Op weg naar nummer 100

P1040340Hoeveel moet je er nog? Dat krijg ik de laatste tijd vaak te horen. Nog maar 3 toch? Nee, nog 4! Voordat je de 100e marathon gaat lopen of wordt het dan je 100e? Soms ga ik nu zelf ook twijfelen. Het aantal wil na een week nog wel eens veranderen ;-). Ik kijk dan snel in mijn overzicht. Maar voordat je het weet is het huidige aantal van 95 weer achterhaald. De Kustmarathon kwam immers ook snel en onverwacht.

Zondag 25 oktober stond nummer 96 gepland: Marathon Brabant. Precies een maand na Lochness. Dat zou de 3e in een maand worden. Kan dat wel? Tuurlijk, want dat heb ik meer gedaan. De weersomstandigheden en de benen waren goed. Ik had er zin in. Het mocht dus een “rappe” marathon worden. Over de weersomstandigheden gesproken. Ik liep deze marathon ook op 27 oktober 2002. Door de storm werd de wedstrijd halverwege stilgelegd. En dat was verstandig ook lees je hier. Ik liep toen met ultraloper Bert Touw. De eerste ronde was nog redelijk te doen. Daarna werd het een beetje winderig. Jammer, anders had ik er 96 97 gehad?

In de Nobelaer trof ik de bekende gezichten die heel het land aflopen om marathons teP1040335 sprokkelen, zoals Ruud en Mo. Ook de, naar later bleek, latere winnaar en parcoursrecordhouder Patrick was van de partij. En mijn trainer Bouke met zijn haas Tom. Gudy liep de 10 km en vele clubgenoten en andere bekenden waren van de partij op de halve marathon.

Om 11.45 uur was het startschot van deze herfstmarathon, zoals hij in de volksmond ook nog wel eens genoemd wordt. Herfst is het daar niet altijd. Ik heb er op de laatste zondag van oktober wel eens met 23 graden gelopen. Ook vandaag was het niet fris. Prima weer voor een singlet.

P1040334Ik had gebruik gemaakt van de mogelijkheid om mijn eigen drankjes in te leveren. Best handig om zo’n flesje te pakken en dan weer gelijk door te kunnen en langzaam steeds wat te drinken. Clubgenoot John is ieder jaar een trouwe supporter van de (halve) marathon. Ook dit jaar was hij weer present en schoot hij weer wat leuke foto’s en nam mijn (half) lege flesjes van mij over. Bedankt John.

Het tempo zou op 5’15” per km moeten liggen. Nou wijken garmin en de markeringen langs de weg nog wel eens af. Hou dus altijd de markeringen aan en niet je garmin. Anders kan het wel eens fout gaan. Maar het ging redelijk goed. 5 km: 26′ – 10 km: 52’15” – 15 km 1:18′ – 21,1 km 1:50’13”. Als ik dit maal twee doe, moet ik uitkomen op 3:40’26”. Het werd uiteindelijk 3:41’22”. Slechts 56″ verloren in het 2e gedeelte. En met vlak lopen stijg je tussen 10 km en 42,2 km nog 54 plaatsjes in het klassement. En dan doen er maar 292 lopers mee. Dan haal ik in 32 km bijna 20% van het deelnemersveld in. Maar velen weten nog steeds niet dat je de marathon in het eerste gedeelte kan verliezen en in het tweede gedeelte kan winnen. #denkdaarmaareensoverna 😉

NaamloosIn ieder geval heb ik die fout natuurlijk ook een paar keer gemaakt in die 95 96 keer. Je12049535_716398521825147_4728575431644963813_nprobeert zo nu en dan wel eens wat. Vanaf 35 km moest er meer gewerkt worden om het tempo erin te houden. Vanaf 38 km zie je mijn hartslag duidelijk omhoog gaan. Toen werd het “vechten” en mezelf moed in praten. En dat ging goed. Mijn 3e tijd in mijn tweede hardloopleven.

Na afloop lekker douchen bij de plaatselijke atletiekvereniging en daarna een biertje met de clubgenoten in het Witte Paard. Eind van deze maand nummer 96 97.

Advertenties

Kustmarathon

IMG-20151003-WA0007Na de Loch Ness Marathon was het plan om in Eindhoven mijn 95e (ultra)marathon te lopen. Er is immers een plan uitgestippeld richting mijn 100e ;-). Ik hoor soms de bewondering van het lopen van bijna 100 marathons. Zelf zie ik dat helemaal niet zo. Bijna 29 jaar geleden liep ik mijn eerste marathon. En als je dan rustig doorloopt, stijgt dat aantal vanzelf. Uiteraard is 100 stuks nog helemaal niks. Wie in de wereld de meeste marathons heeft gelopen kon ik niet vinden, maar dat moeten er zeker meer dan 1500/2000 zijn? Of het record meeste marathons in een jaar gelopen: 239!!  Ik kom hier een Nederlandse lijst tegen, waarbij het record op 1391 staat en hier op 820: Sjoerd Slaaf. Daar heb ik nog eens samen mee gelopen toen ik een marathon won met 4 deelnemers. Hier nogmaals het bewijs ;-). Welke Nederlands lijst juist is? Ik weet het niet.

20151003_114030Nog eens terugkijkend in mijn archief zie ik dat ik mijn 50e in december 2008 liep. Bijna 7 jaar geleden. Dat was ook een bijzondere, lees nog maar eens.  Dan is die volgende 50 nog best vlot gegaan. Zeker omdat ik er door mijn knieblessure in 2011 meer dan een jaar tussenuit ben geweest.

Terug naar 2 dagen voor de Kustmarathon. Het zou goed loopweer worden, laag water, droog, weinig wind en ik mocht daar rustig lopen. Zeker 6 dagen na Loch Ness. Op internet vond ik binnen een paar minuten een aantal startnummers. Drie mailtjes verstuurd en binnen een uur had ik een startnummer, met een fikse korting. Het werd nummer 1163 met de naam Eric Sinke. Donderdagavond ervoor een rondje gelopen van een paar kilometer. Pfffff. er zaten nog wel wat spieren vast. Jacqueline een appje gestuurd of ze nog een haas of wat daar nog voor door kon gaan zocht en het was geregeld.

20151003_115056En dan sta je 48 uur later aan de start van de zwaarste marathon van Nederland. Al weer voor de 4e keer. En vorig jaar eindelijk een keer onder de 4 uur. Ik ging van start met Esther, Jacqueline, John en Dick. Na wat plaspauzes van die en degene bleven na 6 km op de Stormvloedkering Jacqueline, John en ik over.

12094795_910089429044839_1471287384570164607_o

Wat valt daar nu te zien? – foto Petra Noordijke

Vanaf dat punt zijn de eerste duinen en het eerste strand achter ons en kunnen we vlak tussen de 5’50” en 6′ per kilometer gaan lopen. Het weer is prima.

