We lopen nog

Het is al enige tijd stil op dit blog. Dat heeft onder meer te maken met het feit dat er niet veel meer geblogd wordt in blogland. Maar ik ben nog niet van plan dit blog op te heffen. Zeker over de speciale wedstrijden wil ik blijven schrijven. Ik zie dit blog als een soort naslagwerk voor latere tijden. Als ik nu iets van een paar jaar terug lees, dan is dat echt bijzonder. Wat is er dan zoal gebeurd – op loopgebied – sinds mijn jaaroverzicht van 2013.

Op 4 januari 2014 liep ik de ontbijtloop van de energieladies. De Energieladies is een groep dames van Energie, ondersteund door een aantal mannen, die al jaren aan de roparun meedoen. Een daarvoor halen ze altijd veel geld op. Er werd 5 km gelopen rond de baan en het park van Energie. Ik had een flink tempo te pakken en had niet verwacht dat ik de 22’23” had kunnen halen. Hier was ik dus best tevreden over.

1185541_413572795441056_893546831_nEen dag later was de halve marathon van Rockanje. Hier ook weer veel Energiers aan de start met uiteindelijk Folkert van de Krol als winnaar en Aart-Peter Baan als derde finisher. Deze loop beslaat iets van 8 km strand. Op het strand hadden we gelukkig de wind mee. En het strand was redelijk goed te belopen. In het duingebied stond de wind verradelijk tegen. Uiteindelijk was ik in 1:46:55 binnen.

2014_28.

En een week later was het zover. Voor het 15e jaar begonnen de marathon trainingslopen van CAV Energie onder leiding van Kok Groenenberg. Ik heb al in vele groepjes als pacer gefungeerd. De laatste jaren is het de 29-groep. Dat betekent 29 minuten over 5 km. Er zijn groepen van 23 tot 32 minuten per 5 km. Samen met Gerard liepen we de eerste trainingsloop over 23 km over de Van Brienenoordbrug en weer terug naar Barendrecht. Ondertussen zijn ook de 25 km en de 28 km gelopen. Aanstaande zondag is de 30 km. De 32 en 35 km volgen nog. Dat deze lopen populair zijn wisten we al, maar dit jaar is het record gesneuveld bij de 25 km, te weten 358 deelnemers.

fotoOp 19 januari 2014 liep ik de halve van Maassluis. Als warming up deed ik 7 km extra. Ik was namelijk van plan om de Midwinter Marathon te lopen. Ik probeerde mijn p.r. in mijn tweede hardloopleven aan te vallen. En dat lukte in 1:43:39. Ik ben gestart met de hazen van de 1:45-groep. Die begonnen vrij vlot, maar na een kilometer of 4 kwam er een mooi tempo. Ik kon goed mee in de groep. Niet alles hoeven te geven en de laatste kilometer nog iets versneld.

1521672_421575467974122_481677579_n

De Midwinter Marathon in Apeldoorn ging helaas voor mij niet door en kon ik geen nieuwe medaille aan mijn mooie verzameling toevoegen. Mijn rug gooide roet in het eten. Een vorm van spit of iets dergelijks. Ik kon in ieder geval mijn sokken niet op een normale manier aantrekken. Gudy liep de mini-marathon, zodat we wel naar Apeldoorn zijn gereisd. Het was mooi weer, dus ik kon lekker rondwandelen. Ondertussen heb ik een (voor mij) nieuwe fysiotherapeut bezocht om toch nog eens naar mijn rug te laten kijken. Inmiddels is het nagenoeg genezen, maar nog niet volledig hersteld. Een ingewikkeld verhaal, maar voor mij wel duidelijk. Het zijn spieren die gaan protesteren omdat (het tussen) de L5 en de S1 niet goed (mee)werk(t)en. Zaak is om de bekkenspieren en de rest te versterken. Ik ben benieuwd.

DSC_1937.1

Dan stond er afgelopen weekend een soort of trainingskamp (ik weet niet wat er het meest getraind is) met 20 Energiers op Texel gepland. Helaas kon Wim niet mee, dus werden het er 19. Vrijdag vertrokken naar het mooie eiland en daar direct een duurloopje gedaan van ruim 8,5 km. ’s Avonds en de avond daarna heerlijk gegeten. We hadden een paar prima koks, die onder leiding stonden van de topkoks Ton en Toon. Op zondag werd er een gourmetbuffet in ons landhuis gebracht.
1796763_417957625017682_1140923596_oDSC_1943Op zaterdag werd met windkracht 9/10 een (strand)wandeling gemaakt en zondag stond er een duurloop op het programma. Gina is in training voor haar 100 km en wilde dit weekend 65 km lopen. De 60 van Texel werden omgedoopt in de 65 van Gina. Het parcours van de 60 van Texel werd gelopen met een extra lusje. De route werd in 4 etappes verdeeld en iedere etappe kwamen verse lopers Gina bijstaan. Onder het mom van kilometers maken voor de 50 km Salland Trail van 8 maart, besloot ik een langer stuk mee te lopen. 35/40 km moest lukken. Uiteindelijk werden het er 42,2 km.

(We) lopen (we) nog (?)

Het is al weer enige tijd geleden dat ik een blog schreef. Tijd voor een update van de afgelopen weken.

