Loch Ness Marathon

Edinburgh

Edinburgh

Edinburgh

Het moet net 2015 zijn geweest toen in huize Van Klaveren de Loch Ness Marathon ter sprake kwam. Traditioneel maken we in het najaar vaak een marathonreisje, zoals New York (2x), Berlijn (2x), Frankfurt, Terschelling (3x), Kustmarathon Zeeland en München.

P1010630Ik moest even aan het idee wennen. Loch Ness. Dit is toch dat vreselijke monster. Ze hebben er zelfs een marathon naar vernoemd. Kennelijk is het monster aanleiding om snel te lopen.

P1010642 P1010652 20150920_084438

De finish is in het plaatsje Inverness. Dat moest ik eerst eens gaan opzoeken op de kaart. Dat lag toch wel hoog in Schotland. Toen duidelijk werd dat dit hem ging worden, gaf Gudy aan dat zij er een langere reis van wilde maken. Niet alleen naar Inverness, maar een langere rit door Schotland. De Schotse Hooglanden en Edinburgh. Schotland is immers mooi, en nat. Al snel werd besloten dat het een reisje werd met clubgenoten Gina en Toon en Hans en Esther.

Ons reisschema

Ons reisschema

Hans deed waar hij goed in is en kwam al snel met een reisschema. Met wat kleine aanpassingen was onze reis al snel in elkaar geknutseld. En toen was het zo ver. Het was zaterdag 19 september. Met onze koffers met de Intercity Direct in 25 minuten van Rotterdam CS naar Schiphol. Een ideale verbinding. De vlucht ging voortvarend. We waren langer aan het taxiën op Schiphol dan dat we vlogen ;-). Precies 1 uur vliegtijd met Easyjet.

P1010665 P1010673 P1010678P1010697

Op 3 locaties verblijven betekent ook 3 verschillende overnachtingen. We begonnen in Edinburgh bij Marianne and her husband in een B&B. It was a lovely family house in the desirable Edinburgh location of Morningside. Het was een echt typisch Engels huis dat helemaal volstond met snuisterijen. Marianne was zeer zorgzaam en gastvrij. De slaapkamers waren perfect. Hans mocht met zijn Esther in de roze kamer slapen. Dat vond hij zeer lovely ;-). Uiteraard werd Edinburgh verkend, werd op zondagmorgen 10 km getraind, guinness en lager gedronken en fish and chips gegeten. Bij Marianne heeft alleen Toon de moed gehad om haggis te eten. Ik deed dat later in Inverness. Weet je niet wat haggis is, lees dit dan. Heb je een zwakke maag, lees het dan niet ;-). De black pudding (bij ons bekend als bloedworst) en beans hebben we links laten liggen. Scramble eggs, bacon, salmon, sausage, champignons, etc. werden wel genuttigd.

P1010708 P1010718 P1010720

 

Na 2 nachtjes slapen zei het schema dat de reis naar Glasgow ging. Met de trein vanaf Waverley Station ben je in 50 minuutjes in Glasgow. Glasgow, bekend als een industriestad is moderner dan Edinburgh. Van de industrie zie je niet veel meer. Glasgow is net als Edinburgh een geweldige stad. Hou je meer van oudere gebouwen, dan zal Edinburgh je meer aanspreken. In Glasgow verbleven we in het Ibis hotel. Heel wat anders dan de B&B van Marianne, maar uiteraard ook geschikt voor een goed verblijf. Ook in deze stad werd getraind.

P1010721 P1010727 P1010728

Langs de River Clyde en later werd de stad verkend. We bezochten de Necropolis, een scarry begraafplaats met indrukwekkende grafstenen. Het cultuurhappen werd afgesloten met een bezoek aan het Kelvingrove Art Gallery and Museum. Bijzonder mooi en grappig. Echt voor iedereen wat wils. Niet alleen ‘saaie’ schilderijen aan de muur, maar zelfs een heus concert tijdens de middagthee. Ja, je leest het goed. Thee!!

IMG-20150922-WA0003 FB_IMG_1442918307456 P1010755

Ondertussen was het woensdag geworden. Vroeg op, want om 7.30 uur werden we opgehaald door een busje van Discover Scotland Tours.
De chauffeur in een heuse kilt was ook de reisleider. Hij sprak nog net geen Schots galic, maar het scheelde niet veel. Ik verstond er in ieder geval bar weinig van. Maar zo te horen had de man er zelf veel plezier in. Hij lachte hard om zijn eigen grappen. Waar hoor ik dat wel eens meer ;-).

20150923_101926 P1010758 P1010762

Hij draaide ook mooie Schotse muziek en de filmsong van Skyfall, die deels in Schotland is opgenomen. In ieder geval. Het was een schitterende toch door de Highlands. Hier en daar werd gestopt voor een fotootje of om wat te drinken of te eten. Tegen het eind van de dag bereikten we Inverness. Wij werden met onze koffers bij een bushalte gedropt en de rest van de reizigers mocht weer terug naar Glasgow.

IMG-20150924-WA0005 20150925_081323 P1010789

We waren in Inverness. 5 nachten verbleven in het Corriegarth hotel met het wifi wachtwoord: thecorrie. Heel origineel. Het werd van te voren bestempeld als een spooky hotel, maar gelukkig hebben we daar niks van meegekregen. Dat wandelend laken op gang was gewoon Toon ;-).

20150925_190106 P1010803 P1010805

Een eenvoudig maar prima hotel met een paar kamers op de eerste etage. Op de begane grond was een restaurant en een pub. En die pub werd een beetje onze huiskroeg. Laat nou net het WK Rugby aan de gang zijn, en die Schotten een pestpokken hekel aan de Engelsen hebben en als die Engelsen dan verliezen van Wales, dan is het feest. Zo zeer, dat Esther uit haar bed dreunt :-). Je weet echt niet welk bier je moet kiezen als er 25 taps voor je neus staan. Doe ze dan maar allemaal ;-).

P1010821 20150926_191833_LLS 20150927_090834

Inverness is een heel leuk stadje met een druk centrum. Over de rivier de Ness hangen mooi bruggetjes. Ook in dit stadje kan je goed eten (en drinken). Op de donderdag verkenden we Inverness. Na 4 dagen in de grote stad waren onze benen aan wat rust toe. Wel nog even 5 km lopen ;-). Op vrijdag werd Aviemore met de trein bezocht en een mooie wandeling de hoogte in gemaakt.

