Marathon Rotterdam 2013

Wie is de echte RunningHans?

Wie is de echte RunningHans? (foto: Pim Paparazzi)

Na het uitstappen tijdens de 60 van Texel kneep ik hem in de week daarna nog wel of ik de start van de Marathon Rotterdam 2013 zou gaan halen. De week na Texel was ik namelijk nog ziek thuis. Zelfs maandag, 6 dagen voor de start van de marathon, voelde ik me nog niet fit om te gaan werken. Gelukkig ging het daarna snel beter. Een ander probleem, was mijn onderrug. Als ik als loper niet kan klagen over ongemakken, dan zoek ik wel een ongemak. Mijn rug dit keer. Die had ik zo vast gehoest in de 10 dagen daarvoor, dat het wel een blok beton leek. Dinsdag kon de fysiotherapeut zich uitleven op het “betonblok”. Zo waar kwam er wat beweging in. Tijdens mijn eerste pasjes hardlopen voelde het nog niet goed. Iedere pas was het bonk, bonk, bonk. De rest van de week steeds goed ingesmeerd met één of ander heet goedje, dat zo brandde dat het wel leek of ik koorts had ;-). Afgelopen zaterdag deed ik nog een testrondje van 4,5 km. Het was nog steeds niet ongevoelig. Ik zag het al voor me, 42,2 km rennen. Hopelijk zou het met hardlopen losser worden in plaats van dat ik een “vastloper” zou krijgen. Ik moest en zou immers voor de 24e keer gaan finishen in “mijn” marathon.

20130413_14433620130413_14431320130413_144324

Over de marathon had ik in het GersMagazine verteld. Enige weken voor de marathon werd ik benaderd door de marathonorganisatie of ik wilde meewerken aan een interview. Het blad kwam 10 april, een paar dagen voor de marathon, uit. Dat leek me wel wat. Ze hebben er een leuk stukje van gemaakt. De foto’s werden gemaakt in de periode dat het nog heeeeeel koud was in Nederland. Dus snel trainingspakje uit voor de foto en daarna weer aangetrokken.
Overigens het woord “gers” heeft verschillende betekenissen, maar in Rotterdam betekent het iets van gaaf, vet of geweldig. Het blad laat zien wat Rotterdam zo bijzonder maakt.

De week vorderde snel en het marathonweekend kwam snel nader. Uiteraard deed het weer wederom iets raars op marathonzondag. Het is weken, wat zeg ik, maanden ijskoud en precies op 14 april wordt het warm en dat wel voor één dag. Maandag was het weer een stuk frisser. Je moet het er helaas meedoen. Gelukkig kan ik er redelijk mee overweg als er voldoende afkoelmogelijkheden zijn in de vorm van water en sponzen. In het begin viel de warmte reuze mee. De zon deed zijn werk nog niet goed. Later prikte hij meer en meer door het wolkendek heen. De voorspelde windkracht 4 vond ik niet aanwezig. Eigenlijk weinig van de wind gevoeld. Dat het “warme” weer toch wel wat deed bleek uit de hoeveelheid lopers die ik kermend en kotsend in de berm zag liggen. Dat is toch een teken aan de wand. Ook de tijden die werden gelopen, zowel bij de toppers als de recreanten waren veelal wat minder dan verwacht en dan praat ik nog niet over het aantal uitvallers.

Pastaparty (met bier)

Pastaparty (met bier)

Zaterdagavond waren de Super Marathon Masters door de marathonorganisatie uitgenodigd voor de pastaparty in het World Trade Center. Ook Gudy mocht aanschuiven. Zij liep zondag haar 10e Marathon Rotterdam, en dan hoor je er dus al bij. Ook clubgenoten PetervD, PetervN, Dick, Ton, Jos en Tjeerd en andere bekenden waren present. We hebben heerlijk gegeten en een lekker biertje gedronken. Na afloop konden we naar de 20e etage om van het uitzicht te genieten. Bedankt voor deze uitnodiging. Daarna snel naar huis, op de bank zitten met de benen omhoog voor de zware zondag die zou komen.

