Loch Ness Marathon

Edinburgh

Edinburgh

Edinburgh

Het moet net 2015 zijn geweest toen in huize Van Klaveren de Loch Ness Marathon ter sprake kwam. Traditioneel maken we in het najaar vaak een marathonreisje, zoals New York (2x), Berlijn (2x), Frankfurt, Terschelling (3x), Kustmarathon Zeeland en München.

P1010630Ik moest even aan het idee wennen. Loch Ness. Dit is toch dat vreselijke monster. Ze hebben er zelfs een marathon naar vernoemd. Kennelijk is het monster aanleiding om snel te lopen.

P1010642 P1010652 20150920_084438

De finish is in het plaatsje Inverness. Dat moest ik eerst eens gaan opzoeken op de kaart. Dat lag toch wel hoog in Schotland. Toen duidelijk werd dat dit hem ging worden, gaf Gudy aan dat zij er een langere reis van wilde maken. Niet alleen naar Inverness, maar een langere rit door Schotland. De Schotse Hooglanden en Edinburgh. Schotland is immers mooi, en nat. Al snel werd besloten dat het een reisje werd met clubgenoten Gina en Toon en Hans en Esther.

Ons reisschema

Ons reisschema

Hans deed waar hij goed in is en kwam al snel met een reisschema. Met wat kleine aanpassingen was onze reis al snel in elkaar geknutseld. En toen was het zo ver. Het was zaterdag 19 september. Met onze koffers met de Intercity Direct in 25 minuten van Rotterdam CS naar Schiphol. Een ideale verbinding. De vlucht ging voortvarend. We waren langer aan het taxiën op Schiphol dan dat we vlogen ;-). Precies 1 uur vliegtijd met Easyjet.

P1010665 P1010673 P1010678P1010697

Op 3 locaties verblijven betekent ook 3 verschillende overnachtingen. We begonnen in Edinburgh bij Marianne and her husband in een B&B. It was a lovely family house in the desirable Edinburgh location of Morningside. Het was een echt typisch Engels huis dat helemaal volstond met snuisterijen. Marianne was zeer zorgzaam en gastvrij. De slaapkamers waren perfect. Hans mocht met zijn Esther in de roze kamer slapen. Dat vond hij zeer lovely ;-). Uiteraard werd Edinburgh verkend, werd op zondagmorgen 10 km getraind, guinness en lager gedronken en fish and chips gegeten. Bij Marianne heeft alleen Toon de moed gehad om haggis te eten. Ik deed dat later in Inverness. Weet je niet wat haggis is, lees dit dan. Heb je een zwakke maag, lees het dan niet ;-). De black pudding (bij ons bekend als bloedworst) en beans hebben we links laten liggen. Scramble eggs, bacon, salmon, sausage, champignons, etc. werden wel genuttigd.

P1010708 P1010718 P1010720

 

Na 2 nachtjes slapen zei het schema dat de reis naar Glasgow ging. Met de trein vanaf Waverley Station ben je in 50 minuutjes in Glasgow. Glasgow, bekend als een industriestad is moderner dan Edinburgh. Van de industrie zie je niet veel meer. Glasgow is net als Edinburgh een geweldige stad. Hou je meer van oudere gebouwen, dan zal Edinburgh je meer aanspreken. In Glasgow verbleven we in het Ibis hotel. Heel wat anders dan de B&B van Marianne, maar uiteraard ook geschikt voor een goed verblijf. Ook in deze stad werd getraind.

P1010721 P1010727 P1010728

Langs de River Clyde en later werd de stad verkend. We bezochten de Necropolis, een scarry begraafplaats met indrukwekkende grafstenen. Het cultuurhappen werd afgesloten met een bezoek aan het Kelvingrove Art Gallery and Museum. Bijzonder mooi en grappig. Echt voor iedereen wat wils. Niet alleen ‘saaie’ schilderijen aan de muur, maar zelfs een heus concert tijdens de middagthee. Ja, je leest het goed. Thee!!

IMG-20150922-WA0003 FB_IMG_1442918307456 P1010755

Ondertussen was het woensdag geworden. Vroeg op, want om 7.30 uur werden we opgehaald door een busje van Discover Scotland Tours.
De chauffeur in een heuse kilt was ook de reisleider. Hij sprak nog net geen Schots galic, maar het scheelde niet veel. Ik verstond er in ieder geval bar weinig van. Maar zo te horen had de man er zelf veel plezier in. Hij lachte hard om zijn eigen grappen. Waar hoor ik dat wel eens meer ;-).