20150927_093320 20150927_093400 20150927_135017

Op zaterdag de marathonexpo bezoeken, die uit 1 tent bestond, en het startnummer ophalen. In de avond goed stapelen bij de pizzeria (met extra pasta voor Hans en Hans) en in onze pub nog even goed doorstapelen. En dan is het marathondag. Eens kijken wat dat gaat worden. Het parcours daalt ongeveer 500 meter, maar stijgt ook weer 300 meter. Om 7.30 uur vertrekken er circa 50 bussen 42 kilometer zuidwaarts. Daar midden in de middle of nowhere ligt de startlijn. Het is gelukkig droog, maar nog wel fris op deze ochtend. Later bleek dit de warmste editie te worden. Tassen kunnen worden ingeleverd. En dan is het nog steeds wachten. In plaats van Lee Towers is er hier een peloton van doedelzakspelers. Heel indrukwekkend.

20150927_142451 20150927_145105 IMG-20150927-WA0019

Om 10 uur is de start. De eerste kilometer schieten we naar beneden. Kilometer 1 gaat in 4’41” en dat terwijl ik probeer af te remmen. Daarna nog wat snelle kilometers. Langzaam maar zeker wordt het wat vlakker. Bij 9 kilometer komt de eerste echt puist. Rustig ga ik naar boven. Daarna dalen we weer. Zeker in het begin zit er veel afdaling in. Na een kilometer of 15/16 wordt het parcours geaccidenteerd. Het gaat wat op en wat af. Dat ga je wel in je bovenbenen voelen. Bij 30/31 km zit er nog een hele hoge berg in. De stijging duurt lang. Het tempo zakt tot onder de 6’30” per kilometer. Kilometerpunten zie je hier niet. Alleen mijlen worden aangegeven. Het is dus wel goed opletten of je garmin nog een beetje gelijk loopt. Je kan natuurlijk ook je gps op mijlen zetten. Het wordt nu flink werken om het tempo er nog in te houden. Mijn doel was om 3:45 te lopen. Na een kilometer of 15 had ik door al die afdalingen ongeveer 3 minuten te pakken. Je weet dat je dat weer kwijt gaat raken door de stijgingen die gaan komen. Nog even en dan wordt Inverness bereikt. Nog een rondje over de brug en weer terug langs de rivier de Ness. Het wordt 3:46 (zie garmin). Mijn bovenbenen zitten goed in de verzuring.

P1010771 P1010813 P1010823

De rest loopt ook prima. Hans loopt zelfs een persoonlijk record. Dat is natuurlijk geweldig. Na afloop een mooie medaille, t-shirt en nog een kleine pastaparty. Op zondagavond eten we lekker in The Corrie en hangen nog wat in de pub. Een dag later ’s ochtends om 8 uur richting het vliegveld van Inverness, van waar we met Flybe weer naar Amsterdam vliegen. Het was een geweldige ervaring om deze reis te doen en deze marathon te lopen.

Advertenties

Trail by the Sea

De meiden zijn er klaar voor - foto: Petra Noordijke - FOto's en VIDeo's

De meiden zijn er klaar voor – foto: Petra Noordijke – FOto’s en VIDeo’s

In de aanloop naar mijn 3e poging om de 60 van Texel te volbrengen moet er flink getraind worden. Soms gaat dat beter, soms gaat het minder. Soms heb ik er zin in, soms helemaal niet. Het is zaak om in de voorbereiding voldoende kilometers te maken en deels het parcours van Texel te oefenen. Nou klopt daar bij de Trail by the Sea niet heel veel van, behoudens het strand, maar beter nu wat zwaarder dan straks op 6 april.

Zo trok ik op zaterdag 21 februari met Toon, Gina, Gudy en Esther naar Zeeland. Ondertussen is Westerschouwen bekend terrein. Eerder liep ik deze trail in 2013. Dat was ook geen pretje. De korte trail werd in 2014 overwonnen en 3 keer doorkruiste ik tijdens de Kustmarathon dit gebied.

Zelfs ik zweet - foto: Petra Noordijke - FOto's en VIDeo's

Zelfs ik zweet – foto: Petra Noordijke – FOto’s en VIDeo’s

De laatste kilometers in de auto richting Westerschouwen beloofde de Zeeuwse lucht niet veel goeds. Alle kleuren, vooral donkeren, danste in de hoogte en hier en daar zag je het water naar beneden storten. Ik troostte mijn medepassagiers met met de app van buienalarm: “kijk het wordt straks droog”. Nog een kleine 5 minuten op de parkeerplaats in de auto zitten was voldoende om de rest van de dag droog door te komen.

Trail by the Sea had voor het eerst de marathonafstand in het programma opgenomen. Je moet dit eigenlijk niet als een marathon zien, maar een (zware) trail. Mensen, mensen, je komt stukken parcours tegen dat wil je niet weten! De start was op het strand van Westerschouwen. Een originele start. De halve marathon ging naar rechts en de hele marathon naar links. De lopers van beide afstanden stonden dus met hun rug naar elkaar toe. Daartussen een enthousiaste groep jambayers, die zich flink uitleefden op hun trommels. De regen en onweer bleef er zelfs van weg.

De start - foto: Petra Noordijke - FOto's en VIDeo's

De start – foto: Petra Noordijke – FOto’s en VIDeo’s

Om 11 uur de start. Het geluid van een soort voetbalsupporterstoeter. Daar ging iedereen de goede kant op, hoop ik. Mijn eerste kilometer ging ontspannen. Het strand was goed te belopen: 5’34”. Later bleek dit mijn snelste kilometer te zijn geweest, en ook nog eens de enige onder de 6′. We lopen richting de stormvloedkering, bekend terrein van de Kustmarathon. Na een kilometer moeten we het strand af over een smalle opgang. Hier sta ik even in de file. Vervolgens weer terug naar de plek waar we gestart zijn (als ik dat had geweten). Daar de trap op naar de beroemde rotonde van Westerschouwen. En dan gaan we het bos- en duingebied in.

Klauteren en klimmen - foto: Chris van Beem

Klauteren en klimmen – foto: Chris van Beem

Dan wordt het keren en draaien en heb je geen idee hebben waar je loopt. Gelukkig niet verkeerd gelopen. Alles staat goed aangegeven. Flinke bergen moeten zo nu en dan bedwongen worden. Echte wandelbergen. Hardlopend naar boven is voor mij (bijna) niet te doen. Na 7 kilometer mogen weer het strand op. Jippie. Een kilometer maar. Het strand is aardig zacht. Er weer af betekent wandelen door het mulle zand. Midden in het bos staat een grote bevoorradingspost waar de hele marathon 3 keer langskomt. Het lijkt wel een restaurant. Alles is aanwezig. De verleiding om lang te blijven staan is groot. Nog een cola en ontbijtkoek en ik ga weer draaien, klimmen en keren.