Spanning in de kleedruimte

Spanning in de kleedruimte

Half acht gaat de wekker. Ik ben al wakker. Het is raceday. Hoe zou het gaan vandaag? Afgelopen week liep ik nog een klein stukje en had ik veel moeite om er een beetje tempo in te krijgen. Het virus had er aardig ingehakt. Het doel was natuurlijk uitlopen of kruipen. De eindtijd was niet van belang. Overigens loop ik mijn tweede hardloopleven nog lang niet de (marathon)tijden die ik daarvoor liep. De vraag is of ik dat überhaupt ooit nog wel ga halen. Ik ben ook niet meer de jongste ;-). Als je ouder wordt, doen die tijden er allemaal niet meer zo heel veel toe. Genieten van het hardlopen wordt steeds belangrijker.

Na een stevig ontbijt vertrokken we naar de kleedlocatie van Toon. Een prachtige locatie in de buurt van start/finish met voldoende parkeergelegenheid. Bedankt Toon voor de gastvrijheid. Tegen 10 uur werd het tijd om richting de Coolsingel te vertrekken. Ik liep nog snel langs bij het ontmoetingspunt van de bloggers, twitteraars en facebookers. Zo waar waren er nog een paar aanwezig. De startvakken waren dit jaar anders ingedeeld. Ik kon in vak D starten. Alle vakken waren nu zowel aan de rechter- en de linkerkant van de Coolsingel. Het was niet bijzonder vol in mijn vak, kon nog lekker doorlopen naar voren, en dat leverde precies 40 seconden startverlies op. Dat is heel netjes voor vakkie D. Prima de verdeling van de vakken over de linker en rechterkant van de Coolsingel.

Startschot (foto: Marathon Rotterdam)

Startschot (foto: Marathon Rotterdam)

Pang, daar was het kanonschot, na voor de 24e keer naar Lee Towers te hebben geluisterd. Ik vind het niet meer zo spannend dat hij daar in een hoogwerkertje staat te loeien. Je verstaat het ook bijna niet en ik verdenk hem er van dat hij geen “meter” zingt en het muziekbandje zijn werk overneemt. 😉 Na al die jaren moet daar maar eens iets anders voor in de plaats komen, iets van deze tijd. Toch?

Ik heb gelijk het “tempo” erin, want ik voel mijn rug niet :-). Zou het aan die twee verdovende pillen hebben gelegen ;-). Na 15 kilometer neem ik er nog twee in. De rug is die dag gelukkig verder geen probleem geweest. De dag erna voel ik hem wel iets, maar dat mag wel na 42,2 kilometers asfalt stampen. Het is nog vrij fris, de zon doet nog niet mee, de voorspelde windkracht 4 uit het zuiden voel ik nergens, dus ik loop lekker door. Onder deze “goede” omstandigheden zo ver mogelijk komen lijkt me een goed plan. #don’ttrythisathome 😉

Geconcentreerd (foto: Pim Paparazzi)

Zo kom ik na 5 km door in 25’55”. Dat is mooi. Veel sneller dan ik de dag daarvoor nog had kunnen hopen. Na 7 km komt pacer Andy van de 3.30-groep langszij en verdwijnt in de verte. Ik ga uiteraard niet volgen. Dan moet ik nog harder lopen. Dit is al gekkenwerk na het virusweekje. Goed drinken en op tijd een gelletje erin schuiven. Dat probeer ik zolang mogelijk vol te houden. Later wordt het warmer en wordt het lichaam aan de buitenkant ook meer en meer afgekoeld.

