Bruggenloop Rotterdam

Heel de familie loopt de Bruggenloop

Heel de familie loopt de Bruggenloop

Gisteren was dan eindelijk de 25e editie van de Bruggenloop. Na een verplaatsing van februari naar december en twee afgelastingen door het winterse weer moest de organisatie langer wachten op deze jubileumeditie. Ik heb de Bruggenloop regelmatig gelopen. De eerste Bruggenloop was op 9 maart 1986, georganiseerd door roeivereniging Nautilus. Toen was de afstand nog 11,5 km. Van de Erasmusbrug had men toen nog niet gehoord. Rotterdam was al blij met de Willemsbrug. Later werd de route 13,3 km. De uitdaging was dan vaak om te proberen binnen het uur te finishen. Het was altijd dringen naast de smalle watertoren op het DWL-terrein om snel te kunnen starten. Nog later werd er een halve marathon aan het programma toegevoegd.

In 2000 liep ik de halve marathon

In 2000 liep ik de halve marathon

De start en finish zijn ondertussen op vier verschillende locaties geweest. Maar, de organisatie lijkt nu de juiste plek te hebben gevonden: De Kuip. Er wordt al gesproken over uitbreiding van het aantal deelnemers. Want wie zocht er in de afgelopen weken geen startnummer voor de Bruggenloop. Op twitter, facebook en startbewijshulp.nl was het dringen om startnummers. Ik denk dat uitbreiding mogelijk moet zijn. De start is nu op 2 banen, dat kunnen er 4 worden. Ze liggen er toch. En dat kan al tot over het Varkenoordviaduct, en de Rosestraat. Ook is een gefaseerde start mogelijk. Bovendien zijn er van de 7000 slechts 6191 binnengekomen, en ik neem aan ook gestart. Die 1000 kan je dus standaard al afschrijven.
Het was leuk om weer eens een Bruggenloop door Rotterdam te doen. De laatste liep ik in 2006. Het was fijn dat deze Super Marathon Master in startvak A kon starten. Na precies 9 seconden was ik over de startlijn. In het startvak ontmoette ik Ronald en Paola. Ik hoorde van hun droomtijd en dacht dat ik dat nooit zou gaan halen. Stiekem wel natuurlijk. Ik had het in ieder geval nog niet gelopen de laatste maanden. Ik was klaar voor de start. Kom maar op met die knal, wethouder. Vlak voor de start begon het te regenen. Daarna was het gelukkig snel droog.

Marlyn

Marlyn

Ik begon vrij snel voor mijn doen. Dit zou ik best wel eens niet tot het einde kunnen volhouden. Zo snel had ik nog niet gelopen in mijn tweede hardloopleven. Aan het einde van de Olympiaweg liep ik voor Ronald en Paolo. Zij werden toch een beetje mijn richtpunt (als ze voor me zouden komen te lopen). Ik had het voordeel dat ik alle “blauwe” lijnen op dit parcours weet te vinden. Stoepie op, stoepie af, bochtje haaks nemen of juist weer niet. Ik kom hier wekelijks wel een keer langs. Dit resulteerde in een 5 km van 22’15”. Whow. Je moet nog 10 km RunningHans. Rustig aan. Ja ja. Op de Boompjes en de Maasboulevard stond de wind in de rug. Ik probeerde zo relaxed mogelijk te lopen, maar wel het tempo hoog te houden. Het werd zelfs warm met de wind mee. Mijn handschoenen konden uit en de mouwtjes naar beneden. Hupsekee, rechtsaf de Kralingse Zoom op, downhill. Extra gas geven, naar links het Toepad op en daar ligt de Van Brienenoordbrug al. In de bocht de brug op zag ik voor het eerst dat RR en Paola 100 meter achter me zaten. De brug waar ik twee keer per dag over heen ga, meestal met de fiets. Dit keer met de wind in de rug. Ik was dus zo boven. Nee, deze brug was voor mij geen spelbreker, daar ken ik hem te goed voor en met de wind mee was het helemaal goed te doen; 10 km in 44’29” (22’14” over 5 km).

Op 11,5 km op Rotterdam-Zuid

Op 11,5 km op Rotterdam-Zuid

Of het de bietensap was (ik had zaterdagavond en zondagmorgen een flink glas op) weet ik niet, maar ik kon redelijk blijven gaan. Onder het IJsselmondseplein door en daar was 12 km al weer. Rechtsaf de Dwarsdijk op en nu voor het eerst goed de wind boven op je snufferd.