Ik blijf wel achter je lopen (wandelen) - foto: Arjan Schotanus - fotorunner.nl

Ik blijf wel achter je lopen (wandelen) – foto: Arjan Schotanus – fotorunner.nl

En zo loop ik rustig door harder lopen is onmogelijk. De uitzichten zijn wel prachtig. Mooie duinlandschappen voor je met heeeeel veeeeel zand. Daar moeten we heen. De benen gaan nu wel moe worden. Een week voor een (zand)marathon nog 35 kilometer lopen moet je nooit doen. 😯 Op een klim vraagt een loper of ik wil passeren. Doe geen moeite ik blijf er wel achter wandelen. Gelukkig is daar rond 24 kilometer de drankpost weer. Hier ben ik eerder geweest. Waarom gaan we dan een ronde door het bos ons “dood” lopen om weer op dezelfde plek te eindigen? Je moet maar een hobby hebben. De eerste lopers zie ik al voor de 3e keer (36 kilometer) deze post passeren. Zij hebben het vooruitzicht van die mooie finish. Ik mag nog 12 kilometer voordat ik hier weer bij diezelfde winegum sta. Ergens ben ik ook weer op het strand geweest. Weet niet meer waar, dat heb ik verdrongen.

Heuveltje - foto: Chris van Beem

Heuveltje – foto: Chris van Beem

Met veel goede moed vertrek ik voor de volgende etappe. Hierin zitten ook De Meeuwenduinen. Mocht je hier ooit komen, ga er eens wandelen. Wij mochten er hardlopend doorheen 😤. Op de foto zie je een deel van deze duinen. Gelukkig wandelen deze lopers ook. Daarna gaan we weer richting de zee, die je uitgestrekt zie liggen als je op het hoogste punt bent gekomen. Rond 29 kilometer weer het strand op (de 4e keer). Een stuk van ongeveer 5 kilometer. De wind staat gelukkig niet heel ongunstig. De ondergrond kan zeker beter. Met mijn gore-tex schoenen kan ik af en toe een stukje zee pakken, alhoewel ik daar ook soms wegzak.

De Meeuwenduinen – foto: Chris van Beem

Van het strand af. Weer op zoek naar mijn winegum. Een parcourswacht kondigt lachend aan dat nu de mooiste (lees zwaarste) kilometers komen. Gelukkig ligt mijn winegum er nog. Snel verder voor de laatste 6 kilometer. Deze loop ik met 3/4 andere lopers. Dit geeft wat afleiding. Als toetje mogen we rond 41 kilometer nog een keer het strand op. Heel in de verte zie ik de trap waar we na 2,5 kilometer naar boven liepen. Daar moet ik nu weer op. Langzaam komt de trap dichterbij. Ja, gehaald. Wandelen naar boven is lekker. Gudy en Esther staan op de trap. Ik ben blij ze te zien. Nu nog de trap af…..oefff en dan is daar de finish in 5:06:46. Mijn langzaamste marathon ooit. Of de snelste trail?

Ik ben er - foto: Esther Stutvoet

Ik ben er – foto: Esther Stutvoet

Achteraf was het natuurlijk leuk om te doen. Het doel was uitlopen en uren maken voor de 60 van Texel. Forceren was zeker niet de bedoeling. Ik heb wel iets van spierpijn, maar kon op zondag al weer 10 kilometer binnen een uur lopen.

Hier staan de uitslagen en hier mijn garmingegevens. De fotografen dank ik voor de foto’s.

Deze week wat minder kilometers lopen. Die week daarna een trainingsloop bij Energie van 32 kilometer met nog wat extra meters. Het plan is om op 14 maart de Non-stop Marathon (plus ? Km.) te lopen. Dan nog een 35 kilometer bij Energie om het af te leren en dan is het afbouwen naar Texel.

Lijden in Leiden

foto - kopie

Gelukkig viel het voor mij wel mee. Eigenlijk had ik betere benen dan bij de 4:12 in Rotterdam. Voor vele lopers was het wel lijden in Leiden. De temperatuur zou volgens de weermannen oplopen tot net boven de 20 graden en de zon zou vrolijk in de lucht zijn lieve gezichtje laten zien. In de loop van de dag liep de temperatuur duidelijk op ver boven die 20 graden. Zeker de laatste 15 kilometer. De wind, voor zover die er stond, blies toen in de rug. Dit betekende dat jelm14-08655 ongeveer in een sauna liep. Loop je dan op de top van je kunnen of heb je weinig ervaring met marathons lopen, en zeker in de warmte, dan wordt de kracht langzaam maar zeker uit je lichaam gezogen. Ik merkte zelfs dat ik af en toe wel aan een bekertje water toe was. De dorst was voelbaar. Uiteraard werd het hoofd koel gehouden.

Genoeg geklaagd. Daniel en ik mochten vandaag de lopers hazen die 4 uur wilden lopen bij de Leiden Marathon. We waren de pacers van dienst. Daniel heeft ook veel ervaring met hazen en kan prima lopen, dus voor hem was het vandaag ook appeltje eitje. Een Amsterdammer en een Rotterdammer die goed kunnen samenwerken, aldus het Leidsch Dagblad. Het is mogelijk.

Grotefoto-O3ZFILKV

Ook dit jaar werden de pacers weer fantastisch ontvangen door Terry in de Stadsgehoorzaal. Koffie, thee, flesjes drinken, fruit, broodjes, massage, koude douche, tassengarderobe, een mooi shirt en een speciale medaille, etc. Alles was weer puik geregeld. Dank voor het warme onthaal. Het gele Hardloopwinkel Pacingteamshirt aan, nummer opspelden, ballon goed vastmaken, anders vliegt hij weg en toen richting het startvak. Op de foto met de pacers. De Keniaanse en Ethiopische toppers vonden die gele shirtjes en ballonnetjes zo bijzonder dat zij spontaan foto’s begonnen te maken. Uiteindelijk wilden ze wel met deze gele brigade op de foto. Dit kan zo maar gebeuren in Leiden.

foto

Om 10:30 uur was de start. Het begon al lekker te broeien met die koperen ploert. De eerste 11 km liepen de halve marathon en de hele marathon gezamenlijk. Daarna sloegen wij rechtsaf. Het was wel erg druk. De halve marathonlopers moesten die langzame marathonlopers ook nog eens inhalen.