Knie
Ik schreef al eerder dat na de marathon van Rotterdam mijn knie is gaan protesteren. Ik loop er nu nog voor bij de fysiotherapeut. Het schijnt te maken te hebben met kraakbeenprikkelingen. Ook het kniekapsel was geirriteerd en de rotatie, zeg maar de stand van het onderbeen was niet helemaal goed ten opzichte van het bovenbeen. En dan gaat de boel wringen. Iedereen met een kruisbandoperatie schijnt vroeg of laat te maken te krijgen met dergelijke kraakbeenprikkelingen. De structuur van de knie is na een operatie nooit meer 100% natuurlijk, waardoor het kraakbeen kan gaan irriteren. Zeker bij mij, want ik heb iets van 25 jaar zonder kruisband gelopen, dat is dus zeker een drastische wijziging van de structuur. In ieder geval gaat het de laatste weken veel beter, ondanks dat ik meer kilometers ben gaan lopen. Het is wel belangrijk dat ik de signalen van mijn knie goed in de gaten houd en daar de sportbelasting op aanpas. Bij pijn is het advies om gewoon overdag tape te gebruiken en juist niet bij het sporten. Tot zover het medisch bulletin.

Veluwezoomtrail (23/6)
Heeeel lang geleden had ik mezelf ingeschreven voor de veluwezoomtrail. En wel nog wel voor de 52 km. Dat was natuurlijk gekkenwerk met mijn knie en na de roparun en de Leiden marathon. Dus werd deze omgezet naar de 27 km. Samen met Gudy en Jacqueline heb ik deze trail gelopen. Pffffff, ik was blij dat ik de 27 km deed. Wat een zwaar parcours zeg. We deden er dan ook 3:06 over. Het was wel heel erg mooi op de Veluwe. Geen meter asfalt gezien. (Garmijncijfertjes)783994167Paardenmarktloop (27/6)
Een thuiswedstrijd voor ons. De paardenmarktloop lopen we altijd, indien mogelijk. De hele familie Van Klaveren stond dan ook aan de start. Ook vele atleten van CAV Energie staan traditioneel aan de start. Dochter Daniëlle liep de 5,2 km met haar collega’s van Het Koetshuis. Gudy en ik speelden voor haas van dochter Marlyn. Zij ging voor de 10,4 km en deed een aanval op haar p.r. En uiteraard kwam dat goed met twee van die snelle ouders ;-). Alles omgerekend en gedeeld kwam er op 10 km een tijd van 52’50” uit de hoge hoed. Geweldig. (Garmincijfertjes)785241471Midzomeravondloop (3/7)
Deze avond moesten er twee persoonlijke records sneuvelen. Van beide dochters. Over 15 km langs de Rotte bij Bleiswijk was de Midzomeravondloop. Gudy en Gina liepen ook mee. Een strak schema leidden ons naar mooie doorkomsttijden. Een kilometer voor het eind ging Marlyn er nog vandoor en kwam net aan de 1:24 netto en Daniëlle vloog een half minuutje later over de finish. Deze afstanden waren ook weer aangescherpt. Hier staat de finishfilm (Marlyn en Gina komen op 11:02 binnen en Daniëlle, Gudy en ik op 11:10 – finishklok geeft brutotijd). (Garmincijfertjes)

IMG_0557

Marathon Rotterdam (13/4/2014)
Al dat geren van de familie Van Klaveren heeft erin geresulteerd dat de dochters het plan hebben opgevat om op 13 april 2014 aan de start te verschijnen van de Marathon Rotterdam voor de volledige 42195 meter. De klavertjes 4 zullen dan gezamenlijk van start gaan. Dit zou uniek zijn als we dat mogen gaan beleven.

Hoka one one
Wat is dat nou weer zul je misschien denken? Ik houd altijd wel van een stuntje en iets uitproberen. Het gaat om hardloopschoenen. Met een hele dikke en brede zool. Dus veel demping. Op de site lees je er meer over. Er is ondertussen ook een Nederlandse Facebookpagina. De schoenen zien er zwaar uit, maar dat zijn ze niet. Voor het oog zijn het net klompen, maar afhankelijk van je maat, wegen ze vaak nog geen 300 gram. Let wel op welk model je neemt. Er zijn er voor kortere afstanden, tot de marathon en ultra’s. Ik heb de Bondi’s (tot de marathon). Ik moet wel zeggen dat ik normaal een (lichte) antipronatieschoen heb. Hoka kan die niet leveren. Alles is neutraal. Echter, door de dikke en brede zool wilde ik het wel proberen. Ondanks dat “zak” ik er toch nog enigszins doorheen, volgens video-opnames van trainer Kok. Dus ik wissel ze af met mijn “normale” schoenen. De demping is wel geweldig. Ik voelde gelijk de eerste keer mijn knie veel minder. Bovendien zijn vele types ook geschikt voor de trail.Hokaoneone

Zeeuwsetrainingsloop (11/8)IMG_4005Al voor het vijfde jaar organiseerde Jacqueline de Zeeuwsetrainingsloop. Een trainingsloop over de laatste 23 zware kilometers van het parcours van de kustmarathon. Een prima training voor degenen die deze marathon in oktober gaan lopen. Dit keer was de dresscode oranje. Dat kun je wel zien ook. Wil je volgend jaar ook mee, dan wordt het paars. Je bent gewaarschuwd. Net voor de start valt er nog eenIMG_3997 buitje, daarna is het droog met steeds meer zon en een fikse windkracht tegen. IMG_3970Maar dat is Zeeland. Altijd wind. We liepen direct 7 km over het strand. Daarna via de de duinen naar Domburg en vervolgens naar Westkapelle om af te sluiten met de hoogste duinen in Zoutelande en om het af te leren nog een kilometertje strand. Ik liep best wel lekker en keerde regelmatig om achterblijvers op te halen. Totaal kwam ik dan ook aan een afstand van 25,6 kilometer.
Na afloop kon er verfrissend gedocht worden op camping De Boogaard en werd er heerlijk gegeten in Het Verschil. Jacquline bedankt voor de organisatie en Fabiola en Ronald bedankt voor de foto’s. Ronald heeft ook nog een filmpje gemaakt. (Garmincijfertjes)foto3