Edward en Marlyn
Edward en Marlyn

De lopers vormden een mooi treintje, waardoor het tempo niet teveel naar beneden ging. Het laatste stuk de Olympiaweg op. Ook wind tegen, dus flink hard werken. Ik druk hem af op 1:07:13 (5 km in 22’44”). Yes. Ik ben heel tevreden. Weer een persoonlijk record in mijn tweede hardloopleven. Garmincijfertjes zijn hier te zien.

Mijn dochters Daniëlle (1:26’01”) en Marlyn (1:27’57”) en schoonzoon Edward (1:27’57”) lopen ook een persoonlijk record. Gudy heeft verkleed als de kerstvrouw met Daniëlle meegelopen en lijkt weer helemaal hersteld van haar hamstringblessure.

Daniëlle en Gudy het Kerstvrouwtje

Daniëlle en Gudy het Kerstvrouwtje

De foto’s zijn door Brian gemaakt. Thanks. In de uitslag blijk ik als 326e te zijn binnengekomen van de 6191 finishers en zelfs 18e in mijn categorie (M45+) van de 584. Ik ben verbaasd. Echt. Daar mogen de armen wel even voor de lucht in.

Ik voel mijn knie vandaag ietsje meer dan normaal. Ben dan ook redelijk vol de afdalingen in gegaan. Dat deed ik nog niet eerder. Maar het gevoel in de knie is wel herkenbaar. Dat komt dus wel goed. Geen reden om mij niet in te schrijven voor de Sparkmarathon. Komende zondag een “rustige” marathon achter Ton en Ruud, die de haas “spelen”.

Finishcertificaat

Bosmarathon

Dit was hem dan: de verrassingsmarathon. De Pijnenburg Bosmarathon stond al veel langer op mijn lijstje om ooit te lopen. Nu was het zover. Alhoewel ik nog wel wat twijfel had in de week daarvoor. Mijn knieschijf ging plotseling protesteren. Na 3 dagen “op de bank zitten”, bleek het testrondje zaterdag goed uit te pakken. Aangezien er toch een duurloop van 35 km op het programma van Gudy en mij stond voor de Berenloop, kon ik er net zo goed 7 km aan vastplakken.

We begonnen zaterdag met het drinken van bietensap. Ja, weer een nieuwe hype. Bij velen al niet meer te missen in de koelkast. Bij anderen nog totaal onbekend. Weer anderen hebben er sh*tervaringen mee. Lees dit artikel eens van het nocnsf. Ik zal er één zin uithalen: “Aangetoond is dat het gebruik van rode bietensap leidt tot een lager zuurstofverbruik en een lagere hartslag dan bij dezelfde inspanning zonder gebruik van rode bietensap.” Op het forum van Dutchroadrunners lees je ervaringen van anderen met het rode goedje. Doe ermee wat je wilt. Ik zou zeggen het is het proberen waard. Ik heb het twee keer getest en de benen waar beide keren goed. Daarom introduceer ik een nieuwe slogan: “Een echte sportmalloot plast rood.”

Afgelopen zondag dus vroeg op pad richting de bossen van Soest. Het regende flink onder weg. Dat had het de dagen ervoor ook al gedaan. En als je weet dat ca. 90% van dit parcours onverhard is, dan stond ons mogelijk een blubberzooitje te wachten. Vorige week lag er zelfs nog een boom over het parcours. Op het mooie complex in de bossen van AV Pijnenburg was het een uur voor de start al flink druk. Naast de marathon, kon er 5, 10,5, 21 en 31,5 km gelopen worden en was er een estafette-marathon. Clubgenoten Carola en Andy liepen ook de marathon. Jaap en Tjeerd liepen de halve. Marina was supporter, net als Margot en Bram, die voor de mooie foto’s gezorgd hebben. Dank daarvoor. Hier staan al hun (waterige) foto’s.

Carola (op weg naar de winst) en Andy

Om 10.30 uur was de start. We moesten ons opstellen achter een touwtje dat over het bospad gespannen was. Na 100 meter liepen we al “vast” in de eerste moddelpoel. De “weg” was natuurlijk nog niet aangestampt en in de eerste 100 meter heeft iedereen haast, maar niemand wil door de modderpoel. Je doet dan nog een poging om schoon te blijven, maar dat is een kansloze zaak. Aan de zijkant werd er een “weggetje” gevonden. En als je 4 keer hetzelfde rondje loop, dan weet je op een gegeven ogenblik wel waar “het pad” zich bevindt.

Links of rechts er langs of er doorheen? Het werd rechts!