!cid_E50845F6-40C9-4F54-AC02-E23CA1E4D3A4

Hoeveel volgers we hadden was de eerste 11 km niet te zien. Als ik omkeek zag ik duizenden hoofden “dansen”. Na de afslag over de brug, speciaal door de Landmacht aangelegd over de Oude Rijn, bleken Daniel en ik 25 tot 30 volgers te hebben. Het liep lekker. De groep liep iets uit elkaar, maar dat was geen probleem. De dorpen waar we doorheen liepen waren soms stil en soms heel enthousiast, zoals Oude Ade. De halve marathon ging in 1:59:36 (de tweede helft zou overigens in 1:59:53 gaan)

Na 25 km begonnen de eerste lopers te lossen. Zeker na een drankpost is het altijd de vraag hoeveel er nog meegaan. Ondanks dat we toch wat inhouden, zijn dit punten waar lopers er vaak de brui aangeven. Zelf kreeg ik flink last van de aanhechting van mijn linkerkuit. Het werd flink stijf. Ik waarschuwde Daniel alvast over dit onheil. Ik vreesde namelijk dat ik zou moeten uitstappen. Gelukkig kon ik blijven lopen en werd het later weer wat soepeler.

10341486_475618815903120_4361481973344695161_nWeer enkele kilometers verder was er niet veel meer van de groep over. We hadden nog 2 volgers. Tamara en Kees. Zij hebben het prima volgehouden. Onderweg liep de ene na de andere atleet te wandelen of reed zou maar voorbij in een auto van de organisatie ;-). We zwaaiden vrolijk terug. Wij gingen door. Na Leiderdorp kwam Leiden al weer snel in zicht. Daniel had een mooi schema bij zich, waardoor de Amsterdammer en Rotterdammer onderweg toch nog enige discussiestof hadden ;-). Haha. Maar dat ging goed hoor. In de laatste kilometers goed rekenen om precies onder de 4 uur uit te komen. En dat ging helemaal lukken. Na 3:59:29 kwam ik over de finish. Hier staan de garmingegevens (km 2 kwam ik terug van een plaspauze, die is dus wat sneller ;-)) Deze marathon heb ik ondertussen al 9 keer gelopen. En het wordt ieder jaar groter. Volgend jaar de 25e Leiden Marathon. Daar moet je zeker bij zijn. Ik in ieder geval wel. Tot volgend jaar in de sleutelstad.

CX090_73A8_9

Klavertje 4 loopt Marathon Rotterdam

Al bijna een jaar geleden was afgesproken dat ik samen met Gudy en de dochters Marlyn en Daniëlle, de Marathon Rotterdam zou lopen. Een unieke ervaring zou dit worden. Maanden werd er naar toe geleefd.

140412_163544

De meiden deden het goed in de trainingen. Bij de Marathon Trainingslopen van CAV Energie promoveerden zij zelfs tot een echte pacer. Slechts zeer sporadisch werd de fysiotherapeut in de voorbereiding bezocht. Daarmee kunnen zij hun vader nog niet inhalen. De Spartaanse trainingen van moeder de trainster werden trouw gevolgd. Slechts zelden was er een ‘geen-zin-signaal’. Zelfs op mijn 50ste verjaardag moest en zou er vóór mijn verjaardagsdiner nog een half uurtje gelopen worden. Dat stond immers in het Spartaanse schema.

PicsArt_1396894375307

De weken richten 13 april 2014 ging snel voorbij. De slogan voor op de shirts werd verzonnen “Klavertje 4 loopt hier”. En als ik tijdens de marathon na een drinkpost achterstand had opgelopen omdat ik met 4 bekertjes de paarse brigade weer moest inhalen, hoorde ik steevast: “Ik miste al een klavertje.” Zelfs twee lopers uit Groningen (ten minste dat stond op hun rug: “Er gaat niets boven Groningen) herkende klavertje 4 van televisie: “kiek, doar gain de minsen van de kiekkaste.”

Afin, de kiekkaste was een mooi avontuur. Mensen om ons heen zeiden. Jullie moeten je aanmelden bij TV Rijnmond. Daar zoeken ze bijzondere verhalen over de marathon. Uiteindelijk hebben we dat dan gedaan, nadat het Algemeen Dagblad was afgehaakt. 😉 Dezelfde dag kreeg ik al een telefoontje van de redactie. We zaten erbij. Er werd afgesproken bij ons thuis. Mijn ouders mochten als de trouwste supporters, ze hebben geen marathon in Rotterdam gemist, ook aanwezig zijn. De uitzending was een dag later. Het was leuk om te doen. Gelukkig was het nog net droog tijdens de opnames. In twee uur tijd heeft dit geleid tot de volgende fragmenten.

Hierbij de link naar de pagina op rijnmond.nl van ons tv-optreden. 😉

2014-04-13 marathon 0022014-04-13 marathon 007De grote dag naderde. De weergoden zaten ons duidelijk mee. Droog, 12/13 graden, af en toe de zon en een windkracht van 3 tot 4. De spanning steeg. Even na 9 uur vertrekken naar de stad is vroeg zat. Anders zit je daar toch maar te wachten. Dit jaar rond de 13000 deelnemers. Dat was goed te merken. Het duurde vrij lang om het startvak in te komen. Gelukkig zaten we in de eerste startgolf, zodat we niet langer hoefden te wachten op de start. De tweede startgolf was 7 minuten later. Haas Ton van de 4 uur, die in de tweede start “zat”, haalde ons net voor de 25 km in.

Lee Towers deed zijn ding (You never walk alone) boven de tramrails en daar ging het kanon af. Binnen anderhalf minuut waren we weg. Het tempo hadden de dames bepaald op 6 minuten per km. Aanvankelijk werd er nog gesproken over 6’30”, maar dat werd de laatste weken toch verlaten. Er werd hoog ingezet. Samen starten en samen finishen was de bedoeling. Of er zou iemand een hele grote dip moeten krijgen, dan zouden we klavertje 4 halveren en doorgaan als twee keer klavertje 2. Maar daar gingen we niet vanuit.