20150923_101926 P1010758 P1010762

Hij draaide ook mooie Schotse muziek en de filmsong van Skyfall, die deels in Schotland is opgenomen. In ieder geval. Het was een schitterende toch door de Highlands. Hier en daar werd gestopt voor een fotootje of om wat te drinken of te eten. Tegen het eind van de dag bereikten we Inverness. Wij werden met onze koffers bij een bushalte gedropt en de rest van de reizigers mocht weer terug naar Glasgow.

IMG-20150924-WA0005 20150925_081323 P1010789

We waren in Inverness. 5 nachten verbleven in het Corriegarth hotel met het wifi wachtwoord: thecorrie. Heel origineel. Het werd van te voren bestempeld als een spooky hotel, maar gelukkig hebben we daar niks van meegekregen. Dat wandelend laken op gang was gewoon Toon ;-).

20150925_190106 P1010803 P1010805

Een eenvoudig maar prima hotel met een paar kamers op de eerste etage. Op de begane grond was een restaurant en een pub. En die pub werd een beetje onze huiskroeg. Laat nou net het WK Rugby aan de gang zijn, en die Schotten een pestpokken hekel aan de Engelsen hebben en als die Engelsen dan verliezen van Wales, dan is het feest. Zo zeer, dat Esther uit haar bed dreunt :-). Je weet echt niet welk bier je moet kiezen als er 25 taps voor je neus staan. Doe ze dan maar allemaal ;-).

P1010821 20150926_191833_LLS 20150927_090834

Inverness is een heel leuk stadje met een druk centrum. Over de rivier de Ness hangen mooi bruggetjes. Ook in dit stadje kan je goed eten (en drinken). Op de donderdag verkenden we Inverness. Na 4 dagen in de grote stad waren onze benen aan wat rust toe. Wel nog even 5 km lopen ;-). Op vrijdag werd Aviemore met de trein bezocht en een mooie wandeling de hoogte in gemaakt.

20150927_093320 20150927_093400 20150927_135017

Op zaterdag de marathonexpo bezoeken, die uit 1 tent bestond, en het startnummer ophalen. In de avond goed stapelen bij de pizzeria (met extra pasta voor Hans en Hans) en in onze pub nog even goed doorstapelen. En dan is het marathondag. Eens kijken wat dat gaat worden. Het parcours daalt ongeveer 500 meter, maar stijgt ook weer 300 meter. Om 7.30 uur vertrekken er circa 50 bussen 42 kilometer zuidwaarts. Daar midden in de middle of nowhere ligt de startlijn. Het is gelukkig droog, maar nog wel fris op deze ochtend. Later bleek dit de warmste editie te worden. Tassen kunnen worden ingeleverd. En dan is het nog steeds wachten. In plaats van Lee Towers is er hier een peloton van doedelzakspelers. Heel indrukwekkend.

20150927_142451 20150927_145105 IMG-20150927-WA0019

Om 10 uur is de start. De eerste kilometer schieten we naar beneden. Kilometer 1 gaat in 4’41” en dat terwijl ik probeer af te remmen. Daarna nog wat snelle kilometers. Langzaam maar zeker wordt het wat vlakker. Bij 9 kilometer komt de eerste echt puist. Rustig ga ik naar boven. Daarna dalen we weer. Zeker in het begin zit er veel afdaling in. Na een kilometer of 15/16 wordt het parcours geaccidenteerd. Het gaat wat op en wat af. Dat ga je wel in je bovenbenen voelen. Bij 30/31 km zit er nog een hele hoge berg in. De stijging duurt lang. Het tempo zakt tot onder de 6’30” per kilometer. Kilometerpunten zie je hier niet. Alleen mijlen worden aangegeven. Het is dus wel goed opletten of je garmin nog een beetje gelijk loopt. Je kan natuurlijk ook je gps op mijlen zetten. Het wordt nu flink werken om het tempo er nog in te houden. Mijn doel was om 3:45 te lopen. Na een kilometer of 15 had ik door al die afdalingen ongeveer 3 minuten te pakken. Je weet dat je dat weer kwijt gaat raken door de stijgingen die gaan komen. Nog even en dan wordt Inverness bereikt. Nog een rondje over de brug en weer terug langs de rivier de Ness. Het wordt 3:46 (zie garmin). Mijn bovenbenen zitten goed in de verzuring.