En dan zie je dat je de eerste kilometer in 6’46” loopt en denk je: “Dit gaat een lange dag worden.” Later blijkt dit mijn langzaamste kilometer te zijn geweest. Daarna blijft het toch zoeken naar de “juiste weg”. Zeker in de eerste ronde. Je weet niet wat je te wachten staat. Er zitten uiteraard ook mooie stukken bospaden in, waar het goed lopen is en er weer wat vaart gemaakt kan worden. Een vlakke marathon lopen is hier niet te doen.

Het is keren en draaien, links van de weg, of toch beter rechts om die plas heen. Nee, sh*it, verkeerde kant gekozen. Weer een les voor het volgende rondje, dan toch langs de andere kant. Een ronde is 10,5 km. Je komt dan weer op de atletiekbaan, loopt hier ca. 250 meter en mag dan weer de modderpoel in. Naast de nodige “opbrekingen” op de weg, zit er ook nog een leuk klimmetje in, en dat 4 keer. De verzorging is prima. Er staan 2 drankposten in de ronde met sportdrank, water, bananen, ect. Andy heeft zijn eigen “ultraverzorgingstafeltje” meegenomen en op de baan gepositioneerd. Onze gelletjes en eigen drankjes krijgen zo ook een plaatsje op de baan.

Net voordat ik aan de 2e ronde begin, start de 5 km en voordat ik aan de 3e ronde begin de halve marathon. Doordat ik hier achter loop, blijf ik net uit de drukte. De knie doet het overigens heel goed, zeker op dit ongelijke parcours. Van de organisatie krijgen we nog de rondetijden door, maar als ik het nog goed voor ogen heb kwam ik de rondes door in 1:01 – 2:01 – 3:02 en finish ik in 4:04. Dat is dan wel weer vlak. Eigenlijk heb ik totaal geen problemen gehad dat ik het tempo of zo moest laten zakken. Dat is een goed teken.

In het tweede rondje voel ik mijn benen wat zwaarder worden. Nu al, denk ik? Gelukkig trekt dit later weer weg. Je zou toch denken dat je op zo’n soppig parcours inderdaad loodzware benen gaat krijgen. Zo draai ik mijn rondjes. De tijd gaat snel voorbij. Een rondje is “zo om”. Zeker als je het parcours steeds beter kent.

Gudy heeft het naar haar zin in het waterballet

Gudy liep de 31,5 km ter voorbereiding voor haar Berenloop. En dat ging zo te zien wel goed. In de laatste ronde staat ineens Gert met vriendin langs de kant. Hij roept mij en ik kan nog net terugroepen dat ik zo ga finishen.
Dan haal ik mijn marathontijdenlijstje in mijn hoofd “boven water” (ja, ik verzamel marathontijden, leuk hobby ;-)). Welke tijden heb ik nog niet gelopen? 4:01 staat nog open, maar dan moet ik gaan versnellen. Daar heb ik geen zin in en dat is vandaag het doel niet. Dan wordt de eerstvolgende 4:04. In de laatste kilometers zorg ik dat ik niet te snel loop. Vanaf 37 kilometer reken ik uit wat ik per kilometer moet lopen om “op tijd” binnen te zijn. 100 meter voor de finish praat ik nog even met Gudy. En dan is het tijd op te gaan finishen in 4:04:32 netto. Mijn marathontijdenlijstje ziet er nu zo uit.

Carola, Gudy en Andy zijn allang opgefrist. Carola blijkt de marathon te hebben gewonnen in een voor dit parcours bijzonder rappe tijd van 3:23. Bovendien breekt ze daarmee ook nog eens het drie jaar oude parcoursrecord. Een prachtige prestatie. Gefeliciteerd Texelmaatje ;-). De prijsuitreiking laat op zich wachten. Ik krijg het koud en ga snel douchen. Later zie ik de foto van de prijsuitreiking van de marathondames. Carola Schot nummer 1, Jannet Lange 2 (de vrouw die ik zondag niet heb gezien en waarvan ik het verzamelen van marathontijden heb geleerd – ondertussen hebben we wel gemaild), Hermine van der Marel 3 (de zus van Margot). Een mooi podium. Gefeliciteerd dames.

Hier vind je alle uitslagen en hier mijn garmingegevens. Conclusie: een prima georganiseerde marathon, enthousiaste vrijwilligers, goede verzorging, warme douches en een lekker slecht parcours ;-).

Twitterbericht van de organisatie

En dan moeten mijn feliciaties nog uit naar een aantal clubgenoten die prachtige prestaties leverden in Eindhoven. Joop en Esther met een geweldig p.r. en de mooie prestaties van PetervG, Pedro (ja hij deed mee), PeterK, Wim, Martijn, Ton en Marcel.