003 foto2 foto3 foto5
En zoals wij altijd onze marathons lopen, gingen we nu ook van start. Een zo vlak mogelijk tempo. Ik ga hier niet al die 5 km tijden noemen, zie het plaatje hieronder. In het eerste deel “wonnen” we ongeveer een minuutje (2:05:38), en dat hebben we in de tweede helft weer verspeeld. Resultaat: 4:12:41 voor mij en 4:12:42 voor de 3 dames. 😉

Naamloos

Voor het eten en drinken onderweg was ook een systeem bedacht. Ik mocht alles dragen. 😉 Ik begon met een voorraad van 10 gels. Gudy had ook een heuptasje hoor. En de meiden ook, maar met minder gels. Na 5 km. stonden de vrienden van de dochters langs de kant. Ze fietsten mee. Ik kreeg een fles sportdrank aangereikt en die droeg heel de tijd bij me. Was hij op, of slonken mijn gelletjes onder het niveau van 5, dan werd ik van de zijkant bevoorraad. Bij de drankposten droeg Marlyn even de fles met sportdrank, haalde ik en Gudy een hoeveelheid bekertjes water, dronken zelf een paar teugen sportdrank van de kraam en gingen weer op zoek naar de paarse brigade.

foto6 foto7 foto8 foto9

Zoals uit het loopschema blijkt ging het lopen goed. Helemaal volgens schema. Het blijkt dat de meiden dus goed getraind waren. Ze verbaasden zich er over dat ze na de 30 km voor hun bekende lopers inhaalden. Dat had ik ze al voorspeld. Als er 20 bekende lopers voor je lopen, dan zijn er altijd een paar die “instorten”. En dat gebeurde ook. Een stuk of 5 kregen “een klap op de kont”.

De laatste kilometers moest er natuurlijk wel even gewerkt worden, maar dat mocht ook wel. Het was ten slotte een marathon. En als je de eerste keer zo je marathon aflegt dan heb je het super goed gedaan. Wij zijn trots op onze meiden. Of er nog een marathon komt, is nog niet duidelijk. Dat zal de tijd leren. Ik heb 12 april 2015 vast doorgegeven.

foto1

De laatste kilometer op de Blaak gaat in. De klok staat precies op 4:07:00 netto. Binnen de 6 minuten de laatste kilometer afleggen moet lukken. Iedereen doet zijn best. We lopen goed door, zelfs de kleine met die korte beentjes ;-). We lopen deze laatste kilometer onze snelste kilometer. Veertig meter voor de finish pak ik hand van iemand en zo gaan we hand in hand over de finish. Hoe uniek is dit. Gezamenlijk 168,8 kilometer door Rotterdam gelopen. (de cijfertjes via garmin)

2014-04-13 marathon 061 2014-04-13 marathon 064 2014-04-13 marathon 065

 

 

 

 

 

 

De medaille is dik verdiend. Een mooi exemplaar dit jaar. Op zoek naar Suzan Mulder van TV Rijnmond. Dan volgt ons finishinterview. Hieronder zie je de gehele uitzending van TV Rijnmond. Wij zijn bij 1:36:20 aan de beurt.

20140413_161830 fotoAan het eind van de dag mag ik nog op het podium klimmen omdat ik voor de 25e keer deze marathon heb gelopen. De super marathon masters worden per 5 jaar gehuldigd. Ik stijg weer iets in het klassement, maar mannen als Willem Richter en Aat van de Water zijn nog niet ingehaald. Zij liepen hem al 30 keer. Als klap op de vuurpijl worden we ’s avonds bij de club ook nog eens gehuldigd als de meeste bijzondere prestatie van deze dag.
Het was een geweldige ervaring. Iedereen bedankt voor de aanmoedingen, leuke berichten en de foto’s (Tim Dekker, Shirley de Vries, RunningRonald, Niels Visser, Gerrit van Klaveren, RTV Rijnmond en Leen de Koning)

2014-04-13 marathon 099

IMG-20140413-WA0007

SallandTrail

De start

De start

Mijn laatste marathon was meer dan 3 maanden geleden …….. en dat is lang, heel lang geleden. Zo moest ik Spijkenisse missen, omdat mijn knie tegensputterde en de Midwinter Marathon ging aan mij voorbij omdat de rug of zou het de leeftijd zijn  niet wilde meewerken. Gelukkig kon ik afgelopen zaterdag starten in Nijverdal op de SallandTrail. Dit keer geen 42,2 km, maar 50 km en dat ook nog eens door de bossen en over de heide en heuvel op en af.

De start was om 10 uur in Nijverdal, zodat ik vroeg uit de veren moest. Even vóór de start van de 75 km (ja, er zijn mensen die zover lopen) om 9 uur arriveerde ik. Snel wat bekenden de hand schudden, waaronder organisator Bertus, en bij de start kijken. Clubgenoot Gina liep de 75 km, net als Leonie, Rinus en de trailmannen van Nederland Pascal en Ronnie. Nadat deze helden waren vertrokken was er nog een uur de tijd om te relaxen en voor te bereiden.

Lekker vlak

Lekker vlak

Om 10 uur was de start van de 50 km met onder andere GerardTiny, Inge en Carlo. Direct na de start een flinke klim, maar daarna was het even vlak. Ik had redelijk het tempo erin, maar liep wel gecontroleerd. Dus zeker niet alles geven. Een mooi groepje dat ik kon volgen. En toen, na een kilometer of 6/7 kwam de eerste echte bult. Dat was al een flinke. Ik besloot om mezelf niet nu al  op te blazen en ging wandelend naar boven. Bovenaan kon ik weer verder met rennen. Ook afdalingen natuurlijk, alhoewel dat ook een kunst is. Dit eerste gedeelte ging voornamelijk door het bos. Het tweede gedeelte was meer open.

naamloos1En zo hobbelde ik lekker verder met mijn camelbak op mijn rug. Eigen verzorging is veelal nodig bij trails. Er waren 3 verzorgingsposten op de 50 km. Na een kilometer of 12/13 de eerste verzorgingspost. Het leek wel een restaurant. Ik keek mijn ogen uit: bouillon, sportdrank, water, cola, pepsels, chips, vlaai (!), wijngums, bananen, sinasappelen en nog veel meer. Perfect verzorgd dus. Nadat ik me had losgerukt van dit “restaurant” ging de tocht verder. Een stukje buiten het bos om, met zelfs een gedeelte asfalt. Het duurde uiteraard niet lang voordat we weer het bos ingingen. Weer zo’n pokke heuvel. Dat betekende een stukje wandelen. Ik voelde dat het al wat lastiger ging worden. De benen wilden niet meer zo heel erg, zeker heuvel op. Op het vlakke kon ik nog wel makkelijk 10,5 kilometer per uur lopen. Het plan was om onder de 5 uur te finishen. Ik zal vast verklappen dat me dat niet gelukt is.