Over de stormlvloedkering, Neeltje Jans, richting Vrouwenpolder. Het is 1 lange weg. Dan bij 19 km mogen we het strand op. En dat blijft toch altijd weer lastig. Eerst dat mulle zand. Dat duurt al een eeuwigheid. Tenminste, zo voelt het. Langs de vloedlijn. Het zand is is te belopen, maar toch weer niet helemaal lekker. Het is een beetje soppig. Het is in ieder geval geen hard strand. En dan halverwege van die overgangen dat je door een stuk mul zand moet rennen. Dat is ook geen pretje.

We doen ons best. John is bij het begin van het strand langzaam van ons vertrokken. Hij zou uiteindelijk dik 20 minuten voor ons finishen. Een mooie prestatie. Hij gaat dat zand nog leuk vinden ;-).

IMG-20151004-WA0004We halen Ruth in. Ze gaat niet soepel meer. Al een tijd last van haar maag. Helaas heeft zij de finish niet gehaald. Onze kilometers lopen we nu tussen de 6’30” en 7′. Dat heb je op het strand. Gelukkig is na ongeveer 6,5 km strandtent De Piraat in zicht. We mogen het strand af. Als je dan denkt dat je hebt gehad bij de Kustmarathon, dan heb je het mis. Het gaat nu pas beginnen. 🙂 😉 🙂

Onderweg de aanmoediging en foto’s van Ans, Petra, Erik, Jaco, Gunter, Marian en Ton en Hans en Esther. Die keken bij de tank in Westkapelle alsof ze het monster van Loch Ness aan het hardlopen zagen. “Heeyyyyy Runninghans, haha”. Ze hadden iedereen verwacht, behalve RunningHans. Zo, dacht ik er ook over 53 uur geleden. 😉

Foto - Walcheren in Beeld

Foto – Walcheren in Beeld

Van het strand af, de duinen in naar Domburg. Het tempo gaat er een beetje uit bij Jacq. We komen boven de 7′ per kilometer. Gelukkig kunnen we wel blijven hardlopen. Soms een heuveltje op wandelen. Dat mag wel. Op 30 km een drankpost bij Domburg en we gaan weer door. Een hoge trap op en daarna weer naar beneden. Dan het heuvelachtige weggetje richting Westkapelle. Altijd lastig lopen. Jacqueline haalt wat bekenden van haar in. Die sluiten soms een stukje bij ons aan.

Foto Hans en Esther Stutvoet

Foto Hans en Esther Stutvoet

Curly gaat het nu wel moeilijker krijgen. Bij 36 km gaat ze wandelen. Ik zeg “Kom op. Wat is er?” “Ik ben leeg.” “Nou, even dan. We kunnen nog onder de 4:45 uur uitkomen”. In de kilometers daarna wandelen we soms heuvel op en rennen we weer naar beneden. Waar ik vind dat er te lang wordt gewandeld, ga ik alvast dribbelen. En dat werkt. Want Jacq komt er dan vanzelf weer aan. De zwaarste heuvels liggen aan het eind. Bij Zoutelande mag je nog een paar trappen op en af en heuvels beklimmen. Dan het laatste stukje strand.

Foto - Arjan Schotanus

Foto – Arjan Schotanus

Jacq. gaat sneller tussen de palen op het strand dan ik. Ik heb het nu ook wel een beetje gehad. Ik kom de laatste trap op en wat zie ik daar. Schotse doedelzakspelers. Die moeten op de foto. Dat kost wat tijd en nu moet er op mij gewacht worden. Eindelijk is daar de bevrijdende finish en de hand van organisator Lein Lievense. De tijd is 4:43:14. Hier mijn garmingegevens.

20151003_163947 IMG-20151004-WA0003

Het was weer een mooie editie. Nu hoefde ik niet in Eindhoven te lopen en mocht ik lekker op de bank naar omroep Brabant kijken. Er zijn overigens door heel veel atleten van Energie fantastische prestaties in Eindhoven geleverd, waaronder veel persoonlijke records. Iedereen van harte gefeliciteerd.

Nummer 95 is gelopen. De spierpijn was minder dan na Loch Ness. Toch wel weer een weekje rustig aan gedaan met lopen en de afgelopen week gewoon weer twee keer met de B groep van Energie kunnen rennen. De benen zijn weer fit. Ik ga op zoek naar nummer 96. 🙂 🙂

IMG-20151003-WA0013

Loch Ness Marathon

Edinburgh

Edinburgh

Edinburgh

Het moet net 2015 zijn geweest toen in huize Van Klaveren de Loch Ness Marathon ter sprake kwam. Traditioneel maken we in het najaar vaak een marathonreisje, zoals New York (2x), Berlijn (2x), Frankfurt, Terschelling (3x), Kustmarathon Zeeland en München.

P1010630Ik moest even aan het idee wennen. Loch Ness. Dit is toch dat vreselijke monster. Ze hebben er zelfs een marathon naar vernoemd. Kennelijk is het monster aanleiding om snel te lopen.

P1010642 P1010652 20150920_084438

De finish is in het plaatsje Inverness. Dat moest ik eerst eens gaan opzoeken op de kaart. Dat lag toch wel hoog in Schotland. Toen duidelijk werd dat dit hem ging worden, gaf Gudy aan dat zij er een langere reis van wilde maken. Niet alleen naar Inverness, maar een langere rit door Schotland. De Schotse Hooglanden en Edinburgh. Schotland is immers mooi, en nat. Al snel werd besloten dat het een reisje werd met clubgenoten Gina en Toon en Hans en Esther.

Ons reisschema

Ons reisschema

Hans deed waar hij goed in is en kwam al snel met een reisschema. Met wat kleine aanpassingen was onze reis al snel in elkaar geknutseld. En toen was het zo ver. Het was zaterdag 19 september. Met onze koffers met de Intercity Direct in 25 minuten van Rotterdam CS naar Schiphol. Een ideale verbinding. De vlucht ging voortvarend. We waren langer aan het taxiën op Schiphol dan dat we vlogen ;-). Precies 1 uur vliegtijd met Easyjet.

P1010665 P1010673 P1010678P1010697

Op 3 locaties verblijven betekent ook 3 verschillende overnachtingen. We begonnen in Edinburgh bij Marianne and her husband in een B&B. It was a lovely family house in the desirable Edinburgh location of Morningside. Het was een echt typisch Engels huis dat helemaal volstond met snuisterijen. Marianne was zeer zorgzaam en gastvrij. De slaapkamers waren perfect. Hans mocht met zijn Esther in de roze kamer slapen. Dat vond hij zeer lovely ;-). Uiteraard werd Edinburgh verkend, werd op zondagmorgen 10 km getraind, guinness en lager gedronken en fish and chips gegeten. Bij Marianne heeft alleen Toon de moed gehad om haggis te eten. Ik deed dat later in Inverness. Weet je niet wat haggis is, lees dit dan. Heb je een zwakke maag, lees het dan niet ;-). De black pudding (bij ons bekend als bloedworst) en beans hebben we links laten liggen. Scramble eggs, bacon, salmon, sausage, champignons, etc. werden wel genuttigd.