P1010771 P1010813 P1010823

De rest loopt ook prima. Hans loopt zelfs een persoonlijk record. Dat is natuurlijk geweldig. Na afloop een mooie medaille, t-shirt en nog een kleine pastaparty. Op zondagavond eten we lekker in The Corrie en hangen nog wat in de pub. Een dag later ’s ochtends om 8 uur richting het vliegveld van Inverness, van waar we met Flybe weer naar Amsterdam vliegen. Het was een geweldige ervaring om deze reis te doen en deze marathon te lopen.

Advertenties

Het gaat steeds beter

Mijn laatste berichtje is al weer een tijd geleden. Het ging over de geweldige Zeeuwsetrainingsloop. Twee dagen nadien liep ik de 10 km bij de Ronde van West. Het was weer zo’n avond dat de vochtheidsgraad mega hoog lag. Niet normaal. Het water stroomde al van je lichaam af als je met je ogen knipperden. Maar het ging niet slecht. Na een “snelle” start, liep het de tweede helft iets minder snel. Bij de finish mocht ik toch nog 45’09” noteren. Ik denk, en daar ben ik niet alleen in, dat het parcours te kort was (garmincijfertjes). Hier vind je de uitslag.

hinkelen – rechts, rechts, rechts

Een paar dagen later mocht ik weer bij de fysiotherapeut opdraven. “Loop je daar nog
steeds?” “Ja, daar kom ik nog steeds” “Komt het ooit weer goed” “Tuurlijk, komt het goed”. Ik kreeg die dag een krachtmetingstest. Die had ik in juni ook al gehad. Toen werd duidelijk dat de kracht in het “slechte” been 30/35% minder was dan het “goede”. Daar heb ik aan gewerkt. Dit resulteerde in een verbetering van het “slechte” been met wel 16%. Het nadeel was dat het verdomde “goede” linkerbeen ook sterker was geworden. Gelukkig niet zo goed als het rechter. Doordat ik weer sneller hardloop, wordt de spierkracht zowel links als rechts sterker. Nu doe ik alleen nog krachtoefeningen voor het rechterbeen. Links mag lekker niet meer meedoen.

Daarna zijn we voor bijna 3 weken op vakantie geweest naar Frankrijk. Eerst camping La Bergerie in Argeles Gazost in de pyreneeën. Bijzonder mooie en rustige omgeving. Flink gewandeld, gefietst en hard gelopen.

De tweede camping had aan de Atlantische Kust moeten liggen. Echter, het weer was niet helemaal stabiel aan de westkust. Dus toch maar naar de oostkant getrokken. We kwamen uit in Marseillan-plage. Heel wat anders dat de vorige camping. Nog vrij druk hier en een heel ander slag volk. Veel vreetschuren en ook niet echt een heel leuk plaatsje. Camping Charlemagne (onderdeel van Les Mediterranees) was best goed. Dat gelukkig wel. En vrij dicht bij het strand. Ook hier hebben we het prima naar ons zin gehad.

Een dag voor vertrek naar Frankrijk liep ik een 27 km. Aangezien de Berenloop op het programma staat, liep ik de tweede dag na thuiskomst 31 km. Dergelijke afstanden in het buitenland lopen lukt mij meestal niet (te warm, heuvels, geen goed parcours en nog meer smoezen).
Eerder schreef ik, voor wie het nog weet en/of interesseert, dat ik toch nog wel wat last van mijn kuit had. Tijdens de Zeeuwsetrainingsloop heb ik (oefen)tips van fysiotherapeut Dian gekregen. Hiermee ben ik aan de slag gegaan. En ik moet zeggen dat het werkt. Het is nog niet 100% genezen, maar ik merk dat het beter gaat. Dank Dian van JOFIB Fysiotherapie Fijnaart.