Eerst werd er aan de noordkant van Nijverdal 25 km gelopen. Daarna zouden we de start/finish passeren om vervolgens een ronde ten zuiden van Nijverdal te lopen met ook heel veel bergen ;-). Voordat ik weer kon toeslaan bij “het restaurant” op 25 km, moest er nog een zandafgraving “genomen” worden. Naar beneden ging nog wel, naar boven wandelen was zelfs lastig voor mij. Net voor de 25 km denderde Tiny mij voorbij. Daarna heb ik hem pas weer bij de finish gezien. Ik kwam in 2:19:42 op dit punt door.

De zandafgraving

De zandafgraving

Toen het tweede gedeelte nog. En dat zou zwaarder zijn, had ik ooit begrepen. Na een paar honderd meter kregen we inderdaad de grootste berg te overwinnen. Naar boven klauteren en weer verder. Door een tunneltje heen, de weg over en daar begon het tweede gedeelte echt. De kracht vloeide uit het lichaam. Berg op werd steeds lastiger. De benen waren niet zwaar, maar het wilde niet echt meer vlotten.

Op die heuvels valt nog aardig wat tijd te winnen als ik daarvoor ga trainen. Ik vind het toch nog frappant dat ik van de 104 gefinishte heren als 46e binnenkwam. Niet slecht zou je zeggen, maar als je weet hoe dit tot stand is gekomen (ik weet het), dan valt er zeker nog wat te winnen. Het tweede gedeelte was het terrein anders. Meer open, heide en soms wat los zand op de paden. Dat is ook leuk. Los zand en dan naar boven moeten rennen. Het werd ook stiller op het parcours. In de eerste ronde zit alles dichter bij elkaar en kwamen de 25 km-lopers “over ons heen”. Soms moest ik goed opletten of ik nog goed liep. Maar ook dat bleek perfect aangegeven. De kunst is om bij een trail niet te verdwalen.

Goed kijken. Oranje ABN AMRO shirt ;-)

Goed kijken. Oranje ABN AMRO shirt 😉

Bij ieder heuveltje of elke andere gelegenheid die ik kon aangrijpen ging ik wandelen. Het werd nu later op de dag ook wat warmer, maar het was nog goed te doen. Gelukkig op 40 kilometer weer een “restaurant”. Een iets kleiner exemplaar, maar van voldoende versnaperingen voorzien. Terwijl ik mijn cola met chips naar binnen stond te werken kwam de eerste loper op de 75 km eraan: Pascal was een uur eerder gestart en zat op 65 km. Een tempo van boven de 13 km per uur (eindtijd: 5:47 (!!). Petje af, wat een prestatie. Twee bekertjes cola en daar ging hij weer. In onderstaande mooie compilatie van de SallandTrail van Christiaan van Meurs zie je dat op 4:00.

Ik moest ook maar weer eens gaan Gelukkig een zandpad dat naar boven ging. Ik was niet de enige wandelaar. Ik zag “echte” trailers met kleurtjeskleding en mudsweattrailsbuffs en – sjaaltjes ook wandelen. Als zij het mogen, mag ik het ook in mijn oranje ABN AMRO Marathon Rotterdam shirt. Daarna werd het parcours wat beter en kon er weer wat gedribbeld worden. De laatste kilometers gingen voor mijn gevoel toch wel snel voorbij. Of je er nu 42 of 50 loopt, maakt ook niet zoveel uit. Ook Ronnie haalde mij nog ergens in en kon helaas door kramp net niet binnen de 6 uur finishen.

De laatste kilometer ging in. Heerlijk. Daar kwam ik Gina tegen. Wat leuk. Zij had haar 50 km er op zitten en mocht nu nog even de zuidelijke ronde van 25 km lopen. Het ging gelukkig goed, riep ze. Ik wenste haar succes en ging verder. Gina zou de 75 km uiteraard helemaal uitlopen. Een perfecte prestatie op dit parcours.

Gina in actie - Foto: Mischa Visser

Gina in actie – Foto: Mischa Visser

Nog een afdaling naar het zwembad en daar stond Bertus bij de finish. “En, daar komt Hans”, riep hij. Mooi, zijn enthousiasme voor al die lopers.

De laatste kilometers

De laatste kilometers

De klok stopte op 5:11:29 (netto). Hetgeen betekent 2:51:47 over de tweede ronde. Hier de dramatische cijfers die uit de garmin kwamen rollen. Gelukkig was ik niet de enige die zoveel tijd verloor. Ik mocht even op een bankje gaan zitten, vond ik zelf. Tiny was allang binnen en Gerard kwam er ook al snel aan.

Nadat ik na een uurtje was bijgekomen ging ik douchen in het zwembad en daarna lekker in het

De finish

De finish

zwembad liggen. Dat is zeker aan te raden, een beetje warm water langs de spieren. Daarna nog naar de massage, en vervolgens weer naar Rotterdam rijden. Het was uiteindelijk toch een schitterende (zonnige) dag geworden. Mijn 82e (ultra)marathon was binnen. |
Al met al een schitterend parcours en uitermate goed georganiseerd met kleedgelegenheid, douche en zwembad bij de hand. Dank aan Bertus en al die vrijwilligers die nodig zijn om de SallandTrail in goede banen te leiden.
Hier heb ik nog wat foto’s staan en hier vind je alle foto’s van de SallandTrail.

Op 13 april 2014 staat de 83e op het programma. Dat zal een hele bijzondere worden.

Het kostte weer niks

Voor de 14e keer wist men – op 24 november –  het in Geldrop voor niks te organiseren. De jaarlijkse loop ’t is voor Niks. Afstanden van 6 km tot en met 42500 meter. En dat ook nog eens voor hardlopers en wandelaars. De marathonafstand is in Geldrop altijd iets langer, een dikke 300 meter. Maar ik reken hem maar gewoon als marathon. Ik had overigens precies 42,00 km op mijn garmin staan.

