‘T is voor Niks Marathon

Afgelopen zondag liep ik al weer mijn 73e marathon, de 4e van dit jaar, de 3e in 6 weken. Wie had dat vorig jaar gedacht? Toen had ik nog geen meter gelopen. Ik fietste en lag met oude vrouwen in het zwembad. Zelf was ik na de Zevenheuvelenloop ook even een oude jongen. Zoals ik de vorige keer schreef voelde ik mijn hamstring en onderrug. Donderdag constateerde de fysio dat mijn rug goed vastzat. Zeg maar heel goed vast. Ze kent mij en mijn rug. Dus dat komt wel goed. Na 1 behandeling heb ik zondag zonder problemen kunnen lopen.

In 2010 liep ik deze natuurmarathon, ’t is voor niks, voor het eerst. Bijzonder mooi en een heel afwisselend parcours. Er wordt vooral in de bossen en op de heide gelopen, de Strabrechtse heide. Na de Bosmarathon, de Zevenheuvelenloop en nu deze marathon kan ik concluderen dat ik lekker offroad en met de heuvels bezig ben. En dat allemaal in het teken van het hoofddoel: de 60 van Texel op 1 april 2013. Zoals de naam van de loop het al verklapt is deze marathon helemaal gratis en voor niks. De organisatie en de vrijwilligers zijn allemaal enthousiast en alles is perfect geregeld. Met een bewaakte tassengarderobe, massage, afgifte eigen drankjes, 4 drankposten en zelfs een verloting op startnummer, waarmee ik ook nog een leuk klein prijsje won.

Als ik goed geteld heb stonden er 12 Energiers aan de start, waarvan 10 op de marathon, en die zijn alle 12 natuurlijk gefinisht. Ik zou deze marathon rustig lopen. Met een aantal lopers was afgesproken om gezamenlijk de marathon te lopen in een rood shirt (#dresscoderood). De druk op Petra was de laatste weken flink opgevoerd om haar gratis startnummer op de 30 km om te zetten naar de marathon. En dat is gelukt.

Uiteindelijk liep ik met Petra, Gerard (dank voor de foto’s), Ruud en Mo de marathon. Tegelijk met de 21,1 km en de 30 km starten wij aan onze 42,2 km. Na 2 km slaan de langste duurlopers linksaf. Het is direct een stuk rustiger op het parcours. Claudia en Martin lopen al ver voor ons. Gina en Peter lopen achter ons. Zo worden, zoals zo vaak, al snel groepjes gevormd. We lopen een tempo van rond de 5’50” per km. We lopen over brede schelppaden, maar ook over smalle paadjes, waar je achter elkaar moet lopen. Paadjes waar helmgras overheen groeit en je het pad niet goed kunt zien. Boomwortels zijn er in overvloed, dus dat is oppassen geblazen. Het is alleen Petra en Gerard gelukt een keer ter aarde te storten en wel over hetzelfde boomstronkje. Dat is dan wel weer knap. Gelukkig hielden ze er Niks aan over.

Verder komen we wildroosters tegen en moeten er hekjes worden geopend om onze weg te kunnen vervolgen. Mooie bospaden zitten natuurlijk ook in de route en houten loopvlonders van tientallen meters, die de vering hebben van een oude Citroën en het elk moment lijken te kunnen begeven. In het parcours zijn 4 drankposten opgenomen. Je hebt werkelijk geen idee waar je loopt. Het is zaak de gele bordjes met zwarte pijl goed in de gaten te houden. Soms loopt een loper in trance rechtdoor waar hij moet afslaan. Je loopt allemaal rondjes, maar toch kom je nauwelijks twee keer op een zelfde plek. Drankpost 2 blijkt ook drankpost 3 te zijn als ik in een andere krat een bekend flesje zie staan.
Het weer is overigens prachtig, prima temperatuur en het is droog. Alleen van de storm die is aangekondigd voelen we soms een briesje. In het bos is de wind geen probleem. Na iets van 32 km komen we op een open vlakte ongeveer 3 km in de volle wind te lopen. Dat is het enige stuk geweest dat lastig was. Het laatste stuk, nadat we over de A67 richting Geldrop zijn gegaan, is ook weer leuk. Heuvels en mul zand. Iedereen houdt stand in de groep. Ik zie in de laatste kilometers dat ik een tijd ga lopen die ik al heb kunnen afstrepen. Dat geeft niet. Ik had makkelijk in de laatste 3 kilometer kunnen gaan versnellen, maar dat vond ik het niet waard. Met z’n allen finishen was leuker: samen uit, samen thuis. Bij de finish staan bloggers en twitteraars de rode “trein” binnen te halen. Bij de finish druk ik mijn garmin af op 4:10:25. De uitslag staat hier.

Na een heerlijke warme douche is het tijd voor een biertje en een paar stukjes van de overheerlijke appelwalnotencake van Petra. Ook is het tijd om wat bij te praten met de bekende “internet” vriend(inn)en. Na een lange geweldige dag rijd ik met een volle wagen Energiers richting Rotterdam. De benen voelen de dag na de marathon vrij goed aan. In ieder geval beter dan na de vorige twee marathons. De hamstring is ietsje gevoelig, maar na een belasting van ruim 4 uur is het te verwaarlozen.

Op maandag krijg ik een leuk bericht van de organisatie van de Midwinter Marathon. Op facebook had ik meegedaan met een prijsvraag. Om een lang verhaal kort te houden. Hier lees je alles over mijn gewonnen prijs: een hotelovernachting in Apeldoorn. Hopelijk is er nog een kamer vrij op 2 februari. :-).
Wil je komend weekend crossen dan kan ik de Rob Prooi Memorial Cross aanbevelen. Ik zal als vrijwilliger aanwezig zijn. De week daarna loop ik de Bruggenloop en als alles daarna nog heel is en op zijn plaats zit, loop ik op 16 december de laatste marathon van dit jaar.