P1010708 P1010718 P1010720

 

Na 2 nachtjes slapen zei het schema dat de reis naar Glasgow ging. Met de trein vanaf Waverley Station ben je in 50 minuutjes in Glasgow. Glasgow, bekend als een industriestad is moderner dan Edinburgh. Van de industrie zie je niet veel meer. Glasgow is net als Edinburgh een geweldige stad. Hou je meer van oudere gebouwen, dan zal Edinburgh je meer aanspreken. In Glasgow verbleven we in het Ibis hotel. Heel wat anders dan de B&B van Marianne, maar uiteraard ook geschikt voor een goed verblijf. Ook in deze stad werd getraind.

P1010721 P1010727 P1010728

Langs de River Clyde en later werd de stad verkend. We bezochten de Necropolis, een scarry begraafplaats met indrukwekkende grafstenen. Het cultuurhappen werd afgesloten met een bezoek aan het Kelvingrove Art Gallery and Museum. Bijzonder mooi en grappig. Echt voor iedereen wat wils. Niet alleen ‘saaie’ schilderijen aan de muur, maar zelfs een heus concert tijdens de middagthee. Ja, je leest het goed. Thee!!

IMG-20150922-WA0003 FB_IMG_1442918307456 P1010755

Ondertussen was het woensdag geworden. Vroeg op, want om 7.30 uur werden we opgehaald door een busje van Discover Scotland Tours.
De chauffeur in een heuse kilt was ook de reisleider. Hij sprak nog net geen Schots galic, maar het scheelde niet veel. Ik verstond er in ieder geval bar weinig van. Maar zo te horen had de man er zelf veel plezier in. Hij lachte hard om zijn eigen grappen. Waar hoor ik dat wel eens meer ;-).

20150923_101926 P1010758 P1010762

Hij draaide ook mooie Schotse muziek en de filmsong van Skyfall, die deels in Schotland is opgenomen. In ieder geval. Het was een schitterende toch door de Highlands. Hier en daar werd gestopt voor een fotootje of om wat te drinken of te eten. Tegen het eind van de dag bereikten we Inverness. Wij werden met onze koffers bij een bushalte gedropt en de rest van de reizigers mocht weer terug naar Glasgow.

IMG-20150924-WA0005 20150925_081323 P1010789

We waren in Inverness. 5 nachten verbleven in het Corriegarth hotel met het wifi wachtwoord: thecorrie. Heel origineel. Het werd van te voren bestempeld als een spooky hotel, maar gelukkig hebben we daar niks van meegekregen. Dat wandelend laken op gang was gewoon Toon ;-).

20150925_190106 P1010803 P1010805

Een eenvoudig maar prima hotel met een paar kamers op de eerste etage. Op de begane grond was een restaurant en een pub. En die pub werd een beetje onze huiskroeg. Laat nou net het WK Rugby aan de gang zijn, en die Schotten een pestpokken hekel aan de Engelsen hebben en als die Engelsen dan verliezen van Wales, dan is het feest. Zo zeer, dat Esther uit haar bed dreunt :-). Je weet echt niet welk bier je moet kiezen als er 25 taps voor je neus staan. Doe ze dan maar allemaal ;-).

P1010821 20150926_191833_LLS 20150927_090834

Inverness is een heel leuk stadje met een druk centrum. Over de rivier de Ness hangen mooi bruggetjes. Ook in dit stadje kan je goed eten (en drinken). Op de donderdag verkenden we Inverness. Na 4 dagen in de grote stad waren onze benen aan wat rust toe. Wel nog even 5 km lopen ;-). Op vrijdag werd Aviemore met de trein bezocht en een mooie wandeling de hoogte in gemaakt.

20150927_093320 20150927_093400 20150927_135017

Op zaterdag de marathonexpo bezoeken, die uit 1 tent bestond, en het startnummer ophalen. In de avond goed stapelen bij de pizzeria (met extra pasta voor Hans en Hans) en in onze pub nog even goed doorstapelen. En dan is het marathondag. Eens kijken wat dat gaat worden. Het parcours daalt ongeveer 500 meter, maar stijgt ook weer 300 meter. Om 7.30 uur vertrekken er circa 50 bussen 42 kilometer zuidwaarts. Daar midden in de middle of nowhere ligt de startlijn. Het is gelukkig droog, maar nog wel fris op deze ochtend. Later bleek dit de warmste editie te worden. Tassen kunnen worden ingeleverd. En dan is het nog steeds wachten. In plaats van Lee Towers is er hier een peloton van doedelzakspelers. Heel indrukwekkend.

20150927_142451 20150927_145105 IMG-20150927-WA0019

Om 10 uur is de start. De eerste kilometer schieten we naar beneden. Kilometer 1 gaat in 4’41” en dat terwijl ik probeer af te remmen. Daarna nog wat snelle kilometers. Langzaam maar zeker wordt het wat vlakker. Bij 9 kilometer komt de eerste echt puist. Rustig ga ik naar boven. Daarna dalen we weer. Zeker in het begin zit er veel afdaling in. Na een kilometer of 15/16 wordt het parcours geaccidenteerd. Het gaat wat op en wat af. Dat ga je wel in je bovenbenen voelen. Bij 30/31 km zit er nog een hele hoge berg in. De stijging duurt lang. Het tempo zakt tot onder de 6’30” per kilometer. Kilometerpunten zie je hier niet. Alleen mijlen worden aangegeven. Het is dus wel goed opletten of je garmin nog een beetje gelijk loopt. Je kan natuurlijk ook je gps op mijlen zetten. Het wordt nu flink werken om het tempo er nog in te houden. Mijn doel was om 3:45 te lopen. Na een kilometer of 15 had ik door al die afdalingen ongeveer 3 minuten te pakken. Je weet dat je dat weer kwijt gaat raken door de stijgingen die gaan komen. Nog even en dan wordt Inverness bereikt. Nog een rondje over de brug en weer terug langs de rivier de Ness. Het wordt 3:46 (zie garmin). Mijn bovenbenen zitten goed in de verzuring.