Daar is de 10 km al weer 51’27” (25’32”). Slik. Ik loop in de buurt van clubgenoten Edwin, Jaap en Alexander. Af en toe stuivertje wisselen, dan loopt die weer voor, dan de ander. De route heeft uiteraard geen verrassingen meer voor mij. Iedere steen en elk heuveltje kan ik dromen. Ook het rondje Zuiderpark gaat vlot. 15 km: 1:17’09” (25’42”) en de 20 km op de Dorpsweg passeer ik na 1:42’57” (25’48”). Het gaat nog steeds lekker, maar het is nog ver. De zon komt er wel steeds meer bij. Ik zoek bij iedere drinkpost naar bekertjes water. Gooi eerst dat vervloekte rare sponsje eruit (wie doet het niet?) en gooi dan de beker over mijn hoofd en lichaam. Ook de sponsposten zijn mijn lievelingspunten vandaag. Drie, vier sponzen, geen probleem.

Doe eens gek (foto: Bjorn Paree)

Doe eens gek (foto: Bjorn Paree)

We gaan door, linksaf de Laan op Zuid op. Het aantal “wandelaars” wordt meer en meer. De zon (en wind) broeit hier flink in de rug. De warmte wordt voelbaar. 25 kilometer nadert: 2:08’57” (26’00”). Hey, het wordt bij mij nu ook al minder. En dan moet de moeilijkste 5 km (qua parcours) nog komen tussen 25 en 30 km met de Erasmusbrug en het tunneltje onder het Churchillplein. Pfff. Dat heb ik weer gehad.

Tunneltje Churchillplein (foto: Bjon Paree)

Tunneltje Churchillplein (foto: Bjorn Paree)

Nu richting het Kralingse Bos. Het tempo gaat inzakken. Ik hoor een stemmetje in mijn hoofd zeggen hoe lekker het wel niet is om te gaan wandelen. Gauw “gooi” ik een beker water over “het stemmetje” heen. Als ik hier aan ga beginnen, dan wordt het nog een lange weg. Aan het eind van de Boezemstraat ligt de 30 km: 2:35’24” (26’27”). Voorzichtig begin ik te rekenen. Zou 3:42 nog haalbaar zijn? Een tijd die ik nog niet heb gelopen. De volgende die ik nog mis is 3:51. Of zal ik er precies tussenin uitkomen?
Nu dat saaie bos in. Het publiek, dat vandaag echt in grote getallen aanwezig was, ontbreekt in het bos. Ruim 2 km is de Bosdreef lang. Er komt geen eind aan. Daar is de Energiepost, dit jaar met rayonhoofd Gerard aan het roer. Alles goed verzorgd. Doe mij maar een beetje cola. Misschien helpt het. ;-). Ik ga door. Ik zal wel moeten. Het gaat nu steeds minder en minder. Door Prinsenland met die vervloekte klinkers op de weg, die je bij iedere stap door je zolen heen voelt. In de berm ligt weer een loper. Op het moment dat ik langsloop, komt heel zijn maaginhoud naar buiten. Proost ;-). De A16 onderdoor en daar is de 35 kilometer al weer 3:03’38’ (28’14”). Nu wordt het echt een drama. Blijven lopen Hans, dan blijft de schade beperkt. Ga je wandelen, dan krijg je zo 10 minuten ‘aan je broek’.

Het wordt zwaarder (foto: Harry Groenenberg)

Het wordt zwaarder (foto: Harry Groenenberg)