Zoals misschien bekend had ik voor 2011 ingeschreven voor de 60 van Texel. Door mijn knieblessure kon ik deze ultra niet lopen. Toch heb ik toen een mooi weekend gehad. Aangezien deze wedstrijd om het jaar wordt gelopen, had ik de inschrijvingsdatum van 2013 al dik in mijn agenda genoteerd. De deelnamelimiet ligt op 400. Binnen 24 uur was het vol. Vorige keer duurde het iets langer.
Nu vraag ik mij zelf al af of ik bij een dergelijke wedstrijd thuishoor. Want ik heb in 2011 gezien wat het voorstelt. Ik heb zo’n vermoeden dat er atleten overmoedig zijn geweest met hun inschrijving. We zullen zien wie er aan de start verschijnt. Wat dat is vaak nog moeilijker dan een wedstrijd zelf lopen. Uiteraard moet ik zelf die start ook nog zien te halen. Dat realiseer ik me wel degelijk.

Texel 2011. Vele bekenden op deze foto. Voor mij 5 lopers!!!

Als voorbereiding op Texel ben ik ook ingeschreven voor de 38 km van Trail by the sea. Lijkt me een loodzware wedstrijd in de Zeeuwse duinen en het strand.

Gisteren liep ik de Oosterparkloop in Ridderkerk. Dit keer 15 km. Ondanks een zware trainingsweek (voor mij doen) ging het goed. Het was toch nog aardig warm. Begin juli liep ik een 15 km in 1:13:16. Dit keer was het doel 1:11/1:12. Ik liep niet echt makkelijk. Zwoegen, wind tegen, wisselende kilometertijden, warm en nog meer ellende ;-). Maar, ik mag niet klagen over de tijd: 1:08:16. (garmincijfertjes) Naar mijn mening, en daar ben ik weer niet alleen in, was het parcours te kort. Wat is dat toch met die organisaties die geen juiste afstanden kunnen meten. Desondanks is dit een prima loop met veel enthousiaste vrijwilligers. Het leverde overigens Gudy en dochter Daniëlle een p.r op. Hier staat de uitslag.

Foto: Leny Klaar

knie, nieuw lid en vakantie

Schroefjes, nietjes en drain zijn zichtbaar

Zoals ik al zei, het wandelen gaat nog niet top, maar wel al beter. Het (beter) sporen van de knie, zoals ik de vorige keer schreef, gaat de goede kant op. Er zit dus wel degelijk vooruitgang in. Ook het vocht in de knie is de afgelopen twee weken aanzienlijk geslonken. Op advies van de fysio en op recept van de orthopeed heb ik hiervoor wel Naproxen (het schijnt ook te werken voor vochtafvoer na een operatie ;-)) geslikt. Op 22 augustus 2011 bezocht ik de orthopeed voor nacontrole. Behalve het vocht was alles (voor dat moment) prima in orde. Hij trok eens aan het been en constateerde dat de tweedehands kruisband goed vastzat. Op het scherm konden we de foto’s zien, die een dag na de operatie zijn gemaakt. Ik zag de schroefjes, de nietjes van de hechtingen en de drain zitten. Bijzonder om dat van jezelf te zien.  In het ziekenhuis kwam ik “lotgenoot” Rob tegen. Leuk om kennis te maken. Rob is ondertussen flink aan het oefenen bij de fysio en hoopt binnen enkele weken het lopen weer op te pakken.
Morgen ga ik de fysio weer bezoeken, na 2 weken vakantie. Eens zien wat hij er van vindt.

Daniëlle tijdens haar 1e baantraining

Waar ik ook trots op ben is dat we weer een nieuw clublid in de familie hebben. Dochter Daniëlle is lid geworden van Energie. En voor zover ik kan inschatten gaat ze het deze keer goed volhouden en vindt zij het hardlopen leuk. Ik hoor al termen als “Bruggenloop” door het huis vliegen. In april liep zij haar eerste 5 km. Daarna is het langzaam meer geworden. Nu traint ze op een avond bij Energie al afstanden van 10 / 11 km. Ik zie ons samen nog wel eens een marathon lopen ;-). Uiteraard mag ik mijn andere dochter met schoonzoon niet te kort doen. Ook zij hebben de “stoute” schoenen aangetrokken en zijn al een flinke tijd in training. Naar ik heb begrepen zal de eerstvolgende familiewedstrijd bij de Drechtstedenloop worden uitgevochten. Liep dochter Marlyn in juni Daniëlle er nog uit op de 5 km tijdens de Paardenmarktloop, nu kijkt zij met angst en beven naar twitter als er weer een flinke kilometertraining door haar zus is opgezet, met daarachter de uitdagende hashtag #hardlopen.