P1010771 P1010813 P1010823

De rest loopt ook prima. Hans loopt zelfs een persoonlijk record. Dat is natuurlijk geweldig. Na afloop een mooie medaille, t-shirt en nog een kleine pastaparty. Op zondagavond eten we lekker in The Corrie en hangen nog wat in de pub. Een dag later ’s ochtends om 8 uur richting het vliegveld van Inverness, van waar we met Flybe weer naar Amsterdam vliegen. Het was een geweldige ervaring om deze reis te doen en deze marathon te lopen.

Leiden Marathon

De pacers voor de marathon

De pacers voor de marathon

Na de 60 van Texel en de Marathon Rotterdam mocht ik even bijkomen. Afgelopen zondag stond mijn 93e marathon op het programma. Aanvankelijk zou ik in Leiden pacer op de 4 uur zijn. Maar dat was niet verstandig. Tot een paar dagen voor de start nog getwijfeld of ik zou starten. De liesblessure is namelijk nog niet over. Ik hobbel 2 x per week of zoiets voor mezelf, doe oefeningen en ben ondertussen al 2x gekraakt door een manueel therapeut. De rug zat goed vast. Snelheidstraining is uit den boze. Bovendien heb ik dat toch niet meer. Het is bekend dat een dergelijke blessure lang kan duren. Ik wacht af. Maar een marathonnetje moest nog wel kunnen 😀. Dit keer dan als pacer van 4:15. Gelukkig met de zeer ervaren pacers Gerry Visser en Karin van Eck als mede-hazen. Mocht het fout gaan, dan kon ik zonder zorgen stoppen.

De ontvangst in de Stadsgehoorzaal, waar de businessteams hun kampement hadden, was weer geweldig. Alles lag klaar. Startnummers, shirtjes, ballonnen, etc. Daarnaast is de

Wachten voor de start

Wachten voor de start

catering in dit pand ook niet misselijk. Helemaal super dus. Weer vele bekenden kom ik tegen. Ook in het startvak is het leuk om lopers tegen te komen en elkaar succes te wensen. Het aantal atleten in de buurt van onze groene ballonnen groeit voor de start. Ik doe wat navraag bij een enkele atleet. Al gauw blijkt dat er een paar bijzitten die hun eerste marathon lopen. Dat is als pacer juist helemaal leuk. De halve marathon is om 10 uur gestart. Wij starten om 10.45 uur, voor het eerst apart van de halve.

Het is flink warm in de Breestraat. Buiten in de polders zal het met de wind een stuk beter te doen zijn. Een paar kilometer na de start blijkt de groep achter ons uit iets van 35/40 lopers te bestaan. Dat is enorm en ook nog eens leuk. Het tempo ging goed. Er is bijzonder vlak gelopen. Via 2:07:05 op de halve, werd de eindtijd 4:14:23. Dat hebben we in ieder geval goed gedaan met z’n drieën.

Dit moet goed komen met 3 klokjes

Dit moet goed komen met 3 klokjes

Via het altijd gezellige Zoeterwoude over de speciaal aangelegde brug over de Oude Rijn ging het verder naar Hazerswoude Rijndijk en Koudekerk aan de Rijn. Door het groene landschap lopen is altijd bijzonder. Zeker op deze zonnige dag. Wij pacers “vertrekken” om beurten voor onze sanitaire stop. Daarna even tempo in de benen om weer bij te komen.

Dwars door de weilanden richting Hoogmade, waar we al weer op de halve marathon uitkomen. Een prima doorkomsttijd halverwege. De groep gaat achterin een beetje “kraken”. Ik laat me iets afzakken. Gerry en Karin doen hun werk voorin. Ik kom in gesprek met 2 lopers die over 2 weken de Ultrabalaton in Hongarije lopen, met z’n tweeën 220 km. Die hoef ik dus niets te vertellen. Ze lopen vandaag met “volle” bepakking de marathon als training. Dan maar de lopers opzoeken die een iets minder vrolijk gezicht hebben. Ik probeer sommigen naar de voorkant van de groep te dirigeren. Achterin aan het elastiek moet je immers veel meer inspanning verrichten om bij te blijven. Loop je direct achter de pacers dan is het iets eenvoudiger.

image1Je kan met 40 of 60 lopers beginnen. Bij kleinschalige marathons weet je bij voorbaat dat er weinig tot geen lopers overblijven. Deze keer zijn er toch wel een paar doorbijters. Er zijn ook vaak lopers die zo goed zijn en de laatste kilometers vooruit gaan. Dan is ons werk dus goed gedaan door te zorgen voor een gelijkmatig en rustig tempo in de eerste 30 tot 35 km.

Via Roelofarendsveen lopen we naar de andere kant van de A4. We komen in Nieuw Wetering. We draaien nu terug naar het zuiden. De wind is vandaag zeer krachtig. En die krijgen we nu tegen. De nog aanwezige gezichten in de groep gaan steeds minder vrolijk kijken. Ik probeer hier en daar nog wat op te peppen. Praten tegen een loper met holle ogen, waarbij geen woord binnenkomt, is zeer lastig. Binnen een kilometer is hij er “afgewaaid”. Echt jammer. Dan alleen in de polder tegen de wind inlopen is een strijd die, in de situatie waarin je dan lichamelijk en geestelijk verkeerd, niet meer is te winnen. Ik heb later in de uitslag naar de eindtijd van 2 lopers gezocht. Allebei rond de 4:38 binnengekomen.

Mijn bovenbenen doen het goed. Geen probleem. De (lies)blessure is voelbaar, maar niet onoverkomelijk. In de laatste kilometers gaat het been wel iets “vaster” zitten, en moet ik wel enigszins aan het werk.
We naderen Oude-Ade op 33 km. Het Bartlehiem van de Elfstedentocht, het Zele van de Roparun. Wat een feest maken die mensen, ondanks dat je na 200 meter heel Oude-Ade hebt gehad.

11111061_10202884479033379_7009653438917150758_oIn de verte zijn de contouren van Leiderdorp en Leiden zichtbaar. Er is nog een handjevol lopers over. De schematijd wordt nog eens goed doorgenomen. Lopen we nog op de juiste eindtijd. Dat blijkt goed te gaan. Ik heb vandaag 2 meldingen op mijn garmin. Iedere kilometer wordt de kilometertijd zichtbaar. Daarnaast krijg ik iedere 6’02” een melding. Dit is de tijd die we per kilometer moeten lopen. Een teken dat we weer een kilometer verder moeten zijn. Zo makkelijk is dat pacen nou. Je moet alleen maar kunnen rekenen ;-).

Iimage2n de Leiden wordt het drukker met publiek. Terrassen staan vol en het bier vloeit rijkelijk. Onder de Morspoort door lijkt het de Coolsingel wel. Dat is ieder jaar weer een geweldig feest. De laatste kilometer gaat in. Karin is nog bij een achterblijfster blijven lopen. Gerry en ik kijken om ons heen of er nog lopers op sleeptouw genomen kunnen worden. Het zit er weer op. Het was weer een mooie Leiden Marathon met een prima pacersgroepje. In het finishvak drink ik een biertje. Weer dik verdiend.

