecht presteren of zelfs niet finishen. En dat je niet verder kan, kramp krijgt, steken in je zij voelt, of wat dan ook. Dat heeft een reden: je was niet goed getraind (voor je voorgenomen tempo) onder de gegeven omstandigheden?

Maar verder is hardlopen wel leuk hoor, zeker marathons. Dit jaar probeerde ik onder de 3:40 te lopen. Dat had ik gezegd. Dan moet ik het ook nog maar waar maken. Met de hype van <3:30 deed ik niet mee. Ik ken mijn grenzen gelukkig wel. Vorig jaar was het 3:41 in Rotterdam en 3:43 in Eindhoven. Ik begon met 2 clubgenoten, waarvan er helaas eentje moest afhaken. Bij 25 km krijgen we onze persoonlijke haas, Gerard, erbij. Dat was ik helemaal niet gewend. Meestal ben ik zelf de haas. Maar ik moet zeggen, hetZwaar. Laatste kilometers heeft geholpen. Je wilt dan toch als een soort ‘vos’ die prooi niet laten gaan. Je houdt het zeker langer vol. Na 30 km heb ik niet echt meer op de tussentijden gelet, want toen moest er echt gewerkt worden. En als we dan terugkijken hebben we weer mooi vlak gelopen. Heel vlak deze keer. Dat lukt mij ook niet vaak hoor als het maximale gevraagd wordt. Maximaal 22 seconden verschil tussen het langzaamste en snelste 5 kilometerblok. Eindtijd 3:38:48. Missie geslaagd en een vet p.r. voor Rob (groen shirt). 8310 is haas Joop Gerard.

Toch wel leuk dat bloggen. Zeker als we de verhalen wat korter houden, dan heel die lappen tekst van vroeger.

Advertenties