Zoals bij velen bekend zijn Gudy en ik jaarlijkse Frankrijkbezoekers. Genieten op de camping van met mooie weer en de buitenlucht. De buurt verkennen, stadjes bezoeken, wandelen, zwemmen, zonnen, hardlopen, etc. Dit jaar hebben we bewust het kamperen laten schieten. Het had misschien wel creperen geworden. Met mijn knie kruipend over de grond om op mijn luchtbedje te komen. ’s Nachts over mijn eigen haringen struikelen. Nee, dat zagen we niet zitten. Dit jaar dus een “luxe” vakantie. Vliegen vanaf Rotterdam TheHague Airport naar de zon op Kreta. Om preciezer te zijn, naar het plaatsje Rethymnon. Een prachtig aparthotel met alle aanwezige luxe. Halfpension vonden we voldoende om te voorkomen dat ik helemaal dicht zou groeien. Zeker nu ik niet intensief sport is het oppassen geblazen. Wat hebben wij een mooi weer gehad. Twee weken lang zon, zon en nog eens zon. Terwijl het hier toch aardig te keer ging. De natuur van Kreta is mooi heb ik moeten constateren. De Grieken zijn aardige mensen, het eten is er goed. Chaos is er wel. Op het vliegveld bijvoorbeeld. Wat een zooitje. Dat een vliegtuig nog uberhaupt vertrekt, is al daar al knap. Veel achterstand in onderhoud. Huizen versleten of niet afgebouwd (schijnt een belastingstechnisch trucje van de Grieken te zijn). En die wegen. Wat een gaten in de weg. Ik schoot soms met mijn gele Atos een paar meter de lucht in ;-). Trouwens betalen bij het autoverhuurbedrijf of bij het tankstation. Alles contant. Er komt een stapeltje bankbiljetten uit de borstzak en er wordt gewisseld. Bonnetjes hebben ze nog nooit van gehoord. Vind je het gek dat de Griekse regering geld te kort komt. Nog zo één. Twee strandstoelen en een parasol huren: 9 euro!! Hallo bent u daar nog. Twintig Hollandse guldens voor een stukje stof. Weer geen bonnetje. Zo de kontzak in. Maar, we klagen niet. We hebben een geweldige vakantie gehad.

Over tot de orde van de dag. Morgen nog een dagje thuis en dan ga ik na mijn herstelperiode van de operatie en de vakantie dinsdag weer eens op kantoor kijken.

Hardlopen in het buitenland

Kiekeboe….. daar ben ik weer. Mijn laatste blogje is van bijna een maand geleden. Er was een blogpauze ingelast. Gudy en ik waren op vakantie. Naar Frankrijk. Eerst werd camping La Bouysse in Vitrac, net onder Sarlat bezocht. Een rustige gemoedelijke camping, direct aan de rivier de Dordogne. De Dordogne is een mooi gebied, maar niet om hard te lopen. Om iedere hoek ligt een heuvel, die meestal omhoog gaat…. Ik heb het nooit zo op hardlopen tijdens de vakantie. Vaak is het bloed en bloedheet (’s ochtends heeeeel vroeg lopen is een optie, uitslapen ook), is er vaak een heuvelachtig terrein (in Frankrijk wel), heb ik een loopdip… en wat kan ik nog meer verzinnen om niet te lopen. Oh ja, blessures. Die werken altijd bij mij. De hamstring was inderdaad nog niet genezen. In de Dordogne, waar we 9 nachten verbleven, liep ik een keer 5 km en nog een keer 10 km. Dat was het. Meer kon ik niet opbrengen.


De Dordogne

Vervolgens werd de reis voortgezet naar het zuiden. Naar Argles sur Mer. Daar was het nog warmer. Terwijl Nederland wegspoelde, lagen wij op het strand te bakken. Een voordeel was dat het landschap hier vlak was. Daar werd dan ook gretig gebruik van gemaakt. Om de dag liepen Gudy en ik een ronde van 10 km. Geprobeerd werd dat zo vroeg mogelijk te doen. Op camping La Chapelle merkte je niet dat je in een druk dorp zat. Vanaf de camping was het dorp en het strand lopend of fietsend (die waren ook mee) bereikbaar. Na een week besloot ik een keer wat verder te lopen, ik kwam aan 16 km. De blessure hield zich best goed. Uiteraard liep ik niet snel.