Marathon München (13/10)
In oktober lopen Gudy en ik de Marathon van München met start en finish in het (oude) Olympiastadion. Hier zie je een impressie van deze stadsmarathon. En daarvoor moet natuurlijk getraind worden. We zijn begonnen met een duurloop van 23 km en vervolgens 25 km. Gudy liep vorig weekend al 28 km. Ik liep afgelopen zaterdag met Daniëlle een duurloop en kwam tot 25 km. Binnenkort gaan we richting de 30 km. Hopen dat we (en mijn knie) het volhouden.mun mar

Kilometers vreten en Roparun

Na de Trail by the Sea ben ik niet stil blijven zitten. Voor de 60 van Texel is het nodig om nu en dan de schoenen aan te trekken. Het maken van meer kilometers gaat me steeds beter af. Waar je vroeger opkeek tegen een 20 kilometerloop, doe je dat nu bij wijze van spreken op een doordeweekse avond er even bij. Nam ik voorheen extra rust voor bijvoorbeeld een marathontrainingsloop bij Energie. Nu kan ik de dag ervoor gewoon wat extra meters maken of zelfs voor en/of na de trainingsloop de nodige kilometers asfalt onder mijn schoenen laten doorgaan.

De hamstring “doet” het wel wat beter, maar is nog wel aanwezig. Ik loop nog steeds met de hamstringkous van Herzog en daarmee houd ik hem in toom.

gc8zy

De bevoorrading voor de lange duurloop

De extra meters voor Texel zullen ook een keer boven de magische afstand van 42195 meter moeten uitkomen. 6 dagen na de helse tocht in Zeeland, toog ik met mijn camelbak richting het westen. Via Barendrecht – Pendrecht – Pernis – Beneluxtunnel – Vlaardingen – Schiedam kwam ik bij het Kleinpolderplein. Via de Gordelweg weer een aanvang voor de weg terug. Bij de Bosdreef mocht ik niet de kortste weg rechtdoor naar de Van Brienenoordbrug nemen. Om de meters te halen moest ik linksaf. Nog even een rondje Kralingse Bos er aan plakken. Het rondje bos wat velen zullen vervloeken op 14 april. Ik merkte al na zo’n 32 km dat ik niet helemaal meer fris was. De benen werden wat slapper en volgens mij zag ik “ze” af en toe “vliegen”. Wie “ze” zijn ben ik nu nog niet achter. En ik had de avond daarvoor nog wel pannenkoeken gegeten bij mijn oudste dochter. Zou het daaraan hebben gelegen? Over mijn dochter(s) gesproken. Ze lopen beiden ook hard en gaan steeds beter. Liepen ze bij de ronde van 16 hoven half februari beiden een p.r. op de 10 km, vorige week zondag ging bij beiden het p.r. op de halve marathon eraan tijdens de City-Pier-Cityloop (2:03).

(vlnr) Henriëtte, Gudy, Marlyn, Lisa en Daniëlle bij de Rondvan16hoven.

(vlnr) Henriëtte, Gudy, Marlyn, Lisa en Daniëlle bij de Rondvan16hoven.

Werd deze week (vanaf de trail vanaf zondag is ook 7 dagen ;-)) van bijna 125 km iets teveel? Bij het bekende tankstation op 32/33 km tijdens DE marathon op de Bosdreef besloot ik een pitsstop te houden. Ik kocht een halve liter cola en “doe maar een Mars” zei ik tegen de mevrouw achter de desk. “U kunt 2 repen uitkiezen voor 1,50 euro”, zei ze. Dat liet ik haar geen tweede keer zeggen. Ik gooide het suikergoed naar binnen (1 reep heb ik nog voor later bewaard ;-)) als een marathonloper die na een helse tocht met veel te warm weer zojuist de finishlijn heeft gepasseerd. En daar ging ik weer. Rechtsaf de Boszoom op. Onthoudt het maar, hier loop jij ook op 14 april. Goh, wat is die Boszoom lang en dan komt de Kralingse Zoom er nog achteraan ook. Het suikergoedje werkte nog niet helemaal. Af en toe stopte ik even om weer op krachten te komen. Later op de Van Brienenoordbrug was de suiker volgens mij een eind gedaald. Het ging weer wat beter. In de planning had ik om 45 km te lopen. Na 44 km en 4:24:00 vond ik het mooi en kapte ermee.

44 km

Een week later stond er 50 km op het programma. Nog gekker. Voordeel was deze keer dat ik 32 km kon lopen tijdens de marathontrainingsloop van Energie. Moest ik zelf nog 2013_32maar 18 km lopen. Ik had het zo bedacht om vroeg bij de club te zijn, daar een stuk in te lopen en na de 32 km nog een stuk uitlopen en dan gelijk lekker douchen en schone kleding aan. En zo geschiedde. Al rond 8.20 uur reed ik sportpark De Bongerd op. Ik was net in de kleedkamer toen er nog 2 Texelgangers binnenkwamen. Zij hadden hetzelfde idee. Nog even de vraag of ik met hen ging inlopen, maar daar zag ik maar vanaf. Dan had ik al “een wedstrijd” moeten lopen om ze bij te houden. En ik loop zo langzaam dat de speedy’s bij dat tempo last van hun rug krijgen. Dus wat was ook geen optie.