 

Van Klavertje 4 naar 2

Wat moest dat worden 6 dagen na de 60 van Texel? Dat het zwaar zou worden, dat wist ik van tevoren. Maar ik had geen andere keuze 😕. Rotterdam moet ik altijd lopen om bij te blijven in het klassement van de super marathon masters. 😯 Dit jaar werd het de 26e start en finish. Texel is één keer per 2 jaar. Na 2 mislukte pogingen op Texel, kon ik niet nog 2 jaar wachten. Daar kwam nog eens bij dat ik al een week of 5 last heb van mijn lies. Gelukkig kwam ik redelijk fris uit de 60 van Texel. De lies was niet slechter geworden en geen last van zware bovenbenen.

Ik besloot om met Gudy, Marlyn en zwager Jan van start te gaan. Het doel van deze runners was finishen onder de 4 uur. Dochter Daniëlle sloeg dit jaar over, zodat er geen Klavertje 4, zoals vorig jaar, maar Klavertje 3 aan de start stond.

Eten en natuurlijk drinken met de masters

Eten en natuurlijk drinken met de masters

Eerst was er de pastaparty op zaterdagavond met de masters. Op uitnodiging van de organisatie mochten we weer genieten van een heerlijke pastamaaltijd met een prima bediening. Uiteraard waren er weer veel bekenden, waaronder clubgenoten. Het is altijd gezellig om met elkaar een dag voor de marathon gezamenlijk te eten en sterke verhalen op te hangen over de grote dag die komen gaat.

Daar gaan we

Daar gaan we

Dit jaar was de start vervroegd naar 10 uur. Dat betekende iets vroeger uit bed. Met een prima parkeerplaats en kleedruimte een paar honderd meter van de start was alles weer geweldig geregeld.

Dit jaar was het de 35e editie van de Marathon Rotterdam. Weer een bijzonder lustrum met ongeveer van 12.800 lopers aan de start. Ik weet nog dat ik met ongeveer 3500 lopers liep in mijn eerste marathon. Het hardlopen is uitgegroeid tot een volkssport, waarbij meedoen voorop staat en de prestaties van minder belang is. Ook Lee Towers was weer Marathon 006present, evenals de vele muziekbandjes onderweg.

De bloggers, fb-ers, twitteraars

De bloggers, fb-ers, twitteraars

In het begin was het wat fris, maar eenmaal in beweging was het prima loopweer. 10 uur. Daar was de start. In vak D, in de eerste wave van de drie, waren we in 53 seconden over de startlijn. Marlyn had er zin in en liep regelmatig op kop. Ik probeerde dat ook te doen, zolang ik nog kon bijblijven.😦 De eerste 5 km ging in 28’04”, want Marlyn wilde 5’38” lopen😕 in plaats van 5’40” per kilometer.

Net over de brug - 2 km (foto: Bjorn Paree)

Net over de brug – 2 km (foto: Bjorn Paree)

Onderweg hadden we een uitgebreide supportersschare, die ons volgden op de fiets. Daniëlle had een mooie fietsroute uitgezet, zodat ze ons verschillende keren konden zien. Na 7,5 km geen lus meer op de Olympiaweg, maar rechtdoor richting station Lombardijen.

Hier die banaan ;-)

Hier die banaan 😉

Op 9 km stond oud clubgenoot John met familie en bananen. Dat ging er wel in. De bochten had de organisatie goed geplaveid. De scherpe kantjes waren eraf, zodat bochten vloeiend genomen konden worden. Voor mij niet interessant, wel voor de toplopers.

Op de Spinozaweg liepen we nu niet rechtdoor, maar linksaf de Pascalweg op, richting Barendrecht. Daar lag al snel het 10 km punt (28’11”). Mooi op schema. Marlyn en Jan hadden er zin in. Gudy hing er (soms een paar meter) wat achter. Maar dat zegt niks: de diesel komt altijd langzaam op gang. Ze roept dan: “We rekenen af bij de finish”. Vervolgens rechtsaf, het Havenspoorpad op. Bijna 3,5 km fietspad van nog geen 3,5 meter breed met wind tegen. Ik moet zeggen: het viel niet tegen. We waren er zo weer af en er was voldoende ruimte om te kunnen lopen.

Jan en Marlyn gaan vlot door

Jan en Marlyn gaan vlot door

Bij station Slinge wat het druk, heel druk. De weg was er door het aantal toeschouwers soms nog smaller dan het Havenspoorpad. 15 km: 28’24”. Ik kan nog steeds volgen. Ben zelf ook nog wel verbaasd. Bij de drankpost moet ik een gaatje laten vallen. Dat loop ik toch weer dicht op de Oldegaarde. Het bekende rondje Zuiderpark gaat lekker in het zonnetje. Onze supportersschare meldt zich weer. Jan roept: “Doe maar een banaan”. Die zit nog in de fietstas ;-).

IMG_20150412_170853Dan komt de 20 km (28’14”). Ik laat een gaatje vallen. Ongemerkt lopen ze alle drie ineens weg. Mijn benen voel ik gelijk zwaarder worden. Of zal het toch tussen de oren hebben gezeten. Ik blijf ze in het zicht houden. Op de halve marathon (1:59’09”) lig ik 10 seconden achter. Daarna gaat het minder en laat ik het ook minder worden. Het is niet belangrijk. Ik moet alleen maar finishen. Dat mag geen probleem zijn. 25 km (29’01”) ligt nu al vrij vlot op de Laan op Zuid. Een voordeel is dat je nu meer op Zuid loopt en dus minder aan de overkant. De rest loopt hier 28’08”. Je zult begrijpen dat ze ondertussen uit mijn beeld zijn verdwenen. Van klavertje 3 is het nu klavertje 2 geworden.

Ik lach wel, dan lijkt het nog wat

Ik lach wel, dan lijkt het nog wat

Nog een keer de Erasmusbrug over. Het gaat nu toch minder soepel. Ik probeer te blijven dribbelen. Des te eerder ben ik binnen 😕. Het tempo is er nu uit. Die 60 km zal er nog wel inzitten 😕. Daar is de 30 km (31’57”!!). Aan de andere kant zie ik al voldoende atleten naar de finish snellen. Ik mag nog een rondje bos. Gelukkig niet meer dat rot stuk in Prinsalexander. Ik moet nu ook af en toe even wandelen. Ik moet natuurlijk niets, maar het lichaam vindt dat wel lekker. Dus dat sta ik gelijk toe. Op de Boszoom gelijk rechtdoor naar de 35 km (35’44” – oeioei). Het is nu overleven. Toch haal ik zo nu en dan nog wat atleten in en dan denk ik: die hebben vast afgelopen maandag geen 60 km gelopen.