Het strand van Argles sur Mer

SAMSUNG DIGITAL CAMERABij thuiskomst lag het startnummer van de Marathon Zeeland op de deurmat. Ik blader door het programmaboekje en zie een foto van vorig jaar met een aantal webloggers. Na thuiskomst gelijk weer 10 km gelopen. Nu ietsje vlotter. Na 7 km krijg ik meer last van mijn hamstring. Balen. Afgelopen zaterdag toch weer geprobeerd. En dat ging iets beter: 7 km. Dit keer met een nieuw hulpmiddeltje. De hamstringkous van Herzog. Vergelijkbaar met de compressiekousen, maar deze is bestemd voor het bovenbeen. De kous is in verschillende maten verkrijgbaar. Welke maat je moet hebben, kun je hier nakijken. De Kustmarathon had ik het over. Nog 3 weken te gaan. Het werd tijd dat ik eens een lange duurloop ging doen. Afgelopen zondag kon ik mooi mee met Gina, Gudy, Tjeerd en Marco. Toon was mee voor de begeleiding. 30 km. Eigenlijk zonder problemen kon ik de afstand overbruggen. Hier zie je de route die Marco had uitgezet. De hamstringkous zat prima. Toch bleef het scherpe pijntje hoog in het been voelbaar. Daarom had ik donderdag onderweg naar huis de fysio gebeld. Vanmorgen om 7 uur lag ik op tafel. Er werd weinig schokkends gevonden. Op mijn aanwijzing werd wel het gekwetste gedeelte gevonden. Dat was binnen 5 minuten al weer los, aldus de fysio. Voor de rest zat alles goed. Ook mijn rug was niet uit het lood. Afwachten hoe het zich de komende weken ontwikkeld. Voorlopig doe ik het rustig aan met de trainingen qua snelheid en probeer ik wel de nodige afstanden te lopen. In ieder geval is het weer lekker lopen in het frisse vlakke landje.

Trainen in Flevoland


Op de dijk langs het Eemmeer

Na de trainingsloop van afgelopen zondag zijn we op maandag voor een midweek naar een huisje vertrokken. Het werd de Eemhof in Zeewolde. Met flink wat korting en buiten de schoolvakanties was de VIP-cottage, zoals dat heet, met een vaatwasser, opgemaakte bedden, handdoekenpakket, magnetron, senseo, 2 televisies (waarvan 1 flatscreen) met filmnet, dvd-speler, een sauna, dagelijks broodjes en een krant aan de deur, een kortingsbon van € 12,50 om je eigen jam, pindakaas, etc. te kopen, goed te betalen.
En je kreeg er ook nog gratis een mooie loopomgeving bij met het Hulkesteinse bos en de groenstroken van het Eemmeer om de hoek. Het is nu donderdagmiddag en ik moet zeggen, het is eigenlijk wel een klein trainingsweekje geworden. Van dinsdag tot en met vandaag is er iedere dag gelopen en is er weer 33,8 km aan de teller toegevoegd. De omgeving geeft hier ook inspiratie om te trainen.


Ons uitzicht. ’s Ochtends was de sloot nog bevroren. Later op de dag was alles weer open

En uiteraard speelde ook het weer mee. Volop in de zon lopen. Nog wel fris, maar met wind mee was het toch wel warm. De hamstring (rechts) speelde ook zondag iets op. Af en toe moest ik rekken. Daar had ik in Apeldoorn ook last van. Maandagavond heb ik eens flink de vingers en massageolie in het been gezet en het lijkt of dat geholpen heeft. Ook de ice packing ligt hier in het vriesvak en komt er zo nu en dan uit. De scherpe pijn die ik maandag aantrof is nu verdwenen. Gudy liep dinsdag 10×400. Ik liep er rustig voor, achter en omheen. Ik nam geen risico. Het werden 10,8 (eerste km had garmin geen bereik) rustige kilometers over hoofdzakelijk gras. Lekker genieten in het zonnetje.
Uiteraard hebben we onze eigen (kleine) sauna, maar dit was geen reden om ’s middags de sauna van het park in te duiken.