En zo liep ik die morgen soepeltjes mijn eerste 11 km (tempo: 5’56” per km). Rond 9.40 uur was ik weer op de club. Banaantje erin, gelletje en nog een drankje, schoon shirtje aan en om 10.00 uur stond ik aan de start van de 32 km. Mijn mede-pacer van de 29-minuten-per-5-km-groep, Gerard, had er al 17,1 km opzitten. Nu moesten we naar een tempo van 5’48” per km. Eindtijd moest 3:05:36 zijn. Na 3:05:24 liepen we over de finishlijn. De laatste 5 km ging het wat rapper, maar de groep kon het goed bijhouden. Gerard had er nu 49,1 km opzitten en ik 43 km. Dat betekende voor Gerard nog 2 rondjes baan en ik mocht nog 7 km alleen door Barendrecht hobbelen. En ook zo geschiedde, tempo 5’51” per km. Dit keer was ik nog goed fris en de benen waren ook nog goed. Dit was de laatste lange duurloop voor de 60 van Texel.

finish

Gisteren, op zaterdag, liep ik nog een rustige 20 km en vandaag was ik met Gudy in Lekkerkerk bij AV Start. Daar liepen we mee met de halve natuurmarathon.
Door gras, heide en over asfalt. Ook andere verharde paden, maar ook soppig gras en soms veel wind tegen. Door een boerenschuur met een drankpost. Prima geregeld. Een 20130317-205915.jpg leuke route door de Krimpenerwaard. Gezien de 20 km van gisteren, ben ik heel tevreden met de eindtijd die uitkwam op 1:44:53.

De trainingen doordeweeks gaan gewoon door. Vanaf 1 januari 2013 liep ik tot vandaag een afstand van 748 km. Dat is gemiddeld 68 km per week.

ziedewijDan nog een berichtje over de Roparun. Na 2 jaar afwezigheid zal ik dit jaar weer meelopen met deze mooie loop met een bijzonder goed doel. Dit keer loop ik voor team 315 Ziedewij Energie. Een leuk team dat mij goed bekend is, want het zijn allemaal clubleden van mijn atletiekvereniging Energie. Uiteraard zoeken wij nog sponsors. Wil je een bijdrage leveren kijken dan op onze site of rechstreeks op de site van de roparun.

Trail by the Sea

shirt en medailleIn een vlaag van verstandsverbijstering schreef ik mij een half jaar geleden in voor de Trail by the Sea. 38 km hardlopen over het strand en door de duinen leek mij een prima voorbereiding voor de 60 van Texel. Dan is een half jaar toch weer snel voorbij. Afgelopen zondag was het zover. Ik kon met Gina en Toon meerijden naar Renesse. In Strandpark de Zeeuwse Kust moest het startnummer afgehaald worden. Kan ik gelijk vertellen dat de organisatie heel goed was. Een functioneel loopshirt, medaille, gratis koffie en thee en een stamppotbuffet en warme douche na afloop. En dat voor 20 euro.

foto - Arjan Schotanus

foto – Arjan Schotanus

En niet te vergeten de verzorging onderweg. Sportdrank, winegums, cola, ontbijtkoek en zelfs gelletjes en honderden vrijwilligers die de kou trotseerden. Top. Dank hiervoor. In het Strandpark vele bekenden gezichten, waaronder clubgenoten, webloggers, twitteraars en facebookers. Teveel om hier allemaal te vermelden. Het was lekker warm binnen bij het strandpark. De openhaard nodigde uit om hier een dagje bij te gaan zitten. Maar nee, ik had mij een half jaar geleden ingeschreven voor deze servivalrun.

Richting de start (foto: Petra Noordijke)

Richting de start (foto: Petra Noordijke)

Deze dag was ook nog eens gehuld met bijzonder redelijk k..weer. De Zeeuwse Piet Paulusma vond het nodig om vandaag sneeuw uit de lucht te laten vallen, een noordoostelijk wind met cijfertje 5 te laten blazen met als resultaat een gevoelstemperatuur van ver onder nul. Met de gedachte dat bij een zware trail ook slecht weer hoort, liepen we richting start. Vanaf het strandpark werd gezamenlijk richting het strand van Renesse gewandeld, alwaar de start was. Om mij heen allemaal ervaren lopers met bijzondere drinksystemen en echte trailschoenen. Ik keek mijn ogen uit. Maar ik had natuurlijk ook mijn trailasicsjes aan ;-). Dat goretex zou later nog goed van pas komen. Bovendien deden ze het verder goed. Ik ben niet uitgegleden of zo.

De start (foto: Petra Noordijke)

De start (foto: Petra Noordijke)

Even na 11 uur was op het strand de start. Het was laag water, waardoor we de eerste kilometers over het strand in sneltreinvaart konden afleggen. Op mijn garmincijfertjes is dat goed te zien. Zonder enige moeite kon het tempo redelijk hoog gehouden worden. Ik bedacht dat ik dat vast “binnen” had en nog wisselgeld over had voor later. Niet altijd slim, maar ach op dat moment wist ik nog niet hoe zwaar het zou worden. Ook het eerste stuk door de duinen was nog goed te doen. Vervolgens weer het strand op.