Energie was goed vertegenwoordigd

Energie was goed vertegenwoordigd

Ik mocht voor de 3e keer voor niks meedoen. Eerder liep ik Mark en Ton in 2010 en vorig jaar met Petra, Gerard, Mo en Ruud. Dit jaar liep ik alleen. Ik had ’s ochtends nog mijn nog te lopen eindtijden bekeken en dat zou dan 3:53 of 4:01 moeten worden. Ik gokte eigenlijk op de 3:53. Het was immers prima loopweer. Mijn knie was wat minder, Na Etten-Leur protesteerde hij iets. De week voor deze marathon toch zelf lekker korte intervalletjes gelopen en dat ging eigenlijk best goed.

Rustig aan. Het is nog geen 3:53

Rustig aan. Het is nog geen 3:53

Gezien het jaarlijkse grote aantal deelnemers van Energie, werd er dit jaar een busje geregeld. En dit busje had wel 3 keer gevuld kunnen worden, zodat er ook nog personenauto’s uit Barendrecht moesten vertrekken. Om 7:45 uur vertrokken we vanuit het westen richting Geldrop. De reis gaat altijd voortvarend op zondagmorgen. Even na 9 uur bereikte we het Brabantse dorp. Bekende gezichten in overvloed. Deze loop is een jaarlijks weerzien van bloggers, facebookers en twitteraars. Nog een lekker bakje koffie en toen omkleden, want de start was om 10 uur.

Gaat u maar voor

Gaat u maar voor

Aangezien er slechts 4 drankposten beschikbaar zijn met water (’t is voor niks) besloot ik mijn camelbak mee te nemen. Daarnaast een hoeveelheid gelletjes. Ik stond redelijk voorin het startvak, en was vlot weg. Op mijn garmin liep ik iets boven de 5′ per km. Bij het kilometerbordje met 5 km erop stond er precies 25′ op mijn klokkie. Mijn knie voelde ik wel, maar kon er goed meelopen. Na die 5 km ging mijn been (die van die knie) wat protesteren. Daarnaast vond ik het ver zat dat ik “snel” had gelopen (dit zou ik toch niet volhouden), dus ging het gas eraf.

Ja, nu mag ik finishen

Ja, nu mag ik finishen

Het eerste gedeelte van deze loop is makkelijker dan het tweede gedeelte. Dus “pakken” wat je pakken kan dacht ik. Ondertussen had ik een “voorsprong” op die eventueel te lopen 3:53. Daarna heb ik lekker genoten van de natuur. Af en toe een klein buitje, maar dat was gelukkig te doen. Aangezien ik hier voor de 3e keer liep, ga je stukken van het parcours herkennen. Toch goed opletten. Op sommige stukken liep ik helemaal alleen. Verdwalen is dan zo gebeurd. Hé Kitty en Esther ? 😉

DeKnie was goed warm en gaf verder geen problemen. Naar het eind toe zitten er nog wat bultjes met zand in. Ik moest goed rekenen voor die 3:53. En het is ook altijd de vraag of het parcours echte de juiste afstand is. Dit keer was ik iets te vroeg bij de finish, dus mocht ik nog even wandelen. 😉 Zo kon ik na 3:53:15 finishen.Tussen mijn p.r. van 3:24 en 4:00 staat nu alleen nog 3:42 open als te lopen eindtijd op de marathon. Gudy liep de 30,3 km in iets meer dan 3 uur vrij makkelijk.

Wat is lopen toch leuk!!

Wat is lopen toch leuk!!

Na afloop nog gezellig napraten en eten van Petra haar appelwalnotencake (awc-cake). Mijn knie was na het douchen toch wel flink stijf en pijnlijk aan het worden. Een dag later kon ik nauwelijk het pedaal van mijn fiets rondkrijgen. Een paar dagen later ging het weer wat beter. Ik loop nu wat korte stukjes van 6 tot 8 km. De fysio denk deze keer aan littekenweefsel in de knie. Dat kan ook. Dat had ik nog niet gehad. Afgelopen donderdag heeft hij aan het litteken zitten trekken en duwen. Mijn huid kwam een meter omhoog 😉 en was na afloop helemaal rood. Zaterdag leek het lopen iets beter te gaan. Eens kijken hoe dit zich weer ontwikkelt en of ik dit ook weer kan “overleven”.

Nummer 80 en (geen 81)

Dat ik zo nu en dan een marathon loop mag bekend zijn. Tijdens mijn knieblessure heeft het een tijdje stil gelegen: het sparen van marathons en soms ook eindtijden. Een paar weken geleden liep ik de Beeksemarathon (15 september – nr. 78) en kon ik 3:52 wegstrepen. In München (13 oktober – nr. 79) liep ik al een gelopen tijd: 3:38 en bij de Marathon Brabant (27 oktober – nr. 80) was het weer prijs: 3:51. Bij de Berenloop (zie verderop in dit verhaal) had ik samen met Gudy gelopen en wie weet wat daar uitgekomen was.

Tijdens de Marathon Brabant kwam ik met Jannet Lange, 243 (ultra)marathons!! (slik) te lopen. Ten minste, zij kwam bij mij lopen: “Voor me zie ik Hans lopen met knaloranje kousen. Die werken als een magneet op me en ik begin het gaatje tussen ons dicht te lopen. Daar heb ik 6 km voor nodig en dan ben ik bij hem.”
Van haar heb ik ooit het lumineuze idee opgevat om marathontijden te gaan sparen. Ondertussen wist ik dat zij ook datums spaart. Met 243 (ultra)marathons kom je dan heel ver. Daar begin ik maar niet aan. Nog meer leuke ideeën Jannet? Ja zeker, plaatsnamen van marathons sparen. Kijk, dat zijn er maar 26. Ik ga dan uit van de startplaats van de (ultra)marathon, en dan kom ik nog niet ver: Apeldoorn, Berlijn, C…, Diever, Eindhoven, Frankfurt, Geldrop, Hilvarenbeek, I…, J…, K…, Leiden, München, New York, O…, P…, Q…, Rotterdam, Spijkenisse, T…, Uden, V…, West-Terschelling, X…, Y…, Z… Komende jaren worden dat marathonreisjes naar exotische plaatsen die met de juiste letter beginnen. Volgend jaar toch maar geen Dublin ;-).

Marathon Brabant

Bij wind, ben ik onzichtbaar ;-)

Bij wind, ben ik onzichtbaar 😉

Deze marathon had ik al in de planning staan als het herstel van München goed zou gaan. En dat was zo. Uiteraard zou ik rustiger gaan lopen dan in München. Ten minste, dat was de bedoeling. De weersvoorspellingen waren niet om over naar huis te schrijven: regen en wind. Met die regen viel het gelukkig mee. Vanaf 21 tot ongeveer 25 km heb ik wat lichte regen gevoeld. De wind deed wel zijn best.