De duurloop van woensdag

Op woensdag de volgende training. Een duurloop van 13 km was het resultaat. Het eerste deel door het Hulkesteinse bos, en vervolgens terug langs het Eemmeer. Ook nu weer volop zon. Het bos was mooi om in te lopen. Uit de wind. Prima paden. ’s Middags werd een bezoek aan Almere gebracht.


Trainen in het Hulkesteinse bos

Vandaag reden om iets meer gas te geven. Na twee rustige trainingen en de “mededeling” dat de hamstring zich beter voelde was hier wel aanleiding voor. Niet al teveel, maar wel wat sneller. Het werd 200-400-600-800-600-400-200 met een herstel van 200w/d. Totaal weer 10 km afgelegd. Hier zie je de resultaten van vandaag.

Ik ben positief over de “medische gesteldheid”. Reden om in te schrijven voor de Bemore Ultratour. De inschrijving sluit namelijk komende zondag. Het gaat de 50 km op 27 maart in Uden worden. De verhalen die ik altijd hoor en lees over de prachtige omgeving van het loopgebied van Tiny hebben mij doen besluiten om deze route te gaan lopen. In het bijzijn van de 3 kanjers een ultramarathon lopen, lijkt me geweldig.

Maar eerst komende zondag de CPCloop in Den Haag. Een loop waar alle teamleden van mijn roparunteam zullen lopen om te laten zien wie wat in zijn mars heeft. Ik ga weg op 1:45. Als ik dat goed kan uitlopen en heel over de streep kom, dan ben ik tevreden. Ik sta in startvak B, zodat er weinig startverlies zal zijn en er gelijk lekker doorgelopen kan worden. Zo, ik ga opschieten, want mijn sauna “roept”. 😉

Iedereen fijn weekend en veel loopplezier. In het bijzonder aan de webloggers in de Alblasserwaard.

Herstel

Wat doe je na een marathon. Juist!! Herstellen. Je gereed maken voor de volgende training. En wat deden wij. Maandag vertrokken Gudy en ik naar Weert. Naar het vakantiepark Weerterberg. Heel iets anders dan Burma, maar een mooie lokatie om te herstellen. Misschien weten jullie het nog. Dit midweekje heb ik destijds gewonnen bij Radio Rijnmond.
Ik zit hier dus voor niks nakkes nada de kachel lekker op te stoken (Wat nou klimaattop …….. ).

Maandag arriveerden we in het park. Wat deed ik voor het herstel? zwemmen. De benen bewegen zonder ze te belasten. De sterke fontein tegen je spieren laten slaan. Dat voelde goed.

Dinsdag was het prachtig weer. Lekker fris en een mooi zonnetje. Wat deed ik voor het herstel? 2 uur wandelen op de hei. Muts op, dikke jas en handschoenen aan. En na afloop warme chocolademelk (ook voor het herstel) met slagroom en uiteraard Limburgse vlaai. Op de hei kwamen we twee hertjes tegen. Helaas, geen camera.

Woensdag werkte ik verder aan het herstel. Dit keer werd het de sauna in Born: Thermen Born. Een mooi complex waar het goed toeven is. Koud en warm werden afgewisseld. Ook in het restaurant ;-). Ontspanning. Boekje (lees Runner’s World) mee. Oh ja. Ik zat te googlen in het huisje (voor 19,50 euro heb ik heel de week draadloos verbinding), zag ik dat het tweede toegangsbewijs gratis verkrijgbaar was via tweedekaartjegratis.nl. Zo geregeld. Bewijsje opvragen…. en dan printen. Uh.. printen. Die ontbrak nog net. Oplossing: Mail met bewijsje doorgestuurd naar de sauna. Uitgelegd en mijn komst aangekondigd. Bij de balie verwees ik naar de pc. En ja hoor, hij was binnen. Printen en hupsekee 23,50 euro uitgespaard.