Foto: Esther van Sluijs

Foto: Esther van Sluijs

Het voordeel van het strand aflopen is dat je er daarna ook weer op mag. 😉 Puur los zand. Je kent het wel na een dagje strand als je weer naar de auto loopt. Zwoegen naar boven. Beter gezegd: wandelen. Soms was het niet te doen om hard te lopen. Daarna kwam het bos. Toen werd het pas echt leuk. Ten minste ik geloof dat toen het bos kwam. Je hebt geen idee waar je bent en waar je loopt. Al laten ze je drie keer om dezelfde boom heen lopen: je hebt het niet door. Het is zaak goed geconcentreerd te blijven en op de grond te letten. Voor je het weet lig je op je snufferd.  De organisatie had vorig jaar commentaar gekregen van de heren en dames lopers: de trail was niet zwaar genoeg. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Ze hadden er dit jaar gewoon een paar lusjes extra ingegooid en paden erin op genomen waar nog nooit een mens was geweest.

foto: Trailrunning NL

Zelfs een touw was nodig om boven te komen – foto: Trailrunning NL

Foto: Jacqueline

foto - Wencke Kazemier

foto – Wencke Kazemier

Het was niet zaak alleen goed op te letten waar je liep. Ook in de lucht kijken was nodig. Het kon zo maar gebeuren dat er een flinke tak over het “wegdek” hing. Moet wel zeggen dat de organisatie hier ook prima werk deed door deze “overhangers” goed te markeren. Op sommige stukken was wandelend naar boven niet voldoende, er kwam zelfs een keer een touw aan te pas. Als een soort Tarzan kon je je dan een etage omhoog hijsen. Hopelijk krijgen de lezers nu een (klein beetje) een beeld wat de lopers hebben moet doorstaan.Verder door het bos en uit het bos, omhoog en omlaag. Omlaag was het soms vrij steil. Als het erg steil is dan

Foto: Jacqueline

Even wandelen – Foto: Jacqueline

durf ik nog niet alles te geven met mijn knie. Dat geeft verder niet. Doe ik het langzamer naar beneden. Had ik al verteld dat er sneeuw lag. De natuur was uiteraard wel wonderschoon, voorzover ik daar oog voor kon hebben. Soms probeerde je het mulle zand te ontwijken en nam dan een spoor door de sneeuw. Dat hielp niet altijd, want ook daarin zakte je flink weg.

Supporters waren er ook, zoals Jacqueline en Jaco, Esther, Toon

Claudia gaat er van door - foto: Petra Noordijke

Claudia gaat er van door – foto: Petra Noordijke

natuurlijk, Paola als vrijwilliger bij de finish en clubgenoot Ton stond ook in het bos. Bedankt voor jullie support, foto’s en Jacqueline ook voor het gelletje. Op een gegeven ogenblik haalde Claudia mij in. Vraag me niet waar (16 km??). Ze had er lekker de pas in. Ik er achteraan. Dat ging goed. Soms liep ze iets uit, maar dan kon ik weer terugkomen. Op een gegeven ogenblik kwam er weer zo’n ruiterpad met los zand en toen was ze echt weg en heb ik haar nooit meer gezien. Uiteindelijk zat ze “slechts” 2 minuutjes voor me. Als ik dat had geweten. 😉

Gelukkig was het riviertje niet breed - foto: Petra Noordijke

Gelukkig was het riviertje niet breed – foto: Petra Noordijke

Langzaam maar zeker werd het wilde terrein met los zand verlaten. Het ging wat minder op en neer en er kwam zelfs soms een stukje asfalt. Dan merkte ik dat mijn benen nog redelijk goed waren. Ze hadden er nog wel een trap met iets van 50 trede ingelegd. Dat kon er ook nog wel bij. Maar toen begon het pas echt.

Gina in actie - foto: Petra Noordijke

Gina in actie – foto: Petra Noordijke

Als ik goed geteld heb hadden we tot dan toe twee stroken strand gehad. Op de terugweg hadden de dames en heren van de organisatie bedacht dat we maar drie keer het strand op mochten. En als je goed hebt opgelet weet je nog dat er noord-oosten wind stond. Die gingen we dus nu vol tegen krijgen. Al op de open stukken richting het strand was het een hel heel erg.

Duidelijk te zien dat de kou, wind en priemende sneeuw hier zijn werk doet - foto: Petra Noordijke

Duidelijk te zien dat de kou, wind en priemende sneeuw hier zijn werk doet – foto: Petra Noordijke

Weer op het strand aangekomen was het geen pretje. De sneeuw of was het een soort hagel of ijzel prikte af en toe in mijn ogen. Ik trok mijn buff zo hoog mogelijk over mijn gezicht heen. We liepen niet langs het water terug. Het was een soort binnenduintje dat ook goed te belopen was. Er lag soms wel een bak met water en zelfs ijsschoten. Daar kwam weer een sloot. Erom heen ging echt niet, dan er maar doorheen ;-). Gelukkig weer het strand af. Nu door een soort knollenveld dat zo ongelijk was dat je ieder moment je enkels kon breken. De opstaande randen waren bevroren. Constant goed kijken en de balans bewaren om niet onderuit te gaan. Jippie we mochten weer het strand op.

Het laatste stuk strand - foto: Petra Noordijke

Het laatste stuk strand – foto: Petra Noordijke

Het leek de sahara wel, maar dan de koude variant. Ha, daar was de laatste “oprit” naar boven. Ik herkende het aan de vlaggen die bij de start ook op het strand stonden. Mijn garmin stond al bijna op 38 km, dus we moesten er bijna zijn. Voor de laatste keer over

Martin en Pedro hebben hun vochtpeil weer op orde - foto: Joop van Lammeren

Martin en Pedro hebben hun vochtpeil weer op orde – foto: Joop van Lammeren

het duin, nog een trapje naar beneden. Tuurlijk we hebben er nog niet genoeg gehad, en daar hoorde ik de speaker al. Mijn garmin ging richting 38,5 km. De hoop die ik rond 25 km had om onder de 4 uur uit te komen was allang vervlogen na al dat natuurgeweld. Ik was blij dat ik er was. 4:01:39 volgens de uitslag. (nogmaals de garmingegevens) Oke, als er dan zeker 500 lopers zijn gestart, er slechts 359 zijn gefinisht en ik als 148e binnenkom, dan mag ik als onervaren trailer heel tevreden zijn.
Na de douche schuif ik met een bord peen en uien, een rundervinkje en 2 stukjes rookworst, bij de snelle mannen van Energie (3 mannen bij de eerste 51 finishers) aan die volgens mij al aan de zoveelste Westmalle zitten. Puike prestaties weer van mijn clubgenoten. Het was een bijzonder evenement, één van mijn zwaartse wedstrijden, zwaarder dan de kustmarathon (zegt ook winnaar Pascal van Norden: 2:46 !!! in het filmpje van omroep zeeland), maar achteraf gezien super om te doen. Weer een stapje dichter bij de finish van de 60 van Texel op 1 april.