In de eerste ronde van 21,1 km kwam ik in een mooi groepje te lopen van ongeveer 10 lopers. Er liep een vrouw mee die een haas bij zich had. Hij  gad het tempo aan. Dat was mooi. Waar mogelijk (rechts, links of er achter) “verstopte” ik me voor de wind. Het groepje had een lekker tempo van rond de 5’20” per kilometer. Dat kon ik makkelijk aan.

DSC_1022

Halverwege in het dorp kwamen we door in 1:53’04”. Het groepje was al wat uit elkaar aan het raken. Ik besloot nog een poging te wagen om de tweede ronde iets sneller te lopen. Deze theorie was leuk, maar de praktijk was anders. Na 27 of 28 km heb ik het opgegeven. De benen waren daar toch niet fris genoeg voor en alleen tegen de wind in beuken was ook geen succes. Dan maar “rustig” uitlopen naar de 3:51 die nog op mijn lijstje ontbrak. En zo geschiedde: 3:51’21” (garmincijfertjes).

P1020904 DSC_1025

Gudy liep de 10 km (je weet nu waarom: zie hierna) en vele Energie-atleten leverden mooie prestaties met veel persoonlijke records. In de loopgroep van Gudy waren het er maar liefst 4 of 5. De dochters deden ook weer hun best en liepen gezamenlijk naar een tijd van 1:57’52”, een vet p.r. voor beiden en Daniëlle voor het eerst onder de 2 uur. Prima gedaan. Iedereen gefeliciteerd met zijn prestatie.

P1020943

Pedro

Pedro op de fiets op Terschelling

Berenloop
berenloopEn dan was er de Berenloop. Fantastische loop op een leuk eiland. Altijd heerst het vakantiegevoel op Terschelling. Deze marathon stond dus niet in de planning, maar werd ons “in de schoot geworpen” door Richard, beter bekend als @opperduit. Richard zou geen gebruik maken van zijn inschrijving, de boot en hotel (Buren). En wij konden dat met een leuke deal van hem overnemen. Na 2 minuten overleg waren we eruit: laten we het maar doen. De berenloop liep ik eerder in 2009 en in 2012. Ik kon lopen op het startnummer van de geblesseerde clubgenoot Pedro en zou samen met Gudy de marathon gaan lopen ;-).

berenloopVrijdag in de middag vertrokken we naar het noorden van het land. Om 18:00 uur hadden we de boot, waar we clubgenoot Erik tegenkwamen. Die avond maakte we het niet te laat, we moesten immers de marathon lopen. Ons was ondertussen wel duidelijk dat door de storm van die maandag daarvoor en de weervoorspelling het mogelijk kon zijn dat de loop niet door zou gaan. De geruchten circuleerden op twitter.

Maar aan geruchten heb je niks, dus vertrek je naar Terschelling. Op zaterdag keken we naar de 5 en 10 km loop: de kleintje berenloop. Het was prachtig loopweer. Wat kon er gebeuren? In de middag een fiets gehuurd, waarvoor het prima weer was. Bij Hans en Grietje werd er gestapeld in de vorm van het eten van een pannenkoek. Later werd het bewolkt, maar bleef het wel droog en geen wind van betekenis. De foto’s van zaterdag:

20131102_124930 20131102_134054 20131102_150434 20131102_150601 20131102_155910

Aan het begin van de avond kwam het bericht dat de hele marathon was afgelast. Ondanks dat, ’s avonds heerlijk gegeten bij Brasserie Brandaris. Dan zouden we nog aan de halve marathon kunnen deelnemen. Echter, deze ging er ook uit op zondagmorgen. Jammer. Een moeilijke beslissing van de organisatie, die ook liever wil dat er gelopen wordt. De berichtgeving was als volgt:

“Het calamiteitenteam heeft moeten besluiten om ook de halve marathon af te gelasten. Dit vanwege de te verwachten extreme weersomstandigheden. Het KNMI verwacht op de Wadden tot in ieder geval twee uur vanmiddag stormachtige wind (windkracht 8) in combinatie met buien. De buien kunnen gepaard gaan met onweer en zware windstoten (tot windkracht 9). Het KNMI heeft code geel afgegeven.”

berenloopIk vond het voor de organisatie wel “jammer” dat die buien dus niet kwamen en die onweer is helemaal niet geweest. Gelukkig kwam er om even over half 5 een buitje en kon dat mooi vermeld worden. Achteraf gezien had de halve marathon zeker gelopen kunnen worden. Maar achteraf, is makkelijk praten. De organisatie moet het op zondagmorgen rond 7 uur doen met de voor handen zijnde informatie en die moet toch echt anders geweest zijn dan dat het weer uiteindelijk heeft gebracht. Toch jammer, zowel voor de lopers als de organisatie.

Dat er gelopen had kunnen worden bleek uit de honderden lopers die op het parcours hun eigen trainingsrondje liepen. Zo liepen Gudy en ik de exacte route van de halve marathon. Prachtig zonnig weer. Alleen de wind was heftig en dat ook nog eens alleen op het strand. Voor de rest was het prima te doen. Op de longway geen krakende bomen of hinder van de wind. We liepen de halve dan ook in 2:04’44”. Spontane drankposten van bewoners en mensen applaudiserend langs de kant deden de lopers goed. Zo leek het toch nog op een echte berenloop. Op het strand was de windkracht 8 goed voelbaar. Ons tempo zakte tot boven de 7’30” per km. Maar we hadden geluk. Er kwam een groepje van 6 lopers voorbij met 2 stoere mannen voorop. We konden aansluiten en het tempo steeg weer aanzienlijk, soms sneller dan 6’30” per km. De foto’s van die dag zeggen genoeg.

20131103_104214 20131103_105546 20131103_111411 20131103_113309 20131103_113539 20131103_114246 20131103_120332 20131103_121125 20131103_121739 20131103_122913 20131103_125255 20131103_125757 20131103_161300 20131104_081023

Nadat we onze halve marathon hadden gelopen, moesten de koolhydraten aangevuld worden en dat deden we ’s middags bij Grandcafé Het Raadhuis met warme chocolademelk met slagroom en een appelpunt en ’s avonds tijdens het diner bij Eetcafé De Storm. Ondanks dat de loop niet doorging, was het weer heerlijk vertoeven op Terschelling.

En die nummer 81, komt deze maand vast wel een keer. 😉