Donderdag werkte ik verder aan het herstel. Dit keer met de hardloopschoenen aan. Je kunt hierboven zien hoe mooi de omgeving bij het park is. Er werd een half uurtje gelopen. Heel rustig. Alles voelde prima aan. Als ik klaar ben met dit bericht, vertrekken we naar Roermond. Het oude centrum is daar gezellig en ook de outlet is leuk om te bekijken.

linschotenloopMorgen weer naar huis en zaterdag de Linschotenloop. Ik loop de 10 km. Bewust gekozen voor deze afstand. Zes dagen na de marathon lijkt me dat wel verstandig. Heel webloggend Nederland (en half België) komt naar Linschoten. Dat wordt dus leuk en gezellig. Fijne dag iedereen.

Daar zijn we weer …

Na de marathon Amersfoort is er op loopgebied niet veel gebeurd. Mijn kuit hield zich na de marathon prima. Er moest natuurlijk wel even gerust worden. Overigens had ik niet veel zin om te lopen en een week na de marathon ging ik op vakantie. Ik schreef nog over de gigantische opbrengst van de Roparun. Met een inleg van € 25.250,- van ons team eindigde we in dit klassement op een 49e plaats. Hier vind je de opbrengsten van alle teams.


Uitzicht op Le Lavandou

Een week na de marathon gingen we op vakantie naar Frankrijk. Met een overnachting in Valence kwamen we uit op camping du Domaine in Bormes-les-Mimosas, direct naast Le Lavandou. Deze camping ligt aan de Middellandse zee. Je loopt zo het strand op. Een hele grote camping, maar in het voorseizoen nog rustig. Iedere dag wel (even) op het strand gezeten.

Een mooie wandeling gemaakt bij Saint-Tropez (plaatje Google Earth). De wandeling ging helemaal langs de kust.


In de buurt van Saint-Tropez

Het eiland Porquerolles bezocht met de boot. Ook daar een mooie wandeling gemaakt. We kwamen op plekjes waar je alleen lopend kunt komen. Een zeer warme dag en een zwaar wandelparcours met veel heuvels.


Eiland Porquerolles

Na 9 dagen werd het tijd voor een verplaatsing. Tent ingepakt en 160 km gereden. We kwamen uit op camping International in Castellane. Een kleinere camping, dus ook gemoedelijker. Castellane ligt in de middle of nowhere. Voor een bezoek aan een ander dorp moet je een flink stuk rijden. Wel heeft deze camping gratis bellen naar vaste nummers in Europa, gratis internet en gratis wifi. In de tent had ik draadloos heel snel bereik. Sommigen van jullie hebben dat wel gemerkt. Bij een verkenning van de camping kwam Gudy Roparunteammaat Jan tegen. Zoals jullie zien zijn ze naast lopen ook geschikt voor de catering.


Team 131 aan de afwas

Een mooie rit gemaakt naar de Gorges du Verdon. In de Kampioen van de ANWB van juni 2009 stond een mooie rit met mooie foto’s. Mensen liggend op een rots. Reden voor ons om naar deze rots op bezoek te gaan. Al redelijk snel hadden we hem gevonden. En er moest natuurlijk een zelfde foto gemaakt worden als in de Kampioen stond. Er kwam net een bus aan met oudere Duitse toeristen. Die stonden heel angstig te kijken. Uitzicht naar beneden is mooi. Gudy wilde ook graag op de rots.


Kampioen (links), Kampioen en hetzelfde uitzicht (midden) en de waaghalsfoto (rechts)

In Castellane een wandeling gemaakt naar kapel Notre Dame du Roc. Een mooie steile wandeling met veel rosten op het pad.


Notre Dame du Roc in Castellane

Op zondag 5 juli zijn we naar Fayence gereden om daar naar de touretappe van Monaco naar Brignoles te kijken. Stoeltjes mee en wachten op de tourcarvan.

Uiteraard nog stadjes bezocht, nog wat gewandeld, gegeten en gedronken en van de zon genoten. Lopen? Ja, dat heb ik ook nog gedaan. Wel 5 keer, wat kleinere stukjes. Veel te warm, heuvels en geen zin zijn reden genoeg om het lopen op een laag pitje te zetten. Bovendien vond ik mijn kuit nog steeds niet 100%. Gisteren heb ik lekker in het frisse vlakke Hollandse landschap gelopen. De kuit heeft zich goed gehouden. Wat lichte irritatie in de knieholte. Daar voelde de fysio ook al iets vastzitten. Na 8 km werd het iets stijver. Even afwachten hoe zich dat ontwikkeld. Wel tevreden met mijn 10 km van gisteren.