Bruggenloop Rotterdam

Heel de familie loopt de Bruggenloop

Heel de familie loopt de Bruggenloop

Gisteren was dan eindelijk de 25e editie van de Bruggenloop. Na een verplaatsing van februari naar december en twee afgelastingen door het winterse weer moest de organisatie langer wachten op deze jubileumeditie. Ik heb de Bruggenloop regelmatig gelopen. De eerste Bruggenloop was op 9 maart 1986, georganiseerd door roeivereniging Nautilus. Toen was de afstand nog 11,5 km. Van de Erasmusbrug had men toen nog niet gehoord. Rotterdam was al blij met de Willemsbrug. Later werd de route 13,3 km. De uitdaging was dan vaak om te proberen binnen het uur te finishen. Het was altijd dringen naast de smalle watertoren op het DWL-terrein om snel te kunnen starten. Nog later werd er een halve marathon aan het programma toegevoegd.

In 2000 liep ik de halve marathon

In 2000 liep ik de halve marathon

De start en finish zijn ondertussen op vier verschillende locaties geweest. Maar, de organisatie lijkt nu de juiste plek te hebben gevonden: De Kuip. Er wordt al gesproken over uitbreiding van het aantal deelnemers. Want wie zocht er in de afgelopen weken geen startnummer voor de Bruggenloop. Op twitter, facebook en startbewijshulp.nl was het dringen om startnummers. Ik denk dat uitbreiding mogelijk moet zijn. De start is nu op 2 banen, dat kunnen er 4 worden. Ze liggen er toch. En dat kan al tot over het Varkenoordviaduct, en de Rosestraat. Ook is een gefaseerde start mogelijk. Bovendien zijn er van de 7000 slechts 6191 binnengekomen, en ik neem aan ook gestart. Die 1000 kan je dus standaard al afschrijven.
Het was leuk om weer eens een Bruggenloop door Rotterdam te doen. De laatste liep ik in 2006. Het was fijn dat deze Super Marathon Master in startvak A kon starten. Na precies 9 seconden was ik over de startlijn. In het startvak ontmoette ik Ronald en Paola. Ik hoorde van hun droomtijd en dacht dat ik dat nooit zou gaan halen. Stiekem wel natuurlijk. Ik had het in ieder geval nog niet gelopen de laatste maanden. Ik was klaar voor de start. Kom maar op met die knal, wethouder. Vlak voor de start begon het te regenen. Daarna was het gelukkig snel droog.

Marlyn

Marlyn

Ik begon vrij snel voor mijn doen. Dit zou ik best wel eens niet tot het einde kunnen volhouden. Zo snel had ik nog niet gelopen in mijn tweede hardloopleven. Aan het einde van de Olympiaweg liep ik voor Ronald en Paolo. Zij werden toch een beetje mijn richtpunt (als ze voor me zouden komen te lopen). Ik had het voordeel dat ik alle “blauwe” lijnen op dit parcours weet te vinden. Stoepie op, stoepie af, bochtje haaks nemen of juist weer niet. Ik kom hier wekelijks wel een keer langs. Dit resulteerde in een 5 km van 22’15”. Whow. Je moet nog 10 km RunningHans. Rustig aan. Ja ja. Op de Boompjes en de Maasboulevard stond de wind in de rug. Ik probeerde zo relaxed mogelijk te lopen, maar wel het tempo hoog te houden. Het werd zelfs warm met de wind mee. Mijn handschoenen konden uit en de mouwtjes naar beneden. Hupsekee, rechtsaf de Kralingse Zoom op, downhill. Extra gas geven, naar links het Toepad op en daar ligt de Van Brienenoordbrug al. In de bocht de brug op zag ik voor het eerst dat RR en Paola 100 meter achter me zaten. De brug waar ik twee keer per dag over heen ga, meestal met de fiets. Dit keer met de wind in de rug. Ik was dus zo boven. Nee, deze brug was voor mij geen spelbreker, daar ken ik hem te goed voor en met de wind mee was het helemaal goed te doen; 10 km in 44’29” (22’14” over 5 km).

Op 11,5 km op Rotterdam-Zuid

Op 11,5 km op Rotterdam-Zuid

Of het de bietensap was (ik had zaterdagavond en zondagmorgen een flink glas op) weet ik niet, maar ik kon redelijk blijven gaan. Onder het IJsselmondseplein door en daar was 12 km al weer. Rechtsaf de Dwarsdijk op en nu voor het eerst goed de wind boven op je snufferd.

Edward en Marlyn
Edward en Marlyn

De lopers vormden een mooi treintje, waardoor het tempo niet teveel naar beneden ging. Het laatste stuk de Olympiaweg op. Ook wind tegen, dus flink hard werken. Ik druk hem af op 1:07:13 (5 km in 22’44”). Yes. Ik ben heel tevreden. Weer een persoonlijk record in mijn tweede hardloopleven. Garmincijfertjes zijn hier te zien.

Mijn dochters Daniëlle (1:26’01”) en Marlyn (1:27’57”) en schoonzoon Edward (1:27’57”) lopen ook een persoonlijk record. Gudy heeft verkleed als de kerstvrouw met Daniëlle meegelopen en lijkt weer helemaal hersteld van haar hamstringblessure.