Wie moet er hier nu werken?

Wie moet er hier nu werken?

Het laatst stukje gaat de tijd toch wel snel. De supportschare staat er nog een keer. Ik stop even om bij te praten en uit te leggen hoe het gaat. Kan ik gelijk weer even rusten, maar dat zeg ik natuurlijk niet. Hup. Weer verder. 40 km (37’12” – drama; zo langzaam liep ik niet eens op Texel).

De winnaar

De winnaar

De winnares

De winnares

Nu wordt het toch weer even rekenen. Nu ik er toch ben. De eindtijden 4:16 tot en met 4:23, met uitzondering van 4:21, heb ik nog niet gelopen. Op de Blaak de streep van nog 1000 meter. Verdomme. Dit wordt precies 4:21. Sneller lopen kan ik niet meer, 4:20 is dus niet haalbaar. Ik draai de Coolsingel op en zie aan de linkerkant mijn “redding” in de hekken hangen. Het is Jos. Als hij me ziet, kraamt hij iets uit in de trant van: “nee hé, shit, verdomme”.

Nog een paar honderd meter (foto: Bjorn Paree)

Nog een paar honderd meter (foto: Bjorn Paree)

Ik stop even om te zien hoe het met Jos gaat. Ik moet immers tijd rekken. Haha. Jos komt precies weer op tijd in beweging. Ik ga mee en kan de

Pffff. Ik ben er

Pffff. Ik ben er

finishlijn in 4:22’32” passeren. Mooi. Nog 10 tijden te lopen en dan heb ik een heel uur volgelopen. Ik ben binnen voor de 92e keer. Nog 8 te gaan om op die 100 uit te komen. Omdat de lies nu nog steeds niet meewerkt, vrees ik of ik dat op 10 april 2016 kan gaan halen. Dat is voor latere zorg.

De helden van de dag

De helden van de dag

De diesel moest dochterlief de laatst 5 km op sleeptouw nemen en klavertje 2 liep een geweldige 3:59. Zwager Jan liep in zijn eerste marathon, binnen 2 jaar van de koelast naar de Coolsingel, in 4:10. Dat is een formidabele prestatie. Uiteraard weer vele mooie prestaties. Iedereen gefeliciteerd. Het is en blijft toch mooi om een marathon te kunnen lopen, in wat voor eindtijd dit ook is. Hier mijn uitslag nog een keer en mijn garmingegevens.

Drie keer scheepsrecht

Aan boord richting Texel

Aan boord richting Texel

Drie keer scheepsrecht is leuk, maar niet als je 1 keer per 2 jaar een poging kunt doen. De 60 van Texel is een ultraloop die 1 keer per 2 jaar wordt gelopen. Dat ik ooit op dit eiland terecht ben gekomen, heb ik te danken aan wijlen Jan Knippenberg. Jan verhuisde in 1984 van het vaste land naar Texel. Hij was ultraloper en geschiedenisleraar. Zo liep hij in 1974 in 18 dagen van Hoek van Holland naar Stockholm (1600 km). Hiervan maakte ‘Andere tijden sport’ een reportage die deze zomer uitgezonden zal worden. Ik kon hem op Texel al zien. Op Texel kon ultraloper Jan natuurlijk niet ver lopen. Als training liep hij vaak de ronde van Texel over 60 km. In 1991 werd hiervan voor het eerst een echte20150405_181204 wedstrijd gemaakt, de 60 van Texel, georganiseerd door AV Texel. Men wilde eerst een hele marathon organiseren, maar Jan wist dit te voorkomen. Er waren immers al genoeg marathons in Nederland. In 1993 kwam daar de 120 km bij. In 1995 (slechts 47 jaar) overleed Jan aan kanker. Hij werd begraven op het kerkhof op de Hoge Berg in Oudeschild. Op zijn grafzerk staat “Lopen is geen sport maar een manier van reizen”.

P1010068Dit jaar was ik voor de 3e keer voor deze wedstrijd op Texel. En iedere keer heb ik het graf van Jan bezocht. Waarom weet ik niet. Gewoon. Het moet. De reportage van ‘Andere tijden sport’ was indrukwekkend met een bijzondere prestatie van Jan en zijn team. Het gaf me moed om deze keer wel de finish te gaan halen. Onderweg heb ik er aan gedacht. En dat heeft zeker geholpen.

Drie keer scheepsrecht. In 2011 en 2013 was ik ook ingeschreven voor de 60 van Texel. Beide keren kon ik de finish niet bereiken. Sterker nog. In 2011 ben ik niet eens gestart en eigenlijk had dat in 2013 ook niet gekund. Ik was wel met Gudy en clubgenoten in 2011 en 2013 op het eiland. De sfeer van de wedstrijd heb ik dus steeds beleefd.

P1010070In 2015 was dus poging 3 gepland. Inschrijving en het verblijf in Stayokay waren tijdig vastgelegd. Sloeg begin maart het noodlot opnieuw toe? Verkouden, hoesten en een problemen met de adductoren (lies). En het was meer dan hoesten, rare smaakjes en kleurtjes ;-). En het wilde niet echt snel ophoepelen. Gelukkig is dat nog net op tijd goed

Gerard heeft er zin in. De avond voor de wedstrijd

Gerard heeft er zin in. De avond voor de wedstrijd

gekomen. De lies hielp minder mee. Dit duurt gewoon lang. Ik was al uitgestapt bij de non-stop binnenmaas marathon. Wel de trainingslopen bij Energie in de langzaamste groep meegedaan. Dat ging best goed. Verder geen clubtrainingen, snelheidstrainingen of wat dan ook. In de laatste 4 weken voor de 60 km totaal slechts 8 keer getraind, waarvan de laatste week 3 keer. Zou het voldoende zijn? Conditioneel, benen en de lies zelf. Zou die het 60 km volhouden? Als ik kon starten, zou ik natuurlijk starten. Ik ga weer niet 2 jaar wachten ;-).

Ik had er wel zin in en toch ook wel vertrouwen dat het goed zou komen. Na al 3 heerlijkeP1010068 dagen op Texel was dan eindelijk op Tweede Paasdag de start. Maar eerst mochten de 120 km bikkels starten. Dat deden ze om 04.35 uur. Ik werd ’s ochtends wakker en keek op mijn klok. Verdomd precies 04.35 uur. Helaas te laat om naar de start te gaan kijken. Maar was dit een teken? Hopelijk niet dat ik ooit de 120 km moet lopen ;-). Wij 60 km lopers starten precies 6 uur later. Om 10.35 uur dus. De 120 km lopers lopen het rondje eerst tegenovergesteld en de tweede ronde lopen zij ook met de klok mee.