Op de Kralingse Plaslaan swingt de muziek de pan uit. Ik glijd bijna uit over de sinasappelpartjes die over de grond liggen verspreid. Ha, weer een loper in de berm. Een duidelijk geval van kramp. Auw. Ook deze weg is levenslang. Het duurt bijna 3 km voordat je weer linksaf de Boezemstraat in mag. Ik dacht dat ik het zwaar had. Aan de andere kant zie ik lopers die heel dat Kralingse Bos rondje nog mogen gaan doen. Ik zou er geen zin meer in hebben en lekker nokken ;-). Daar is de 40 km al. Dat is zo’n mooi getal: 3’32”44” (29’06”). Goed gedaan Hans. Niet gewandeld en zie de schade is “beperkt”. Vanaf 40 km vind ik het mentaal altijd weer goed te doen. Het eind is dan echt in zicht. Die 3:42 kan ik op mijn buik schrijven. Rekenen kan ik nog heel goed op dit moment. Misschien nog onder de 3:45? De laatste 1000 meter gaan in. Mijn ouders en kinderen staan langs de kant. Ik versnel weer iets. Een laatste foto van Bjorn en ik ben klaar om de bijzondere laatste 500 meter in te gaan.

Nog 500 meter met clubgenoot Alexander (foto: Bjorn Paree)

Nog 500 meter met clubgenoot Alexander (foto: Bjorn Paree)

De Coolsingel oplopen is altijd prachtig. Ook dit keer weer. Een hoeveelheid publiek gaat uit zijn dak. Ik “dribbel” lekker over het midden van de weg. Je hoort het toch niet als je wordt geroepen. Die 3:44 kan ik inderdaad ook op mijn buik schrijven. Het wordt 3:45:22. Hier staan alle tussentijden nog een keer en hier de garmingegevens. Slechts 5 minuten boven mijn p.r. in mijn tweede hardloopleven. Dat had ik afgelopen week niet verwacht. Ik ben niet helemaal tevreden met het verval in het tweede gedeelte, maar kennelijk zat er niet meer in. Mijn 24e Marathon Rotterdam is een feit en de 76e in totaliteit. Noteer mij vast voor mijn 25e op 13 april 2014. In het finishvak meld ik mij voor het (vooraf afgesproken) interview met Gert van ’t Hof van TV Rijnmond. In het kort praat ik hem bij over mijn verhaal en Gert maakt er weer een geweldig verhaal van. (Ik mag op 48’20” mijn zegje doen)

Dochters en schoonzoon deden het ook weer prima

Dochters en schoonzoon deden het ook weer prima op de 10 km. Volgend jaar de marathon? (foto: Tim Dekker)

Ik wandel ontspannen in het zonnetje richting de kleedruimte voor een verfrissende douche. Daarna ga ik mijn medaille laten graveren. Dat had ik weer eens gewonnen via een actie op facebook. Langzaam maar zeker druppelen de andere marathonlopers binnen in de kleedruimte. De één is teleurgesteld, de ander loopt zelfs een p.r. Dat hoort nu eenmaal bij het marathon lopen. Er zijn winnaars en verliezers.
Gudy is ook binnen en heeft daar 10e Marathon Rotterdam volbracht in 4:12. Per 5 jaar worden de Super Marathon Masters gehuldigd op het podium, krijgen bloemen, een speldje en een speciaal shirt. Ik ben dus volgend jaar aan de beurt. Leuk gedaan door de organisatie.

De Super Marathon Masters

De Super Marathon Masters (foto: Tim Dekker)

Marathon 05920130414_15022120130414_150233

Sprak ik net over winnaars en verliezers. Een dag na de marathon gebeurt er een groot drama tijdens de Boston Marathon. In Boston zijn alleen maar verliezers. Hiervan wordt niemand gelukkig. Na ongeveer 4:10 uur wedstrijd volgt 100 meter voor de finishlijn een eerste ontploffing. Zoals het er naar uit ziet, gaat het om een aanslag. Drie doden en meer dan honderd gewonden. Vreselijk dat iemand dit uitvoert. De hardloopsport die verschoond leek te blijven van geweld en andere ellende. En dan nu dit. Nu is het een marathon, morgen een andere willekeurige plek. Dit mag niet gebeuren en moet een halt geroepen worden, hoe lastig dat ook zal zijn. Sterkte voor alle betrokkenen.

De klok stond stil na 4:15:13

De klok stond stil na 4:15:13

Advertenties