Daniëlle en Gudy het Kerstvrouwtje

Daniëlle en Gudy het Kerstvrouwtje

De foto’s zijn door Brian gemaakt. Thanks. In de uitslag blijk ik als 326e te zijn binnengekomen van de 6191 finishers en zelfs 18e in mijn categorie (M45+) van de 584. Ik ben verbaasd. Echt. Daar mogen de armen wel even voor de lucht in.

Ik voel mijn knie vandaag ietsje meer dan normaal. Ben dan ook redelijk vol de afdalingen in gegaan. Dat deed ik nog niet eerder. Maar het gevoel in de knie is wel herkenbaar. Dat komt dus wel goed. Geen reden om mij niet in te schrijven voor de Sparkmarathon. Komende zondag een “rustige” marathon achter Ton en Ruud, die de haas “spelen”.

Finishcertificaat

Zevenheuvelenloop

Het moet niet gekker worden. Na de dam tot damloop, liep ik afgelopen zondag weer met duizenden medelopers over een parcours met een berg bulten: de Zevenheuvelenloop. Altijd heb ik deze twee evenementen afgezworen. Te ver weg, hartstikke druk, stervensduur, moeilijk te bereiken, en wat voor onzin ik nog meer kon verzinnen. Zoals gezegd werd de #DtD of #damtotdam, om met twittertaal te spreken, enkele weken geleden gelopen. En oké. Ik moet toegeven: Het is wel aardig ;-), wel leuk eigenlijk en best goed georganiseerd. Zo ook afgelopen zondag. Zowel voor de #DtD als de #7HL was ik niet van tevoren ingeschreven. Startnummers komen altijd “aanwaaien” als het evenement in aantocht is. Je kunt sinds kort trouwens ook op Startbewijshulp van RunningMarcel kijken als je een startnummer zoekt of wilt aanbieden. Dit keer had ik dat niet nodig. Helaas is Jacqueline al een tijdje offroad (en dan bedoel ik niet dat ze nu trails loopt). Zij schrijft zich altijd tijdig in ;-). En aangezien deze “coach” ook wel eens beloond mag worden ;-), heb ik het startbewijs met treinkaartje van haar gekregen. Nogmaals dank Jacq en een spoedig herstel toegewenst. Beetje knippen en plakken en RunningHans.nl had een mooi nummer. Daarna contact gehad met de organisatie om wat startvakken op te schuiven, waardoor ik in het 3e vak (geel) kon starten……… en nu nog lopen ;-).

Met Tom van roparunteam131 ben ik naar Nijmegen gereisd. Een paar keer overstappen op een andere trein, maar dan ben je na 2 uur wel in Nijmegen. Per saldo was ik 8,5 uur van huis voor 1:10 hardlopen. Dat bedoel ik nou. Daarom loop ik zoveel marathons ;-). We waren duidelijk niet de enige die naar Nijmegen gingen. Bij aankomst eerst langs bij de hoofdsponsor ABN AMRO. Via facebook had ik een gratis kluisje gereserveerd. Heel handig en prima service van deze bank. Waardevolle spullen erin en het sleuteltje meenemen in het zweetbandje dat je erbij kreeg. Ik was blij dat mijn spullen veilig opgeborgen waren toen in de kleedlocatie werd omgeroepen dat er zakkenrollers actief waren. Zo dat was geregeld……… en nu nog lopen.

20121121-203644.jpg
(Foto: Keesdeloper)

Maar eerst naar het informatiepunt om een gele sticker op te halen. Het regende een heel klein beetje. Ik ben gelijk bij de start/finish gaan kijken. Er was nog voldoende tijd over. Dit was nou de “beroemde” Groesbeekseweg, waar al zoveel wereldrecords waren gelopen. Ik moet toe geven dat het toch wel bijzonder is om dat in het echt te zien.

Al etend en drinkend liep ik naar de kleedruimte, de kelder van een voormalige bank. Er was ruimte zat. Eerst eens lekker gaan zitten en alle lopers bekijken. Wat voor kleding doen ze aan? Ik vond veel atleten toch flink ingepakt. Misschien dat ze buiten lang moesten wachten op de start of langzaam zouden lopen? Ik besloot in korte broek te lopen, en 2 shirtjes met korte mouwen. Wel mijn handschoentjes aan. Want als ik ergens goed in ben, dan is dat het hebben van koude handen. Een kwartiertje voor klokslag 13.00 uur liep ik naar buiten. De route naar het startvak had ik al verkend, dus ik was er zo. Ongeveer 20 meter voor de startlijn heeft de organisatie de breedte van het startvak meer dan gehalveerd. Dit betekent na ruim 7 minuten over de startlijn gaan, maar daarna wel voldoende ruimte om te lopen.