11148474_10205848918009555_5244478078254313898_oDe start is bij de aankomstplaats van de boot en dan loop je eigenlijk helemaal met de klok mee over het eiland. Het was een gezellige drukte. Vrij veel 60 km-lopers. De zon scheen nog niet, en de wind zou de eerste 35 km tegen waaien. Vooral op het strand zou dat toch nog wel lastig worden. Eindelijk van start. De eerste 5 km loop je verhard. Dus dat ging relaxed in 30 minuutjes. Daarna de Hors op. Dat ziet er zo of kan er zo uitzien. Het10423861_1139629516062548_3563423970963754429_n begin was wat mul zand, maar al gauw werd het beter. Eigenlijk viel het gehele strand goed te belopen. Alleen die verrekte wind tegen. Na 8,5 km strand mochten we door het zand naar boven klauteren. Dan volgt er 4,5 km over het land en weer bijna 5 km strand. Totaal dus 13,5 km strand. Het lopen gaat lekker. Gina loopt in mijn buurt. Dan weer voor me, dan weer achter me. Of samen, hard werken tegen de wind in. De lies is gevoelig, maar als het zo blijft is het geen probleem.

11125296_10206376692715357_19333774_nVia de Slufter, met weer wind tegen, gaan we richting het Noorden. Richting de vuurtoren. Daar nog wat heuveltjes, want die hadden we nog niet zoveel gehad. 😉 We lopen dan op 35 km en draaien dan naar het zuiden. Eindelijk de wind in de rug. Toon en Ton staan langs de kant. Altijd leuk supporters. Een stuk verder Petra en Eric. Zij doken overal op. Geweldig. Ik voer het tempo, voor zover je van snelheid kunt spreken, iets op. Kijk maar op mijn garmin. 😉 De wind in de rug mee voelt zo heerlijk. Het wordt dan ook warmer. Dit komt ook door de zon die is doorgekomen. Handschoenen en mouwstukjes gaan uit. Ik ben reuze blij dat ik niet voor een lange tight heb gekozen. Tot 46/47 km kan ik dat “hogere” tempo aanhouden.

Op 51 km...Pfff

Op 51 km…Pfff

Maar eerst wordt ik ingehaald door het estafetteteam de energieladies. Met toestemming van Gudy 😉 mocht de dame die mij inhaalde mij een klap op de billen geven, als sein dat ze mij hadden ingehaald. De estafetteteams starten een half uur later. Iets voorbij de 40 km kreeg ik een pets op mijn achterste. Het was een geweldige motivatie voor de dames geweest om keihard te lopen. En, wie zou de gelukkige zijn geweest? ;-).
De estafettedame liep nog gezellig een kilometer of 3 mee naar het volgende wisselpunt.

Nog 500 meter

Nog 500 meter

De zon gaat mee branden, het wordt warmer en het tempo zakt iets. De 50 km nadert. Gelukkig kan ik blijven lopen en hoef ik niet te wandelen. Na een berg winegums en 8 gels ben ik het spuugzat. Cola gaat er nog wel in. Ik weet dat Gudy na haar estafette is teruggegaan naar de Stayokay om een fiets te pakken en mij te ondersteunen. Precies op 50 km komt zij mij tegemoet fietsen. Dat is toch wel lekker hoor. Mentaal gaat het gelijk beter. Zij kletst wat, praat op me in en ik knik af en toe of geef kort antwoord. In Oudeschild op bijna 55 km staan Silvia en Cindy. Zij gaan Gina op de fiets naar de finish begeleiden. Van 50 naar 55 km gaat in 33’40” en van 55 naar 60 km gaat in 33’51”. Nog best acceptabel.

Ik heb natuurlijk ook weinig ervaring met deze afstanden. Ik was een beetje bang dat het kaarsje toch echt uit zou gaan na 45 km of zo. En dan is het nog een hel om die laatste 15 km te overbruggen. Gelukkig bleef dat redelijk goed gaan. De limiet staat op 7 uur en dat is best scherp, maar wel begrijpelijk. Het moet wel een beetje acceptabel zijn en hier lopen uiteraard allemaal goed getrainde lange afstandlopers.

Bij 56 km staat een bord, ‘nog 4 km’. Dit gaat er op lijken. Gudy zegt gelijk: “nog maar 3 km, want de laatste kilometer telt niet mee”. Klopt, dat zeg ik ook altijd. Maar nu denk ik er even iets anders over. Een man komt naast ons fietsen en zegt dat hij ooit 1 marathon heeft gelopen en dat al bizar zwaar vond. Hij heeft respect voor alle lopers. Ik ga gelijk mooi trots lopen. ;-). Het is immers mijn 91e (ultra)marathon. Nog even de Hoge Berg op en dan sla ik rechtsaf. Nog 500 meter. Vele bekenden staan langs de kant. Zo mooi. Ik ga onder de 6:30 finishen. Want ook nu heb ik weer vanaf 56 km lopen rekenen. ;-). Haha. Het wordt 6:28:36. (bruto). Hier nog een keer de garmingegevens. En hier staan de uitslagen.
Ik vind dat ik nu wel juichend over de finishlijn mag.

De finish (foto: Bjorn Paree)

De finish (foto: Bjorn Paree)

Het was een geweldige ervaring met prachtige prestaties. Met name clubgenoot Gerard mag genoemd worden met zijn 4:57 over 60 km. Dat heeft nog nooit iemand op de club op Texel gelopen.

P1010073 P1010072 P1010079 P1010078Het was ook een gezellig weekend met veel Energiers. Naast hardlopen, ook lekker (soep) eten, wandelen en lammetje gegeten gekeken. Iedereen bedankt (ook voor de foto’s). Zondag maar eens 42,2 km uitlopen in Rotterdam. 😉

IMG-20150406-WA0006

Trail by the Sea

De meiden zijn er klaar voor - foto: Petra Noordijke - FOto's en VIDeo's

De meiden zijn er klaar voor – foto: Petra Noordijke – FOto’s en VIDeo’s

In de aanloop naar mijn 3e poging om de 60 van Texel te volbrengen moet er flink getraind worden. Soms gaat dat beter, soms gaat het minder. Soms heb ik er zin in, soms helemaal niet. Het is zaak om in de voorbereiding voldoende kilometers te maken en deels het parcours van Texel te oefenen. Nou klopt daar bij de Trail by the Sea niet heel veel van, behoudens het strand, maar beter nu wat zwaarder dan straks op 6 april.

Zo trok ik op zaterdag 21 februari met Toon, Gina, Gudy en Esther naar Zeeland. Ondertussen is Westerschouwen bekend terrein. Eerder liep ik deze trail in 2013. Dat was ook geen pretje. De korte trail werd in 2014 overwonnen en 3 keer doorkruiste ik tijdens de Kustmarathon dit gebied.

Zelfs ik zweet - foto: Petra Noordijke - FOto's en VIDeo's

Zelfs ik zweet – foto: Petra Noordijke – FOto’s en VIDeo’s

De laatste kilometers in de auto richting Westerschouwen beloofde de Zeeuwse lucht niet veel goeds. Alle kleuren, vooral donkeren, danste in de hoogte en hier en daar zag je het water naar beneden storten. Ik troostte mijn medepassagiers met met de app van buienalarm: “kijk het wordt straks droog”. Nog een kleine 5 minuten op de parkeerplaats in de auto zitten was voldoende om de rest van de dag droog door te komen.

Trail by the Sea had voor het eerst de marathonafstand in het programma opgenomen. Je moet dit eigenlijk niet als een marathon zien, maar een (zware) trail. Mensen, mensen, je komt stukken parcours tegen dat wil je niet weten! De start was op het strand van Westerschouwen. Een originele start. De halve marathon ging naar rechts en de hele marathon naar links. De lopers van beide afstanden stonden dus met hun rug naar elkaar toe. Daartussen een enthousiaste groep jambayers, die zich flink uitleefden op hun trommels. De regen en onweer bleef er zelfs van weg.

De start - foto: Petra Noordijke - FOto's en VIDeo's

De start – foto: Petra Noordijke – FOto’s en VIDeo’s

Om 11 uur de start. Het geluid van een soort voetbalsupporterstoeter. Daar ging iedereen de goede kant op, hoop ik. Mijn eerste kilometer ging ontspannen. Het strand was goed te belopen: 5’34”. Later bleek dit mijn snelste kilometer te zijn geweest, en ook nog eens de enige onder de 6′. We lopen richting de stormvloedkering, bekend terrein van de Kustmarathon. Na een kilometer moeten we het strand af over een smalle opgang. Hier sta ik even in de file. Vervolgens weer terug naar de plek waar we gestart zijn (als ik dat had geweten). Daar de trap op naar de beroemde rotonde van Westerschouwen. En dan gaan we het bos- en duingebied in.

Klauteren en klimmen - foto: Chris van Beem

Klauteren en klimmen – foto: Chris van Beem

Dan wordt het keren en draaien en heb je geen idee hebben waar je loopt. Gelukkig niet verkeerd gelopen. Alles staat goed aangegeven. Flinke bergen moeten zo nu en dan bedwongen worden. Echte wandelbergen. Hardlopend naar boven is voor mij (bijna) niet te doen. Na 7 kilometer mogen weer het strand op. Jippie. Een kilometer maar. Het strand is aardig zacht. Er weer af betekent wandelen door het mulle zand. Midden in het bos staat een grote bevoorradingspost waar de hele marathon 3 keer langskomt. Het lijkt wel een restaurant. Alles is aanwezig. De verleiding om lang te blijven staan is groot. Nog een cola en ontbijtkoek en ik ga weer draaien, klimmen en keren.

Ik blijf wel achter je lopen (wandelen) - foto: Arjan Schotanus - fotorunner.nl

Ik blijf wel achter je lopen (wandelen) – foto: Arjan Schotanus – fotorunner.nl

En zo loop ik rustig door harder lopen is onmogelijk. De uitzichten zijn wel prachtig. Mooie duinlandschappen voor je met heeeeel veeeeel zand. Daar moeten we heen. De benen gaan nu wel moe worden. Een week voor een (zand)marathon nog 35 kilometer lopen moet je nooit doen. 😯 Op een klim vraagt een loper of ik wil passeren. Doe geen moeite ik blijf er wel achter wandelen. Gelukkig is daar rond 24 kilometer de drankpost weer. Hier ben ik eerder geweest. Waarom gaan we dan een ronde door het bos ons “dood” lopen om weer op dezelfde plek te eindigen? Je moet maar een hobby hebben. De eerste lopers zie ik al voor de 3e keer (36 kilometer) deze post passeren. Zij hebben het vooruitzicht van die mooie finish. Ik mag nog 12 kilometer voordat ik hier weer bij diezelfde winegum sta. Ergens ben ik ook weer op het strand geweest. Weet niet meer waar, dat heb ik verdrongen.

Heuveltje - foto: Chris van Beem

Heuveltje – foto: Chris van Beem

Met veel goede moed vertrek ik voor de volgende etappe. Hierin zitten ook De Meeuwenduinen. Mocht je hier ooit komen, ga er eens wandelen. Wij mochten er hardlopend doorheen 😤. Op de foto zie je een deel van deze duinen. Gelukkig wandelen deze lopers ook. Daarna gaan we weer richting de zee, die je uitgestrekt zie liggen als je op het hoogste punt bent gekomen. Rond 29 kilometer weer het strand op (de 4e keer). Een stuk van ongeveer 5 kilometer. De wind staat gelukkig niet heel ongunstig. De ondergrond kan zeker beter. Met mijn gore-tex schoenen kan ik af en toe een stukje zee pakken, alhoewel ik daar ook soms wegzak.

De Meeuwenduinen – foto: Chris van Beem

Van het strand af. Weer op zoek naar mijn winegum. Een parcourswacht kondigt lachend aan dat nu de mooiste (lees zwaarste) kilometers komen. Gelukkig ligt mijn winegum er nog. Snel verder voor de laatste 6 kilometer. Deze loop ik met 3/4 andere lopers. Dit geeft wat afleiding. Als toetje mogen we rond 41 kilometer nog een keer het strand op. Heel in de verte zie ik de trap waar we na 2,5 kilometer naar boven liepen. Daar moet ik nu weer op. Langzaam komt de trap dichterbij. Ja, gehaald. Wandelen naar boven is lekker. Gudy en Esther staan op de trap. Ik ben blij ze te zien. Nu nog de trap af…..oefff en dan is daar de finish in 5:06:46. Mijn langzaamste marathon ooit. Of de snelste trail?

Ik ben er - foto: Esther Stutvoet

Ik ben er – foto: Esther Stutvoet

Achteraf was het natuurlijk leuk om te doen. Het doel was uitlopen en uren maken voor de 60 van Texel. Forceren was zeker niet de bedoeling. Ik heb wel iets van spierpijn, maar kon op zondag al weer 10 kilometer binnen een uur lopen.

Hier staan de uitslagen en hier mijn garmingegevens. De fotografen dank ik voor de foto’s.

Deze week wat minder kilometers lopen. Die week daarna een trainingsloop bij Energie van 32 kilometer met nog wat extra meters. Het plan is om op 14 maart de Non-stop Marathon (plus ? Km.) te lopen. Dan nog een 35 kilometer bij Energie om het af te leren en dan is het afbouwen naar Texel.