Daar gingen we. Ik was niet van plan alles “uit de kast” te halen. Wel doorlopen, maar zeker niet in het “rood” (dat doen we komende zondag :-)). Als je dan eenmaal loopt, dan ga je toch weer gauw met de meute mee. De eerste kilometers liepen lekker door. En ja hoor, toen kwam de eerste heuvel. Vlak lopen is er hier natuurlijk niet bij. Alhoewel de 5 km-tijden er toch aardig uit zien: 23’39” – 23’14” – 23’35” = 1:10’28”. Hier staan de garmingegevens en hier nog wat doorkomstfilmpjes.
De route is natuurlijk schitterend: door bossen, heuvels en dalen. De weg was ruim zat om de duizenden lopers te verplaatsen. Linksaf, en nog een keer linksaf, dan kom je op de Zevenheuvelenweg. En daar kom je me toch een “deuk” in de weg tegen. Dat betekent wel dat je na de deuk omhoog moet. Bij deze afdaling voelde ik mijn hamstrings “prikken”. Gevolg is dat ik na het weekend aan één kant de hamstring meer voel dan voorheen. In mijn onderrug zit het ook niet helemaal lekker, dus morgen ligt deze jongen op de tafel van de fysiotherapeut. De kilometers gingen snel voorbij. Uiteindelijk heb ik toch nog goed (moeten) door(ge)lopen om deze eindtijd te halen. Ik kan verklappen dat ik het niet zo op heuvels heb, zeker niet omhoog :-). Maar ja, als ze er liggen moet je er overheen. Na 10 km kwam er weer zo’n vreselijk ding. Daarna mochten we gelukkig flink naar beneden. Alhoewel ze rond 12 km er toch nog ééntje in hadden gelegd. Volgens de geluiden in de wandelgangen zijn het ook veel meer heuvels(op) dan zeven.

In de laatste kilometer voel ik mij op de Groesbeekseweg een echt Haile Gebrselassie. Veel en enthousiast publiek aan de kant van de weg. Na de finish wandel ik rustig richting de kleedruimte. Omkleden in de kelder, het kluisje van de Abn Amro leeghalen en binnen een paar honderd meter sta ik weer op het NS-station.
Ik moet toegeven dat dit een wedstrijd is die ik zeker nog een keer ga lopen.

(Foto: Annie Naus)

Komende zondag staat er heel iets anders op het programma. De marathon in Geldrop: ’t is voor niks marathon, mijn derde marathon in zes weken. Een marathon die voor het merendeel door natuurgebied gaat. Samen met een aantal webloggers, twitteraars, facebookers en clubgenoten zal deze marathon rustig gelopen worden met onderweg veel lol en plezier.

Familieloop

Sinds enige tijd zijn onze dochters ook aan het hardlopen. Daniëlle doet dat bij Energie. Marlyn loopt de meters om en in haar woonwijk. Ondertussen zijn ze al dusdanig ver in de training dat er niet meer over 5 km wordt gesproken. Zelfs een halve marathon “vloog” enige maanden geleden over de wekelijkse familie-eettafel. En dan te bedenken dat ze in april 2011 nog tegen de welbekende beginners 5 km opzagen. Binnenkort vindt er door beide rensters wel een aanval op het persoonlijk record op de 5 km plaats en staat in december een volledige familiestrijd over 15 km tijdens de Bruggenloop op het programma.

Maar eerst was daar afgelopen zondag de Marathon Brabant. Aangezien Daniëlle verder is in de trainingsopbouw liep zij met pa haar eerste halve marathon en ging Marlyn met ma voor een aanval op haar record op de 10 km. Eerst ging de 10 km van start, en dat was na 56’20” gelijk prijs. Een p.r. van meer dan 2,5 minuut. De trainingen werpen hun vruchten af. Een heel mooi resultaat.

Toen waren wij aan de beurt. Haar eerste halve marathon. Weet je nog wanneer jij hem liep? Hoe zwaar die was? En wat voor betonblokken van bovenbenen je na afloop had?
Met ons ging ook clubgenote Inge mee. Zij liep ook haar eerste halve marathon. In het startvak kwamen we Jan, Michel en Rob tegen. Ook zij sloten aan. Later las ik dat clubgenoot Rob iets van een kwartier van zijn p.r. heeft afgelopen. Daarom zei cameraloze suppersupporter John (we zijn hem wel 5 keer tegengekomen. Super.) steeds: “Handig hé, zo’n haas, Rob?”

De opdracht aan de haas van dienst was om 6′ per km. te lopen. Oké. Dit levert een eindtijd op van 2:06’36”. Dat zou mooi zijn voor een eerste halve marathon. De eerste km. ging het al fout: 6’17”. Na een paar honderd meter stonden we stil: “wegversmalling”. Niet getreurd. Rustig blijven. Kilometers van 5’57” en 5’52” volgden.

Daarna liep alles volgens plan. Mijn plan dan. Tot zeker 15 km rustig blijven. Dat bleek goed te gaan. Na 1:30’02” kwamen we op dit punt door. Precies op een schema van 6′ per km. Langzaam maar zeker voerde ik het tempo op. Inge kon na 16 km nog meer en ging er met Jan van door. De laatste kilometer was onze snelste en liepen we in 5’36”. Hier staan mijn garmingetalletjes. Door de “versnelling” in de laatste kilometers kwamen we uit op 2:05’11”. Een geweldige tijd.
Onze dochters hebben het meer dan uitstekend gedaan en daar zijn we heel trots op. Ondertussen praten de meiden al weer over andere halve marathons.

Na dit loopgeweld, loop ik komend weekend weer een marathon. 3 weken na de Bosmarathon is het tijd voor mijn 72e marathon: de Berenloop. Mijn doel is om mijn p.r. in mijn tweede hardloopleven weer eens “flink” aan te scherpen en dat betekent “dik” onder de 4 uur lopen. We verblijven met een hele groep clubgenoten in Hotel Residentie Boschrijck in West-Terschelling.

In 2009 liep ik ook op Terschelling. Hier lees je mijn verslag van toen en zie je mijn hilarische filmpje. Eigenlijk is het knieprobleem toen begonnen. Je ziet op de foto hieronder zowel mijn rechter- als linkerknie in de tape zitten. Rechts was ik 3 maanden daarvoor door mijn meniscus gezakt en links was ik heel anders gaan belasten. Het lopen ging toch goed. Nu 3 jaar later zijn mijn knieproblemen bijna voorbij en ben ik weer op Terschelling. Nu zonder tape op welke knie dan ook.